koop tickets online

Cijfers zeggen niet alles - Kristof Arys

In Tweede Nationale laat Kristof Arys 7 keren de netten van Cercles tegenstrevers trillen in 13 matchen.  Het jaar erop, in Eerste, lukt hem dat slechts 3 keren in 25 matchen.  “De cijfers spreken voor zichzelf, commentaar overbodig,” zo dacht ik.  “Het komt wel voor dat schijn bedriegt, maar toch niet bij zo’n tegenstelling,”  zo leek het mij!  Voordat  ik bij Kristof aanbelde, kon ik het me niet anders voorstellen dan dat hij zijn tweede jaar in Cercleshirt als een rampjaar had aangevoeld.  Toen ik wat later buitenstapte, was ik wijzer geworden.  Neen, hoe welsprekend ze ook lijken, cijfers zeggen niet alles.  Ook nu nog kijkt Kristof terecht met trots en warme herinnering terug op wat hij bij Cercle presteerde  in Eerste Nationale.

Kristof, na zowat 70 jaar Cercles wel en wee intens van nabij gevolgd te hebben, lopen feiten en namen meer dan mij lief is door elkaar in mijn geheugen.  Maar tijdens welke seizoenen  jij voor Cercle speelde, daarover hoefde ik slecht vijf seconden na te denken.  Hoe zou dat komen?

Er zal zich wel menig Cerclesupporter herinneren dat ik Cercle mocht helpen aan zijn, voorlopig, laatste promotie, en ook wel dat ik één jaar later al een ander oord opzocht.  We spreken over 2002-2003 en 2003-2004.

Je kwam van Deinze, en een gemakkelijke overgang was het niet geweest.  Enkele weken voor je transfer kon ik niet nalaten voorzitter Frans Schotte even aan te spreken en hem te zeggen dat er niets belangrijker was voor Cercle dan een overgang van jou naar Groen-Zwart.  Hij antwoordde: “Ze zijn zot bij Deinze.  Zo’n transfersom als zij vragen, dat is niet redelijk.”

Het is pas in januari 2003 dat ik bij Cercle kwam.  Tijdens het tussenseizoen, een half jaar voordien, zat Cercle al achter mij aan, maar bij Deinze was mijn contract voor twee jaar nog maar halfweg.  Had Cercle tien miljoen frank voor mij overgehad, dan was de transfer meteen geklonken geweest.  Toen Deinze er rond Nieuwjaar niet naast kon kijken dat ik een half jaar later gratis weg kon, lieten ze de vraagprijs zakken, en Cercle verschalkte de concurrentie van onder meer AA Gent, Westerlo en Alemania Aken.

En jij, je was gelukkig met die transfer?

Ik was ermee in de wolken.  Mijn ambitie liep helemaal gelijk met die van Cercle: zo snel mogelijk naar Eerste promoveren.  En die uitdaging was enorm.
Groen-Zwart had zeven punten achterstand op de koploper, Heusden-Zolder. Zelf had ik tussen 1998 en nieuwjaar 2003 respectievelijk bij Eendracht Aalter, KM Torhout en SK Deinze in 119 matchen 89 doelpunten gescoord, waarvan de laatste 13 bij Deinze tijdens de eerste helft van de lopende competitie.  In plaats van tegen de degradatie te moeten vechten, kon ik nu, heel dicht bij huis bovendien, een steentje bijdragen in wat een succesverhaal werd.

Met zeven rozen hielp je Cercle aan de zo vurig verlangde kampioenentitel.  
De laatste twee matchen waren beslissend, en ze staan bij elke Cerclesupporter-van-toen in het geheugen gegrift.  Je scoorde niet tijdens die wedstrijden, maar dat was wellicht niet eens een minidompertje op de uiteindelijke euforie? 

Als spits, aangeworven om te scoren, prik  je, vanzelfsprekend, graag de bal tegen het net zoveel het maar kan, maar voetbal is een teamsport, en het is als team dat je faalt of zegeviert.  Was ik niet terechtgekomen in een ploeg die hecht aaneenhing, een ploeg die een collectieve eenheid was, dan was die toch wel zeer merkwaardige  remonte na zeven punten achterstand onmogelijk geweest. Overigens, één doelpunt en één assist staan me extra klaar voor de geest.  Mijn tweede match bij Cercle was op Deinze, we behaalden een belangrijke 0-1 overwinning, en dat ik toen kon scoren was iets heel bijzonders voor mij.  Tijdens de voorlaatste match, op Zulte-Waregem, zouden we bij een overwinning kampioen geworden zijn, maar het werd 1-1. Tijdens de slotwedstrijd, thuis tegen Dessel, hadden we ons lot in eigen handen.  We kwamen 0-1 achter, maar Sebastien Stassin bezorgde ons de zege met twee kopbaldoelpunten.  Eentje ervan was bijzonder merkwaardig: ik kon ‘een verloren bal’ toch nog voor het doel brengen en in een kluwen van spelers werd het een gouden assist voor het hoofd van Sebastien.

