koop tickets online

Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 223)

(periode van 25-03-1961 -> 01-04-1961)

 

Cercle

De groen-zwarten koesterden de ambitie, die ze eigenlijk niet langer onder stoelen of banken staken, om te promoveren.  Tussen een doel stellen en een doel realiseren ligt er vaak een huizenhoog verschil maar Cercle deed het tot nog toe buitenshuis heel goed en werd en wordt er trouwens niet regelmatig georakeld dat als je thuis wint en op verplaatsing gelijk speelt, je dan kampioen wordt ?  Op verplaatsing punten halen, daar waren de groen-zwarten momenteel heel sterk in maar thuis gooiden ze al eens, meer dan ze beslist zelf wilden, meerdere kostbare puntjes te grabbel.
Nu er eens een zondag geen voetbal was had Cercle van de gelegenheid gebruik gemaakt om een oefenwedstrijd in te lassen tegen Union Sint-Gillis, een ploeg uit de hoogste afdeling.  Cercle, een ploeg met ambitie, tegen Union, een Eersteklasser in de problemen.  Hoe dan ook kon de oefenpartij leerzaam zijn om te zien in hoeverre de Bruggelingen klaar waren om een seizoen later eventueel bij de grote jongens te voetballen.  “Vic Bergh” mocht voor “Het Brugsch Handelsblad” richting Edgard De Smedtstadion stappen om ter plaatse vast te stellen of die ambities terecht waren.