Wellicht een onmogelijk te beantwoorden vraag: Was Cercle in 2003 ook zonder jou kampioen geworden? 

Af en toe kom ik op Olympia, en het is niet uitzonderlijk dat Cerclesupporters me zeggen: “Moesten we joen niet gèt èn da joar, we woaren nooiet kampiejoen gewist.”  En dan voegen ze er nogal eens aan toe dat ik niet lang genoeg bij Cercle gespeeld heb.  Maar het enige dat ontegensprekelijk klopt, dat is dat ik tijdens mijn eerste half seizoen één element was van een ploeg met veel talent gedreven door een enthousiaste teamspirit.

Niet lang genoeg bij Cercle gespeeld?  Kom, laten we er geen doekjes om winden: in Tweede 7 goals in 13 matchen, het jaar erop in Eerste 3 in 25.
Ik vraag me af: Wat zou daarvan de verklaring kunnen zijn?  Is het verschil tussen Eerste en Tweede zo groot?   Lag het aan jouw specifieke talenten, m.a.w. aan het ‘soort’ speler dat jij was?  Kreeg jij te weinig de bal toegespeeld door je medespelers? Of misschien vlotte het niet genoeg van meet af aan, zodat je steeds meer aan zelfvertrouwen verloor?  Is het iets van wat mij als mogelijke verklaring door het hoofd gaat of is het iets heel anders: Wat mag er toch aan de basis hebben gelegen van  zo’n daling van het aantal gescoorde doelpunten??  

Tijdens mijn 19-jarige carrière als voetballer heb ik ongeveer 300 doelpunten gescoord. Toen ik met Cercle naar Eerste promoveerde zag ik reikhalzend uit naar wat voor de deur stond, vol verlangen en vertrouwen. Op het einde van 10 jaar jeugdopleiding bij Club trainde ik mee met de eerste ploeg, met Spehar, Stanic, Okon… Speelminuten in Eerste kreeg ik er niet, ik was er nog niet rijp voor.  En nu, halfweg 2003, ging de grote poort open voor mij.  Echter, echter, voorheen en altijd daarna speelde ik als diepe spits, maar bij Cercle speelde ik in Eerste nooit op die mij zo eigen positie.  Cercle had Nordin Jbari aangetrokken, en het was mijn taak rond hem heen te spelen.  Nordin was een vedette, deed het ook  heel goed, maar ‘meters afleggen’ lag hem niet.  Waar ik gewoon was dat mijn medespelers voor mij de ruimte afdweilden, was het nu mijn taak dat voor hem te doen, zodat hij de afrondende schakel kon zijn.  Nooit heb ik zoveel gelopen tijdens mijn matchen als dat jaar, en ook nooit kwam ik zo zelden in de grote rechthoek voor het doel van de tegenstander.  Kijk je alleen naar de cijfers, dan lijkt 2003-2004 een lelijke tegenvaller voor mij, maar daar zit een heel verhaal achter.  Hoe dan ook, ik was blij dat ik kon spelen in Eerste, dat ik mee timmerde aan de weg, en ik voelde mij niet te goed om  de mij opgelegde opdracht in functie van heel ons team en van Nordin Jbari in het bijzonder met hart en ziel uit te voeren.

"Was Jerko trainer gebleven na zijn eerste jaar in Eerste, dan had mijn verdere voetbalcarrière er heel anders kunnen uitzien."

Ik luister met open mond.  Maar het volgende jaar trok je weg van Cercle.  Uit eigen beweging of moest je weg van Groen-Zwart?

In juli en augustus 2004 trainde ik nog bij Cercle, maar op 31 augustus, de laatste transferdag, hakten Cercle en ik de knoop door: op leenbasis vertrok ik naar de grote verliezer van Cercles kampioenenjaar, naar Heusden-Zolder.  Zowel Cercle als ikzelf achtten dit de beste gang van zaken.  Het Cercle van het voorbije jaar had een ingrijpende verandering ondergaan.  Hoewel hij erin geslaagd was Cercle in Eerste te houden, en hij eerder een gouden medaille had verdiend dan dat, werd trainer Tipuric de laan uitgestuurd.  Harm van Veldhoven verving hem.  Jbari trok naar AA Gent, en Cercle lijfde naast Tom Van Mol drie voorspelers in: Dieter Dekelver, Paulus Roiha, en bijzonder belangrijk voor mij, Darko Pivaljevic.  Er kon geen sprake van zijn dat ik diepe spits zou worden en met een trainer die mij wikte en weegde als “slechts driemaal gescoord”, was er weinig twijfel aan dat ik weinig speelminuten zou krijgen.  Ik trok enthousiast naar Heusden-Zolder, want het zag ernaar uit dat ik het succesrijke Cercleseizoen van twee jaar voordien kon overdoen.  Heusden-Zolder barstte van ambitie. De ploeg bestond echter eerder uit eilandjes dan uit een team, en zoiets leidt onvermijdelijk tot een fiasco. 

Blijkbaar had jij het voor Jerko Tipuric.  Uit verschillende interviews van spelers  is me gebleken dat hun visies over hem  fel uiteenlopen: van oprechte appreciatie tot  veroordeling als was hij eerder een kwakzalver dan een coach.

Ik denk dat de pers hierin een niet al te fraaie rol gespeeld heeft, hem uiteindelijk als een kolderfiguur begon af te schilderen. Het valt niet te loochenen dat hij belang hechtte aan wat voor het voetbal niet eens marginaal genoemd kan worden - de kleur van de urine, de stand van de maan - en dat werd in de pers breed uitgesmeerd, maar Tipuric was een vakman die zowel in kwade als in goede dagen voor een gemoedelijke, een familiale sfeer wist te zorgen.  Ook met spelers van verschillende nationaliteiten liepen we niet als in hokjes naast elkaar.  Het is niet elke trainer gegeven een hele groep concurrenten, waarvan je er onvermijdelijk voortdurend enkele zwaar moet ontgoochelen, zelfs met plezier naar de trainingen te laten komen.  Over wat voor mij volgde op Cercle, ben ik heel tevreden, maar was Jerko trainer gebleven na zijn eerste jaar in Eerste, dan had mijn verdere voetbalcarrière er heel anders kunnen uitzien. 

Je liet al verstaan dat je overgang naar de buurt van de Limburgse mijnen  geen succesnummer was.  Je bleef er dan ook maar één jaar.  Hoe verliep je carrière verder? 

Na dat ene seizoen in het verre Limburg trok ik naar Waasland, eveneens in Tweede, en scoorde er 30 goals in 60 wedstrijden.  Daarna, na mijn twee seizoenen aldaar, trok trainer Dirk Geeraerd naar Roeselare, dat in Eerste speelde.  Ik mocht mee, maar kreeg de kans op een mooie job  in het Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaart Instituut op enkele kilometers van mijn deur.  Ik greep dat aanbod met beide handen beet, en ben er nog altijd als preventieadviseur en technisch coördinator werkzaam.  Sportief was het een afdaling van Tweede naar Derde Nationale, bij SV Oudenaarde, maar na interessante tussenstadia, doorgaans in stijgende lijn, ben ik nu actief als sportief coördinator bij F.C. Knokke, dat zopas naar Eerste Amateurs promoveerde.  Niet alleen, maar toch vooral, spoor ik jong talent op bij de Beloften van Club, Cercle, Kortrijk, Roeselare, Zulte-Waregem, Gent.

Sinds enkele jaren komen opvallend veel ex-Cerclejongeren bij Knokke terecht.  Lukraak door elkaar som ik even op: Niels Mestdagh, Kieriën Serpieters, Niels Van de Water, Ruben Vanraefelghem, Jannes Vermeulen, Maarten Cobbaert, Alessio Staelens, Niel Dildick, Maxim Vandewalle.  En Nicolas Tamsin en Steven Van Moeffaert hebben zopas na Knokke een ander oord opgezocht.   Dat het zo’n lange lijst is, is geen toeval?