Cercle Brugge – Union Sint-Gillis 0-3 : Een onvoltooide symfonie…” : “De zojuist geopereerde en nog steeds hinkende ex-Cerclespeler Hans Gerard was tijdens de rust vol lof over het presteren van zijn gewezen ploegmaats die uitgezonderd de eerste minuten Union voluit de les hadden gespeld.  “Er wordt snel en oordeelkundig gecombineerd en in de groen-zwarte acties zit er zelfs bepaald snedigheid, daar waar alleen een precieze en effectieve afwerking ontbreekt om helemaal te overtuigen”, voegde de sympathieke Nieuwpoortenaar er aan toe.  Hans Gerard had waarlijk goed gezien en we moeten zeggen dat in de eerste helft van deze gemoedelijke en aantrekkelijke vriendenwedstrijd de lokalen zeer degelijk hadden gepresteerd en meestal de Brusselse eersteklassers baas waren.  Aanvankelijk liet niets nochtans dergelijk lokaal meesterschap voorzien, want Union was vlot en snedig gestart met snelle en rechtstreekse acties langs de puntspelers waarvan de kleurling Kialunda en Van Cauwelaert aardig gevaarlijk waren en Serru en Roje duchtig het vuur aan de schenen legden.  Dat de gasten het meenden en hun directe acties niet van gevaar gespeend waren, kwam terdege naar voor door de drie zuivere skoorkansen die ze in deze beginperiode voor de voeten kregen.  De jeugdige debuterende aanvalsleider Haeck ontbeerde echter de nodige beheersing om twee van deze zuivere kansen om te zetten, daar waar de meer geroutineerde Masset er integendeel geen gras liet over groeien om op opening van Kialunda keeper Mortier onweerstaanbaar te verrassen.  Hiermee had men meteen het beste van Union in de eerste time gezien, want naarmate de Bruggelingen de juiste kadans vonden en hun wil opdrongen, gingen de bezoekers opvallend aan het verzwakken en kwamen zij er nog weinig bij te pas.  De groen-zwarten, die spijt hun vroege achterstand volkomen ontspannen speelden, maakten er nu als ’t ware een show van met een goed aaneengesloten en gebonden samenspel, dat zelfs snel en snedig was en de tegenstrevers tot een bijna onafgebroken defensief noopte.  We kunnen zelfs niet zeggen dat bij dat alles het eindschot achterwege bleef, want er werd steeds gepast op doel geschoten, maar dit gebeurde vaak van te ver of te onprecies terwijl de waakzame Vanderstappen steeds flink raad wist met de luttele ballen die tussen de palen kwamen.  Het gevaarlijkste schot kwam nog van Perot die na een mooie persoonlijke poging verrassend raak naar de hoek mikte en de Unionkeeper slechts met een wonderlijke save het gevaar kon keren.  In deze eerste speelhelft gaf Cercle ongetwijfeld een zeer degelijke prestatie weg die met deze van de beste ploegen kon wedijveren, maar hopeloos steriel en onproductief bleef, zodat men gerust van een onvoltooide symfonie mocht gewagen die de bezoekende blauw-gelen toeliet ten zeerste gevleid met een 0-1 boni van kamp te verwisselen…  Na de wedstrijd hebben we Hans Gerard niet meer teruggezien, maar we zijn er omzeggens zeker van dat hij, evenmin als het duizendtal toeschouwers, nog zo opgetogen was van hetgeen hij na de rust van de groen-zwarten had te zien gekregen.  Zeker konden de lokalen nog meestal de leiding van het spel in handen houden, maar het geheel ging weer zo hopeloos traag, treuzelend, ingewikkeld en lateraal, dat men nooit de indruk opdeed dat Cercle zou kunnen gelijkstellen.  De groen-zwarte aanvallers kregen nochtans de krachtige steun van een bestendig mee oprukkende Roje die zijn taak aan Perot had overgelaten, maar er toch niet in slaagde de nodige gang en stootkracht in de Brugse voorlijn te krijgen.  Integendeel, de acties werden hierdoor nog meer gecompliceerd gemaakt, terwijl bij de regelmatige bezoekende uitvallen niemand het nodig achtte terug te keren om een handje toe te steken.  Vandaar dat op een twijfelachtige buitenspelstand van Haeck en een algemene aanval van Massart de skoorbordjes nog tot 0-3 dienden verhangen.  Ver van ons veel belang aan deze uitslag te hechten, vooral dat deze op verre na niet strookte met het globaal spelverloop, maar toch is er het een en het andere aan te merken op het presteren van de Brugse ploeg met het oog op het zich zeer zwaar aankondigend seizoeneinde en op haar eventuele promoveringskansen.  Na de inhaalwedstrijden van de voornaamste tegenstrevers, behouden de Bruggelingen een gunstig klassement, maar alles wijst er op dat ze bijzonder waakzaam en op hun hoede zullen moeten zijn om dit te behouden.  Met nog vier uit- en drie thuismatchen voor de boeg hebben zij allesbehalve een gemakkelijke taak en zullen zij het helemaal anders moeten aan boord leggen dan verleden zondag in de 2e helft.  Eens te meer dient gewezen op het hopeloos onproductief acteren van Bailliu en zijn maten die kost wat kost naar een directer en effectiever taktiek moeten overschakelen willen ze niet voor de derde maal op de lijn geklopt worden.  Het te ingewikkeld en te persoonlijk spel moet kordaat plaats maken voor directe en open acties, gebaseerd op een degelijke uitvoersnelheid en een meer verrassende en inspiratievolle afwerking.  Hierbij denken we het meest aan de puntspelers van wie Bailliu jammer genoeg nog steeds met een weerbarstige forme heeft te kampen, terwijl Desmaele bijzonder regelmaat in zijn presteren mist, Notteboom’s rushes blijven even gevaarlijk, maar worden niet oordeelkundig genoeg in de hand gewerkt door zijn medespelers van wie De Caluwé en Michiels heel wat werk afleggen dat evenwel niet steeds even precies noch renderend is.  Bieden de middenlijn en verdediging minder zorgen, dan komt het er toch ook voor hen op aan goed uit de ogen te kijken en dergelijke risico’s niet te lopen als tegen Union door een eerder slordige dekking.  Een meer gesloten defensie zal zich in de resterende wedstrijden gewis opdringen en hopelijk dezelfde goede vruchten dragen als in de laatste uitwedstrijden.  Waar Demey andermaal gewond werd en ook Serru naar het einde wegens knieletsel de baan ruimde voor Joseph Van Vlaenderen zullen wellicht ook de voorhanden zijnde invallers van belang zijn in deze harde en sensationele eindfase.  Als zowel spelers als bestuur zich het uitzonderlijk belang van ieder te winnen puntje voor ogen houden en gans hun streven daarop richten, dan menen we dat de kansen der groen-zwarten niet denkbeeldig zijn en geleidelijk vaste vorm zullen krijgen…”
 