Bij welke ploegen kan er goed opgeleid jong talent gevonden worden dat vermoedelijk net niet voldoende lijkt voor het eerste elftal van een Eerste of Tweede Klasser, maar dat in aanmerking kan komen voor een ambitieuze amateurploeg als F.C. Knokke?  Zonder nodeloos ver te lopen, is dat bij de ploegen die ik vermelde, en voor ons komt Cercle inderdaad als een waardevolle visvijver voor de dag.  Het komt wel eens voor dat talentrijke jeugdspelers menen dat voor hen een basisplaats gegarandeerd is bij een ‘ploegje’ als Knokke, maar dat staat lang niet bij voorbaat vast.  Voor elke speler die door onze selectie geraakt, is het hard knokken bij Knokke!  En, terloops, toen ik als jonge speler van Club naar Standaard Wetteren in Derde overging, scoorde ik slechts driemaal in 20 wedstrijden.  Tijdens de volgende twee seizoenen trof  ik 27 keren roos bij Eendracht  Aalter.  Voor iedereen, maar voor jongeren in het bijzonder, is geduld een mooie maar een noodzakelijke deugd.

"Als speler van een Eerste ploeg, van Eerste Nationale tot en met Tweede Provinciale, heb ik zeven promoties meegemaakt, en niet één degradatie."

Je beëindigde je loopbaan als veldspeler bijna anderhalf jaar geleden.  Die loopbaan duurde 19 jaar na je opleiding bij Club, verliep bij niet minder dan 14 ploegen, en eindigde bij Wingene.  Bij welke ploegen speelde je het liefst?

Bij Cercle en Waasland, en op minder hoog niveau bij Knokke, Wingene en Gullegem.  Dat waren allemaal succesverhalen: bij elk van die sleepten we de kampioenentitel uit de brand.  Weet je waar ik bijzonder fier op ben?  Als speler van een Eerste ploeg, van Eerste Nationale tot en met Tweede Provinciale, heb ik zeven promoties meegemaakt, en niet één degradatie. Wat gekscherend laat ik af en toe eens horen: “Als je spits een neus voor goals heeft, kun je niet zakken…”

En vandaag de dag, na bijna twee decennia op het veld, kun je ook ernaast  genieten van wat je zich ziet afspelen op de grasmat?

Enorm, enorm plezier kan ik eraan beleven.  Ik ben dan ook rechtstreeks en intens bij het gebeuren betrokken.  Niet alleen spoor ik talent op tijdens een viertal wedstrijden per week , ruimer nog behartig ik heel het reilen en zeilen van onze eerste ploeg, in mindere mate ook van onze beloften. Bovendien ben ik een aanspreekpunt voor onze spelers, voor ons bestuur, en in het bijzonder voor onze voorzitter, die als een succesrijk zakenman weet bepaalde taken te delegeren, zodat ik hem zowel sportief als extra sportief wat kan ontlasten.

Om het interview af te ronden, vroeg ik wat de reporter bij een recent interview in het Brugsch Handelsblad wel kan bedoeld hebben, als hij onder een foto laat volgen: “Kristof Arys wordt in Knokke fel geapprecieerd omwille van zijn voetbalkennis en zijn eenvoud.”  Over ‘voetbalkennis’ stelde ik mij geen vragen, maar waaraan dacht  JPV als hij verwees naar Kristofs ‘eenvoud’?  Kristof zal het wel juist voorhebben als hij meent dat JVP daarmee zinspeelt op het feit dat hij vlot en helemaal zichzelf zijnde contact weet op te nemen met wie dan ook.  Evenzeer voelt hij zich op zijn gemak in het bureau van zijn voorzitter bij Knokke, in het bureau van Vitali of Mannaert, als in om het even welk lokaal van Wingene of rond het veld van om het even welk team.  En omgekeerd!  Het is niet omdat hij in Eerste heeft gespeeld, omdat hij vijf jaar profvoetballer was, dat hij zich te goed zou voelen om met mensen van het provinciale voetbal kameraadschappelijk om te gaan. Een vriendelijke ‘goeiedag’, een praatje slaan met Jan en alleman, een openhartig interview: het typeert en eert Kristof Arys, zonder wie we “da joar, 2002-2003, nooiet kampioen geworden woaren, adden we èm nie gèt.”

(Georges Volckaert)

 

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 239)

Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 239)
(periode van 04-11-1961 -> 11-11-1961)

  • Cercle

Cercle had van de komst van Beerschot geprofiteerd om een kostbaar puntje in de wacht te slepen.  Konden de groen-zwarten dit herhalen tegen de rood-witte stadsgenoten van Beerschot ?  Op de negende speeldag kregen ze alvast de kans om, in eigen huis hun puntensaldo wat aan te dikken…

Cercle Brugge – Antwerp F.C. 3-1  -  Geestdrift en strijdvaardigheid aan de basis…

“Zelfs als Cercle met zware cijfers op Olympic, Club Luik en Standard geklopt werd, was de sportpers het eens om te zeggen dat de Brugse nieuwelingen goed en aantrekkelijk voetbal speelden, maar opvallend de nodige kracht, hardheid en snelheid misten om nu reeds in eerste klasse volwaardig te renderen.  In andere woorden gezegd, de groen-zwarten waren te braaf en lieten zich te gemakkelijk maneuvreren door meer geroutineerde en geharde tegenstrevers, die reeds jaren het klappen van de zweep kennen.  En zie, in een paar weken is dit volkomen veranderd.  Cercle, die noodzakelijkerwijze naar het defensieve wapen greep, heeft zowel tegen Beerschot als tegen Antwerp met klank bewezen, wel de onontbeerlijke geestdrift en wilskracht te kunnen opbrengen om voor de broodnodige puntjes te kunnen vechten en dit met een verrassend succes.  Het waren immers in het bijzonder voornoemde factoren die de nochtans fel gehavende Brugse ploeg toegelaten heeft de “mennekens” in bedwang te houden en thans Antwerp haar eerste nederlaag op verplaatsing toe te dienen.  Alhoewel de groen-zwarten op papier geen schijn van kans werd toegekend om de Sinjoren ook maar enigszins te bedreigen, zijn ze er niet alleen in geslaagd door een stevige verdediging de roodbroeken te remmen, maar ook en vooral door hun snedige en geestdriftige uitvallen de Antwerpdefensie uit haar evenwicht te krijgen en tot driemaal toe te verrassen !  Overdreven was dat zelfs niet eens, want met een tikje meer beheersing vanwege Daels en Notteboom waren er beslist nog een paar doelpunten bijgekomen.  Reden om laatstgenoemde Cerclespelers hiervoor een steen te werpen is er echter in geen geval, evenmin als naar Wittevrongel wiens flater het enige doelpunt der gasten meebracht, want allen hebben zich als één man en met ware leeuwenmoed in de harde strijd geworpen.  Deze hebben ze trouwens ruim verdiend tot een goed einde gebracht, hetgeen een juiste beloning was voor hun allesgevend en niet-versagend presteren.  Want aan het verdiende van de lokale overwinning was er niet het minst te tornen daar waar Antwerp voor haar verlies weinig verontschuldigingen kan doen gelden, tenzij het uitvallen van back Adriaensens en vooral het feit dat zij in een slechte dag was…


Technische  krabbels…
Cercle Brugge  -  Antwerp F.C.  3-1


- opkomst : 9.000 toeschouwers.
- terrein : uitstekende staat.
- weersgesteldheid : aanvankelijk betrokken, daarna zon, lichte wind dwars over ’t veld.
- leiding : ref. Casteleyn, bevredigend.
- fair-play : bijna voorbeeldig.
- corners : Cercle 4, Antwerp 6.
- doelpunten : 25’ Daels 1-0, 42’ Notteboom 2-0, 47’ Declers 2-1, 57’ Notteboom 3-1.
- Cercle : Mortier, Serru, Decock, Baas, Wittevrongel, Demey, Notteboom, Daels, Michiels,
  De Caluwé, Orlans.
- Antwerp : Cooremans, Wouters, Adriaensens, Mees, Van Ginderen, Janssens, Beyers, Deckers, Van Gool, Bohez, Reniers.

 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met … Pablo Vermote

SHOT sprak met … Pablo Vermote 

Content creative” & jeugdtrainer


“Misschien niet de beste, maar wel de mooiste vereniging van ‘t land…” We spraken Pablo Vermote, de man die sinds enkele maanden samen met het communicatieteam o.a. de sociale media bij de Vereniging stoffeert. We leerden de sympathieke Bruggeling kennen een dag voor de aftrap tegen Union St. Gillis. Of hoe de liefde voor Cercle nog maar eens een stem en een gezicht kreeg.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met … John Fiers

SHOT sprak met … John Fiers

Aanspreekpunt Persoonlijk Integriteit (API)

Heden ten dage rusten er heel wat verplichtingen op onze voetbalploegen.  Zo is vanaf 2023 een “aanspreekpunt Persoonlijke Integriteit” vereist.  Bij de Cercle-jeugd zal deze taak ingevuld worden door John Fiers.
Dat John, met heel wat Cercle-achtergrond, niet in een onbekend avontuur stapt, moge duidelijk zijn na het volgende gesprek dat ik met hem had.