Technische  krabbels…
Cercle Brugge – Union Sint-Gillis  0-3

- opkomst : +/- 1500 toeschouwers.
- terrein : goed.
- leiding : ref. Dutordoir, bevredigend, had het niet moeilijk.
- fair-play : correct.
- corners : Cercle 8, Union 4.
- doelpunten : 5’ Masset 0-1, 74’ Haeck 0-2, 80’ Masset 0-3.
- Cercle : Mortier, Roje, Serru (Van Vlaenderen), Perot, Baas, Demey, Notteboom, Michiels,
  Bailliu, De Caluwé, Desmaele.
- Union : Vanderstappen, Bruylandts, Dries, Schraepen, Claes, Close, Kialunda, Van
  Vaerenbergh, Haeck, Massart, Van Cauwelaert (R. Janssens).

 

Een week later bood het serieuze competitiewerk zich weer aan.  De groen-zwarten kregen een verplaatsing naar het bescheiden geklasseerde maar daarom beslist niet te onderschatten Racing Doornik voor de kiezen geschoven.  Cercle deed het goed op vreemde bodem en keerde meestal met puntenwinst naar Brugge terug maar dat betekende natuurlijk nog niet dat het vel van de beer verkocht mocht worden voor hij effectief geschoten was.  De Racingers uit Doornik waren trouwens ook niet zinnens zich zo maar naar de slachtbank te laten leiden.

In “Het Brugsch Handelsblad” werd traditiegetrouw reeds even vooruitgeblikt :
R. Doornik – Cercle : De groen-zwarten staan morgen voor een even gevaarlijke als belangrijke verplaatsing naar Doornik waar er zeker snel en snedig zal moeten gespeeld worden om iets te oogsten.  De ploeg : Mortier, Roje, Serru, Perot, Baas, Demey, Notteboom, Michiels, Bailliu, De Caluwé, Desmaele.”

“Veritas” maakte in opdracht van “Het Brugsch Handelsblad” de verplaatsing naar Doornik mee.  Wellicht hoopte hij, net als de meegereisde Cerclesupporters, dat de groen-zwarten met een nieuwe puntenoogst huiswaarts mochten keren.

Racing Doornik – Cercle Brugge 1-1 : Waren dit kandidaat-kampioenen ?” : “De onderbreking in de competitie moet de Cerclejongens geen deugd gedaan hebben : in ieder geval was hun prestatie in de Vijftorenstad zondag jl. het bekijken niet waard.  Wat daar te Doornik door 22 acteurs werd vertoond was slechts een parodie van voetbal en had met de ware voetbalsport zelfs de naam niet gemeen.  Vooral in de eerste helft werd er van weerszijden lamlendig gespeeld en wij zijn dan ook van mening dat de groen-zwarten vooral fysisch niet voldoende gewapend zijn om de eindspurt die thans gelanceerd wordt, met succes te betwisten.  Zij hebben deze te duchten verplaatsing ondernomen met de kennelijke vrees niet “te mogen verliezen”, zodat eens te meer grote nadruk werd gelegd op de verdediging.  André Perot bezette opnieuw de backplaats –al droeg hij het nummer vijf op de rug, wat misschien een tactische vondst (?) was van trainer Delfour– en Roje als rechtshalf kwam, evenmin als Demey trouwens, nooit over de middenlijn.  We vroegen ons meteen af of Cercle hier genoegen nam met een skoorloze draw, want bovendien werd het tempo dermate gedrukt, dat men zich bijwijlen op een corporatieve wedstrijd waande…
Na afloop van deze bar-slechte match was iedereen het roerend eens : op zo’n manier komt Cercle er zeker niet !  Of moeten wij dan toch geloven dat Delfour van geen verjonging wil weten : telkens opnieuw wordt teruggekeerd naar die “kern” van circa 14 spelers en neemt men deze speler terug die acht of veertien dagen tevoren als de slechtste aanzien werd…
Wij waren toevallig getuige van de reservematch Cercle – Doornik daags te voren en wat wij daar in de 2e helft te zien kregen van de piepjonge Cerclevoorhoede, stond torenhoog boven hetgene de “titularissen” ons zondag lieten zien.  Waren wij van de selectie, wij aarzelden geen seconde om de vleugel Allemeersch – Moelaert een kans te geven.  Slechter dan hun voorgangers kunnen zij het toch niet doen… en vermits het toch van de jeugd en van haar geestdrift is dat het moet komen…”
 