Ik wou starten met de klassieke vraag “stel uzelf eens voor”, maar kreeg meteen ook het antwoord mee op pakweg de volgende drie vragen op mijn lijstje.  Lees dus even mee:

Ik ben geboren in Oostende en heb net een carrière achter de rug bij Defensie.  Daar was mijn taak enerzijds mekanieker vliegtuigen, maar daarnaast ook een vijftiental jaar vertrouwenspersoon.  Ik werkte voor de “Preventieadviseur psychosociale aspecten” (stond ook in voor zo’n 6000 personeelsleden van Defensie – ook in internationale humanitaire operaties) en was tevens milieucoördinator.  Ik werk ook voor “Voetbal Vlaanderen” als clubondersteuner.  Ik heb een zestigtal Provinciale, Interprovinciale en gewestelijke ploegen onder mijn bevoegdheid.  Die bezoek ik een tweetal maal per seizoen.  Ik ben ook lesgever aan de Vlaamse trainersschool.  Daar geef ik de “Uefa C” en “instructeur B”.

Sinds kort ben ik op pensioen en de TVJO (Technisch Verantwoordelijke Jeugd Opleiding) en ATVJO (adjunct) vroegen mij om de functie op te nemen van API.  Vanaf 2023 wordt dit een verplichting.  Gezien mijn verleden stemde ik toe.  Een twintig jaar terug was ik zo’n negen jaar actief bij de Cercle-jeugd.  Mijn twee zonen speelden er ook.  Ik was er trainer, jeugdcoördinator, organiseerde er als eerste de sportkampen en ook bij het International Yought Soccer Challenge Tornooi was ik een drijvende kracht.  Ik mag zeggen dat ik een “groen hart” heb.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 238)

Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 238)
(periode van 21-10-1961 -> 28-10-1961)

  • Cercle

De volgende wedstrijd, een uitwedstrijd, beloofde alvast geen gemakkelijke match te worden.  En dat was dan nog zacht uitgedrukt.  De groen-zwarten dienden het immers op te nemen tegen landskampioen Standard.  Maar gelukkig moet elke wedstrijd altijd gespeeld worden en dat maakt het altijd toch weer spannend.  De verrassing van een onverwacht resultaat, punten halen waar niemand die voorzien had,…  Zou ook Cercle, in een begenadigde dag, daar eventueel toe in staat zijn ?  “Veritas” spoorde, in opdracht van “Het Brugsch Handelsblad”, mee richting Luik en hoopte er alvast het beste van… :

Standard Luik – Cercle Brugge 7-1  –  De Luikse kampioenen op hun best !