Technische  krabbels…
Racing Doornik – Cercle Brugge  1-1

- opkomst : 4.000 toeschouwers.
- leiding : ref. Cumps, goed.
- terrein : hard en hobbelig.
- fair-play : binnen de perken.
- corners : Doornik 2, Cercle 5.
- doelpunten : 55’ Debaissieux 0-1, 70’ Bailliu 1-1.
- Racing Doornik : Liénart, Gaillet, Liégeois, J. Leblanc, Timmermans, Fiévet, Debaissieux,
  G. Leblanc, Deplancke, Baert, Mangain.
- Cercle : Mortier, Perot, Serru, Roje, Baas, Demey, Notteboom, Michiels, Bailliu, De
  Caluwé, Desmaele.

 

“Veritas” toonde zich in zijn verslag heel scherp voor de prestaties van de groen-zwarten in Doornik.  Als zij hun kansen op promotie naar de hoogste afdeling wilden gaaf houden zou er inderdaad uit een ander vaatje moeten getapt worden.  Maar of de resultaten in deze cruciale fase van de competitie nu al of niet minder goed waren… op 8 april stond het jaarlijks Cerclebal op de affiche.  Allen daarheen dus…
 

Jaarlijks Cercle-Bal
op 8 april 1961

Zaal “Portinari” – orkest Luc Van Hoesselt en zijn ensemble met de beroemde zangeres van Radio Luxemburg : Terry Lamo – attractie : Parijse Nachten, plezier, succes en leute !  Het mooiste bal van het jaar !


 

Brugge

* Tegenwoordig ogen verkiezingen behoorlijk sober maar destijds was dat wel even anders.  Toen hoefde men nog niet met allerhande betuttelende regeltjes rekening te houden en stuurden de diverse politieke partijen autokaravanen de stad of de gemeente in die veel kabaal maakten terwijl ze lustig divers propagandamateriaal en snoep in het rond strooiden.  Na de doortocht van een autokaravaan lag de baan dan ook bezaaid met flyers, papiertjes allerhande, blaadjes met de naam en het nummer van de partij in kwestie op en nog zo veel meer.  Overal stonden borden, het ene bord al groter dan het andere, waarop de kandidaten met een van enthousiasme overlopend gezicht en een al of niet pakkende slogan zichzelf aanprezen bij de kiezers.  Wekt het dan ook verwondering dat in die jaren waar veel mocht en ook veel kon er al eens affiches geplakt werden waar dat niet voorzien was ?  Of dat er al eens een affiche van een tegenstander ‘weggewerkt’ werd om er de eigen favoriet voor in de plaats te hangen ?  Ook “Dani” had de verkiezingsborden in ogenschouw genomen en er een “Bont beeld” over gemaakt :

“Het neusje van de zalm vormen ongetwijfeld de talrijke propagandaplakkaten die we overal in stad kunnen “bewonderen”.  Het vormt een stortvloed van (meestal vage en weinig concrete) beloften.  Het gaat zo ver dat men zich tussen de partijen zou vergissen, vermits ze bijna allemaal met dezelfde mooie vooruitzichten voor de dag komen.  De plakkers zorgden dan nog voor een plezante noot door van de tegenstrevers of zelfs van eigen partijgenoten de papieren zo veel mogelijk af te scheuren.  De halve zinnen die er van de ene bleven staan plus de andere halve zinnen vormen vaak heel leuke combinaties, en wie graag een aangename namiddag zou willen beleven raden we aan eens alle plakkaten te gaan lezen.”