“Voor het eerst dit seizoen konden de Belgische kampioenen met hun voltallige samenstelling opkomen en Cercle heeft daarvan de gevolgen moeten dragen : niet minder dan zeven maal moest een nochtans voortreffelijke Mortier zich omdraaien en het hadden er nog meer kunnen zijn ware het niet dat de Rouches tijdens de laatste 20 minuten het wat gemakkelijker opnamen.  Het dient gezegd dat Standard op ons een grootse indruk heeft gelaten : vooral de voorhoede, waarbij wij vooral Claessen en Crossan opmerkten, was niet te houden en het gaf de indruk dat de Luikenaars op deze genadedag wellicht de beste ploegen hadden baas gekund.  Hun overwicht was bijwijlen zo groot dat zelfs back Vliers mee in de aanval kwam.  In ieder geval namen de lokalen volledig het middenveld voor zich en het duo Bolzée-Houf, daarin geholpen door de onvermoeibare Ier Crossan, kon zich vanzelfsprekend volkomen uitleven.  Hoeveel keren Houf keeper Mortier onder vuur nam kunnen wij zelfs bij benadering niet schatten, feit is in ieder geval dat de groen-zwarten, die dan nog gevoelig gehandicapt waren na de rust door het uitvallen van Perot, een ware voetballes kregen.  Na de zevende competitiedag moeten wij vooral vaststellen dat het Cercle nog steeds mangelt aan snelheid : het ritme van de hoogste klasse hebben de groen-zwarten nog steeds niet vast.  Indien men het middenveld onvoorwaardelijk aan de tegenstrever prijsgeeft, is het noodzakelijk dat de tegenaanval buitengewoon snel afgewerkt wordt om verrassend te zijn, vermits de aanvallers steeds numeriek in de minderheid zijn.  Welnu, wat zien wij : telkens Nemes of Michiels in het bezit van de bal komen, wandelen zij omzeggens vooruit, tot er voldoende medespelers mee zijn, doch intussen zijn de puntspelers natuurlijk gemarkeerd en is alle gevaar bezworen.  Wat een verschil met Richard Orlans, die thans beter speelt dan in zijn glorietijd bij Gantoise.  Deze gaat in één tijd recht naar doel en samen met Bailliu kan hij een bestendig gevaar voor de tegenstrevers betekenen, indien hij oordeelkundig aan het werk gezet wordt.  De Gentse postbediende was op Sclessin weer op zijn best en met een tikje meeval had hij zeker twee doelpunten gescoord.  De eerste keer een vijftal minuten voor de pauze, toen de stand 2-0 was en een slecht ontzetten van de Waalse stopper Marchal Orlans alleen voor Nicolay bracht en de scheidsrechter voor ingebeeld handspel floot…  Op de tegenaanval werd het echter 3-0 in plaats van 2-1 !  De tweede keer na amper twintig seconden in de 2e helft, toen Richard vanop 20 meter een fantastische kei afvuurde, die helaas tegen de binnenkant van de paal te pletter sloeg en die Bailliu dan voor de open doelmond hoog over zette.  Hebben wij reeds de twee verdienstelijkste Cerclespelers vermeld : Orlans, die de vergelijking met Paeschen glansrijk zou winnen en van het opgetogen Standardpubliek na de wedstrijd bij het verlaten van het terrein, een ware ovatie in ontvangst mocht nemen, en Mortier die vooral in de 2e helft minstens een half dozijn zekere doelpunten voorkwam, dan konden verder alleen Bailliu, voor zijn onverpoosd zwoegen, Vanderhaeghen in mindere en De Caluwé in meerdere mate, voldoen.  De anderen moeten op de eerste plaats sneller gaan spelen, zo niet zal Cercle nog dikwijls dergelijke pillen te slikken krijgen.  Wellicht kan ook het feit dat de groen-zwarten gedurende praktisch de ganse 2e time met tien man moesten spelen (Perot moest immers definitief het veld verlaten aan de 55e min.), ter verontschuldiging worden ingeroepen…”


Technische  krabbels…
Standard Luik  -  Cercle Brugge  7-1


opkomst : 25.000 toeschouwers, spijt de tramstaking.
leiding : ref. Dandois, een tikje home-getint.
weersgesteldheid : ideaal om te voetballen, met evenwel een lage hinderende zon.
terrein : zeer goed.
fair-play : hard doch correct.
corners : Standard 6, Cercle 4.
doelpunten :
  4e min. : de wedstrijd was amper 4 minuten oud, toen Crossan –wat een reuzespeler– de
  heroptredende Semmeling lanceerde.  Decock was genoodzaakt een foutieve sliding uit te
  voeren om de lokale rechtsbuiten te stoppen : de free-kick werd ver over de hoofden voor
  doel gezet, waar Paeschen met het hoofd hernam en Sztany de beslissende toets gaf : 1-0.
  12e min. : een prachtig persoonlijk staaltje van Claessen, die de ganse defensie oprolde,
  Mortier uit zijn kooi lokte en met een grondscherend schot raak besloot : 2-0.
  42e min. : Crossan dreef met de bal op, zette gemeten voor aan de spurtende Sztany, die een
  boogballetje voor doel plaatste, waar Mortier in duel met Claessen, de bal wegsloeg in de
  voeten van Crossan die in de vlucht nummer drie scoorde : 3-0.
  Ondertussen had Cercle nochtans een niet onaardige repliek gegeven en zo voorkwam
  Nicolay een zeker doelpunt met in de voeten van de vlugge Orlans te duikelen en had
  Bailliu van een niet een scherpe voorzet van Nemes gerateerd, toen de Waalse portier
  geklopt scheen.  Het onontbeerlijke tikje geluk was er evenwel niet bij.  In het begin van de
  2e helft werd Perot aan de knie gewond bij een balbetwisting met Sztany.  Hij sukkelde nog
  een paar minuten mee vooraan, doch moest weldra definitief het veld verlaten.  Dank zij
  deze numerieke meerderheid zou Standard dan aan een ware demonstratie van efficiënt
  voetbal beginnen en op amper een goed kwartier wezen de bordjes 7-0.
  54e min. : een afgeweerd schot van Claessen, Paeschen schoot raak in de verste hoek : 4-0.
  58e min. : een prachtige volée van Claessen : 5-0.
  65e min. : op hoekschop plaatste Crossan tegen de paal, Claessen hernam van dichtbij : 6-0.
  69e min. : een achterwaartse pas van Paeschen naar Crossan gevolgd door een puik
  vluchtschot van de Ier : 7-0.
  Het zou Bailliu zijn die enkele minuten voor het einde het verdiend eerreddend doeltje voor
  Cercle scoorde toen hij met een mooi schot van even buiten het strafschopgebied, Nicolay
  het nakijken gaf : 7-1.
Standard : Nicolay, Vliers, Thellin, Bolzée, Marchal, Houf, Semmeling, Sztany, Claessen,
  Crossan, Paeschen.
Cercle : Mortier, Vanderhaeghen, Decock, Perot, Wittevrongel, De Caluwé, Desmaele,
  Michiels, Nemes, Bailliu, Orlans. 
 


De (meeste) Cerclesupporters hadden zich tot nog toe afwachtend opgesteld in de hoop dat er snel een positieve kentering zou komen.  Na de zware nederlaag op Standard besloot een zekere J.V.S. uit Assebroek in zijn pen te klimmen om eens flink zijn groeiend ongenoegen te spuien… :

Open brief van een Cerclesupporter… - Maak ermee gedaan, jongens !

“Waarmee ?  Met dat minderwaardigheidscomplex waarmee ge elke zondag het plein oprent.  Maak ermee gedaan, schudt het van u af, zet er de studs in.  De commentators in pers, radio en televisie herhalen het iedere week : ge speelt goed voetbal.  Waaraan twijfelt ge dan nog ?  Ge kent het, even goed als eender wie.  Heb toch geloof in eigen kunde.  Dat ge de Brugse derby verloren hebt, en dat ge nu tegen Standard een flinke rammeling gekregen hebt ?  Dat is juist.  En wat dan nog ?  Kijk, jongens, wij supporters verwachten geen mirakelen.  Wij weten dat ge leergeld moet betalen, en veel.  Wij vragen niet dat ge elke zondag zoudt winnen.  Maar wat we wel vragen is dat ge u in iedere match zoudt inzetten, voor uw volle waarde, met al uw kunde, en met al uw wilskracht.  Dat ge zoudt vechten voor elke bal, gedurende 90 minuten.  Voetbal is zeker geen stierengevecht, maar het is ook geen spel voor oude juffers.  Eerbiedig de regels van de sportiviteit, maar bijt een beetje harder van u af.  Laat u niet langer meer intimideren door namen, maar intimideer zelf door kloeke vastberadenheid.  Wij zijn niet belust op een Verviersreputatie, maar met de faam van “gemakkelijke” ploeg kunt ge er onmogelijk komen.  En vooral, vergeet niet, dat een match 90 minuten duurt, en dat ge geen half uur nodig hebt om een paar doelpunten te maken.  Van trainer Delfour vragen wij ook iets.  Wij hebben volle vertrouwen in hem.  Wij weten dat hij het ABC van het voetbalspel volledig onder de knie heeft.  Met groot genoegen hebben wij sinds drie jaar de individuele vooruitgang der spelers kunnen volgen.  Het voorbereidend werk is af tot in de puntjes.  En nu vragen wij hem : asjeblieft, leer de groen-zwarten nu ook eens doelpunten maken.  Aan het Cerclebestuur vragen wij : spaar uw aanmoedigingen niet, onder gelijk welke vorm.  Wees niet krenterig.  Na al de inspanningen die u reeds gedaan hebt, moet u resoluut uw kans gaan, zonder aarzelen, want mogelijk hangt het behoud daarvan af.  En vooral : wordt er wel voldoende aandacht besteed aan de “mental training” ?  Wij, supporters, hebben ten slotte ook iets te doen.  Laten wij onze kritiek thuis, en brengen wij onze beste stem mee.  Laten wij een beetje minder braaf en een beetje meer… fanatiek zijn.  Op een voetbalterrein mag gerust een beetje herrie zijn, de tribune zal niet invallen.  Wij moeten de stemming maken, de WINST-stemming.  Komaan, mensen, allen aan één touw, en het ZAL gaan !”

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met … Ward Faes

SHOT sprak met … Ward Faes

Een Cercleman in dienst bij Cercle

Home is where the heart is. Ward Faes ging eind 2021 bij Cercle aan de slag als juridisch en financieel bediende. Hij is eveneens de nieuwbakken AML-officer voor Groen Zwart. We spraken de sympathieke Ruddervoordenaar daags voor het aftrappen tegen Zulte Waregem en kregen een inkijk in het dagelijkse reilen en zeilen van de Vereniging.

Lees meer