* Hoe dan ook, de verkiezingsstrijd was gestreden en de stemmen waren geteld en wat bleek ?  De Vlaams-nationalisten van de Volksunie en de (linkse) Communisten waren de enige winnaars.  De kiezer had de coalitie tussen de katholieke CVP en de LP, de liberale partij, veroordeeld en afgestraft.  Het leek er op dat het land afstevende op een nieuwe coalitie van twee verliezende partijen : de CVP en de socialisten van de BSP.  De overwinnaars, de Volksunie en de Communisten, bleven in de kou staan.  Er is echt niets nieuws onder de zon…
Binnen de CVP gaven de kopstukken, Theo Lefèvre en Gaston Eyskens, elkaar de schuld.  Dat was voldoende voor “Dani” om ook hiervan een “Bont beeld” te verzinnen :
 

“De verrassing van de uitslagen over gans het land is wel de stijging van de Volksunie en de gevoelige daling van de CVP.  Dit laatste was niet van aard om de “vriendschap” tussen Eyskens en Theo Lefèvre te verstevigen.  Gaston verklaarde al dadelijk dat de daling Theo’s schuld is !”

* De gouden jaren zestig zorgden er voor dat de mensen het o.a. financieel goed hadden en zich allerhande nieuwe zaken konden permitteren.  Dat betekende voor velen ook dat de aankoop van een nieuwe auto nu binnen bereik lag.  Als er echter meer auto’s rondrijden moet er natuurlijk ook gezocht worden naar mogelijkheden om al die auto’s een parkeerplaatsje te geven en dat is meestal geen eenvoudige opgave.  Tegenwoordig bouwt men immense ondergrondse parkings om koning auto in ‘op te bergen’ maar in de jaren zestig werd alles nog bovengronds gestald.  En wat kun je dan als stedelijke overheid doen als het aantal beschikbare parkeerplaatsen schromelijk te kort schiet ?  Juist, nieuwe creëren !  Alleen rest dan de vraag : waar ?  Onderstaand artikel uit “Het Brugsch Handelsblad” omschreef een mogelijke oplossing…

Belangrijke gedenktekens te Brugge verwijderd – Een spijtige beslissing” : “Er wordt in onze stad sinds lang steen en been geklaagd over het toenemend gebrek aan parkeerruimte.  Dit probleem is niet alleen in onze stad gesteld, ook vele andere steden hebben met een toenemend gebrek aan ruimte voor de talloze auto’s te kampen.  Het is in grote centra zelfs reeds zo, dat men van lieverlede allerlei gedenktekens uit het centrum verwijdert, ten einde een betere verkeersregeling te bekomen en ook elke vierkante meter tracht te benutten om zoveel mogelijk parkeerruimte te scheppen.  Te Brugge heeft men tot nog toe dit middel niet toegepast.  Plots echter heeft de verkeerscommissie besloten, een voorstel te doen aan de gemeenteraad, om het gedenkteken van Jan Breydel en Pieter De Coninck op de Markt te verwijderen, evenals de standbeelden van Jan Van Eyck, resp. op het gelijknamig plein en de Burg, van Hans Memlinc, Simon Stevin en Guido Gezelle op het O.L.V.-Kerkhof.  Dit voorstel en het feit, dat het schepencollege het zou genegen zijn, heeft in bepaalde kringen begrijpelijker wijze verrassing en ontstemming verwekt.  Alhoewel deze verwijdering ontegensprekelijk ruimer parkeergelegenheid zou scheppen stelt zich de vraag, welk voordeel men er mee zal behalen.  Het autoverkeer neemt immers toch in een dergelijke mate toe, dat men binnen afzienbare tijd de binnensteden praktisch voor het gemotoriseerd verkeer zal moeten afsluiten.  Deze mogelijkheid, die een noodzakelijkheid zal worden, maakt aldus het verwijderen van standbeelden overbodig.  Een tweede, en zeer belangrijke opmerking is, dat de bovenvermelde standbeelden zo vergroeid zijn met het Brugse stadsbeeld, dat hun verwijdering een werkelijke verarming betekent.  Men wint er op lange termijn niets mee en men verliest erdoor esthetische elementen in een stadsbeeld, dat o.a. om zijn monumenten de wereld door bekend is.  We zouden een uitzondering kunnen maken voor het standbeeld op de Burg onder de bomen : vermits het om een tweede Jan Van Eyck gaat, zou men dit monument, dat trouwens minder goed zichtbaar is, kunnen verwijderen wegens “dubbel gebruik”.  We hopen dat dit voorstel niet zal aanvaard worden en nemen ons voor op deze kwestie volgende week terug te komen.  Zoals het thans geformuleerd is, is het voor de openbare mening onaanvaardbaar !”

Eén van de standbeelden die zouden weggenomen worden om meer parkeerruimte te creëren was dit van Jan Breydel en Pieter de Coninck.  Links naast het standbeeld is de toenmalige ingang te zien van cinema “Nova”.  De naam “Nova” werd later gewijzigd in “Forum” en de ingang van de bioscoop verhuisde naar de Niklaas Desparsstraat.  Ondertussen is deze cinema ook al jarenlang uit het stadsbeeld verdwenen en kwam er een appartementsgebouw voor in de plaats (bron foto : eBay).

Elke lezer kan zich voorstellen dat er grote paniek ontstond en er onmiddellijk reactie volgde op dit toch wel vreemde voorstel.  Een mars op het stadhuis is er, voor zo ver ik mij tenminste herinner, nooit gekomen, maar de gemoederen liepen toch behoorlijk hoog op.  Tot er in het daaropvolgende “Het Brugsch Handelsblad” een ‘vervolg’ op dit artikel gepubliceerd werd :

Aprilvissen zwommen” : “… Daar ook wij op verzendertjesdag verschenen lieten we quasi zeker voorkomen, dat het stadsbestuur in een bui van radicaliteit, om het verkeersvraagstuk op te lossen, alle standbeelden uit het centrum zou laten verwijderen.  Dit zou meer parkeerruimte doen ontstaan en wellicht ook de jaren oude kwestie van de enige richting helpen oplossen.  De standbeelden staan er nog en zullen er vermoedelijk nog lang staan, uitgezonderd misschien die tweede Jan Van Eyck, het monument voor dubbel gebruik.  Heel wat lezers vatten dit bericht ernstig op en spraken er schande over.  Er ging zelfs een vlammend protestschrijven naar de burgemeester. …”

Elk jaar opnieuw zijn veel mensen ontzettend op hun hoede om zich op 1 april niet in de luren te laten leggen maar toch lukt het telkens weer om een heleboel mensen op het verkeerde been te plaatsen.  Een overzicht van al die 1 aprilvissen geven zou ons echt te ver leiden maar ze waren absoluut talrijk waarbij we meteen konden vaststellen dat de ene aprilvis origineler en leuker was dan de andere…

* In de jaren zestig was het nog steeds groot voorpaginanieuws, nu wordt er heel wat minder aandacht aan besteed : de aanstelling van een nieuwe pastoor !
De minder jonge Sint-Kruisenaars zullen zich hem ongetwijfeld nog herinneren : E.H. Frans Catrysse.  Ik herinner mij hem vooral nog als een pastoor van de ‘oude stempel’ die zijn (donder)preek nog vanop de preekstoel gaf.  Hij was er trouwens heel goed in.  Zijn stem weergalmde dan door de kerk en we zaten soms met een klein hartje te luisteren.  Je wist tenslotte maar nooit wat er je allemaal boven het hoofd kon hangen maar het liep desondanks altijd goed af.  De aanstelling van een nieuwe pastoor was in die jaren trouwens altijd de aanleiding om er een stevig feestelijk programma rond te bouwen :

De plechtige aanstelling van E.H. Catrysse” : “Zondag 9 april wordt voor Sint-Kruis ongetwijfeld een feestelijke hoogdag met de plechtige inhaling en aanstelling van E.H. Catrysse als nieuwe pastoor van de gemeente.  Het hoeft geen betoog dat deze heugelijke gebeurtenis niet onopgemerkt zal voorbijgaan en uit de inlichtingen die ons hierover reeds bereikten kunnen we uitmaken dat het iets groots zal worden.  De EE.HH. onderpastoors Dupon, Schotte en Verduyn zullen resp. zorgen voor de versiering in de kerk, op straat en voor de stoet, deze laatste in samenwerking met de hh. Hemschoote en Etienne.  Reeds heel wat groepen en wagens zijn in voorbereiding en de stoet zal vertrekken aan de Doornhut en opmarcheren langs de Moerkerkesteenweg, Delaplacestraat, Dampoortstraat, Moerkerksesteenweg naar de kerk waar een dankmis zal opgedragen worden.  Achteraf heeft een ontvangst plaats in de meisjesschool.  Stippen we nog aan dat de nieuwe zieleherder zal opgewacht worden door de kerkelijke en burgerlijke overheden aan het huis van schepen Verhegge, Vossensteert en hij zal aangesteld worden door Kanunnik Gryspeerdt.  Het volledig feestprogramma zal in ons e.k. nummer gepubliceerd worden.”

* Carlos Vanneste, de naam zegt u misschien niet zoveel maar de jongeling, die opgroeide in het Brugse Sint-Annakwartier, was in de vijftiger en zestiger jaren van de vorige eeuw één van de beste boksers in België.  Dat benadrukte hij nog eens stevig door in 1959 en in 1965 Belgisch kampioen te worden.  Vanneste, havenarbeider van beroep, was een flamboyante kerel die er een spectaculaire manier van boksen op nahield.  Vanneste overleed in Brugge op zaterdag 3 oktober 2015, hij was 79 jaar.
In maart 1961 haalde Vanneste de krant door een partijtje boks te demonstreren waar het eigenlijk niet mocht…

Bokser slaat herberginboedel kort en klein.” : “Tijdens een twist in een herberg aan het Mallebergplein troefde de gewezen bokskampioen Carlos Vanneste een verbruiker af en sloeg daarna de inboedel kort en klein.  Hij werd door de politie voor een onderhoor opgeleid.”

 

De bekende Brugse bokser Carlos Vanneste (bron foto : beeldbankkusterfgoed.be).

 

(Marnix Knockaert)

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
Registreer nu voor Cercle Brugge-Moeskroen!

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Mondmaskerverplichting in en rond het Jan Breydelstadion

Op wedstrijddagen geldt er op besluit van Stad Brugge een mondmaskerverplichting, vanaf 2h voor de wedstrijd tot 1h erna, in de zones rond het Jan Breydelstadion. Dat betekent concreet dat iedere supporter die zaterdag naar Cercle-AA Gent komt, verplicht een mondmasker moet dragen.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Als Cerclesupporter naar Cercle-AA Gent? Koop dan nu een abonnement!

Ook de komende weken zal Cercle Brugge z’n thuiswedstrijden in het Jan Breydelstadion met beperkt publiek afwerken. Losse ticketverkoop per aparte thuiswedstrijd blijft evenwel niet mogelijk. Enkel wie een abonnement voor dit seizoen heeft, kan thuiswedstrijden bijwonen. Nog geen abonnement? Abonneer je dan nu!

Lees meer
Cerle Brugge KSV
VIDEO | Vriendenwedstrijd Miguel Van Damme

Afgelopen woensdag nodigde Miguel Van Damme vrienden, familie & enkele (ex-) collega profvoetballers uit voor een échte vriendenwedstrijd tegen KSK Maldegem!

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Miguel Van Damme speelt vriendenmatch tegen KSK Maldegem

Woensdagavond nodigde Miguel Van Damme enkele collega en ex-collega profvoetballers uit voor een vriendenmatch tegen KSK Maldegem. Bij Maldegem zette Van Damme destijds z'n eerste voetbalstapjes en net daarom nodigde Miguel hen uit. In aanwezigheid van vrienden en familie eindigde de wedstrijd, onder leiding van ref. Bram Van Driessche, op 3-3. Miguel scoorde in de slotfase van de partij op penalty!

Lees meer