koop tickets online

Praatje met ... de Beloftencoach

Praatje met ... de Beloftencoach


 Jimmy De Wulf

 


Ambitie


De link Jimmy De Wulf/Cercle telt 10 jaar.  Jimmy was vijf jaar A-kernspeler (2003-2008, 148 wedstrijden) en is na nog omzwervingen bij KVO, in Cyprus en in Koksijde, ondertussen vijf jaar actief als trainer bij  Groen-Zwart.
Die trainersjaren mogen als een succes beschouwd worden.  Om die reden, en de opnieuw mooie prestaties dit seizoen van de Beloften, maakte ik op vrijdag 8 februari een afspraak met Jimmy in café “Calvarieberg”, kortbij zijn deur en zoals het past, zeker met de derby in het vooruitzicht, binnen de Brugse stadswallen.

Je bent ondertussen vijf jaar trainer bij Cercle?


Ik startte als trainer bij de U17 en vervolgens vier jaar Beloften.  Aanvankelijk was dit met Sven Charita, die nu om puur praktische redenen in Lokeren traint.  Vervolgens, en tot op heden, met Wouter Artz.   Een samenwerking die ons beiden zeer goed bevalt.  Ons grote voordeel is dat we ook naast het voetbal zeer goed overeenkomen als hele goede vrienden.  Die klik was er al.  Het geeft vaak ook een meerwaarde, want een blik zegt soms meer dan genoeg als je elkaar kent.  Dat is ook wel belangrijk binnen ons verhaal van Cercle Brugge.
 

Cerle Brugge KSV

Vorig seizoen was behoorlijk succesvol, zowel in de competitie als in de Beker.  Een mooi verhaal toch?


Absoluut, maar niet alleen vorig jaar.  Tot op heden luidt het palmares: 4e plaats met de U17 en met de Beloften eenmaal kampioen, twee maal vice-kampioen en als extra vorig seizoen slechts in de ¼ finale, als 1B ploeg, in de Beker thuis gewipt door Standard.  Voor onze jonge gasten was dit laatste ook een leuke ervaring, want toen waren er ook heel wat supporters op afgekomen met wat Bengaals vuur, een spandoek, enz…
Dit jaar was ons target PO1 proberen te halen.  Niets moest, want uiteindelijk is het een grote stap van 1B Beloften naar 1A Beloften.   Op de laatste speeldag van de reguliere competitie maakten we deze doelstelling waar.  Nu krijgen we de “cadeaus” voorgeschoven hé.  Wedstrijden tegen de buren, Genk, Gent, Standard, Anderlecht, enz…  Dat is gewoonweg een meerwaarde voor onze jonge gasten.
Het resultaat staat ook niet voorop in dat verhaal.  Uiteraard wil elke sportman winnen, maar de jongens kunnen gigantisch veel bijleren in die PO1.

Je gaf PO1 op als doelstelling in dit artikel, maar bij aanvang van het seizoen klonk het nog als titel in HBH “kampioen spelen en  de Beker winnen”?


Inderdaad en we blijven nog altijd bij dat standpunt.  Met onze resultaten tot op heden blijven we voor beide nog in de running.  In PO1 haalden we tot dusver vier op zes en deze avond spelen we voor de Beker tegen de buren.
Die titel van het artikel was bewust gekozen van mij.  Mensen die er door kijken weten goed genoeg wat ik er mee bedoel.  Als je op een bepaald niveau bent, 1A Beloften Cercle Brugge, dan moet je altijd voor het hoogst haalbare gaan, anders moet je geen sportman worden.  Dat wou ik in vette letters uitdrukken.  Is dat een haalbare kaart?  Zolang we het kunnen gaan we ervoor.  Of dit een realistische kaart is?  Het zal in elk geval een zeer moeilijke opgave worden.  Maar ik wil steeds meegeven dat je altijd het uiterste moet proberen te halen uit een jongen.  Ieder op zijn niveau.  Dat was de achterliggende reden van die titel.

Cerle Brugge KSV

De PO1 reeks is inderdaad niet min.  Je haalde het daarjuist reeds gedeeltelijk aan: Anderlecht, Club, Standard, KRC Genk, AA Gent, Antwerp, zowaar ook Lokeren.

Inderdaad, serieuze tegenstanders.  Maar nogmaals, het is een gigantische meerwaarde in het huidig proces van jonge spelers om tweemaal tegen Standard, Anderlecht, de buren enz… te spelen.  Iedereen wordt gedwongen om op de toppen van de tenen te gaan spelen en een snipperdag kunnen ze zich niet veroorloven. De snelheid van uitvoering ligt een pak hoger.  Voorheen kon je kijken, controle, nog eens kijken en inspelen, maar die tijd heb je nu niet meer.  We kunnen het hen wel zeggen, maar nu worden ze met hun neus op de feiten gedrukt.  Doe je het niet, dan val je uit de boot.  Onze taak als trainer is om ze op dat niveau te krijgen.

Heel wat doelstellingen behaalde je reeds.  Jullie zitten in PO1 en  gaan vooruit in de Beker?


Ja, maar het is zoals je in een vorige vraag stelde i.v.m. die titel.  Het is niet één doelstelling die je plaatst.  Je werkt met trajecten en je wilt bepaalde zaken creëren.  De ultieme doelstelling van ons als Beloftencoaches moet zijn om die één, twee, drie, vier, noem maar op, hopelijk reeds één jongen, af te zetten in de A-kern.  Als we dan toch over resultaat praten, dan is dat is dat voor ons het mooiste resultaat.  Met mooie resultaten zet je Cercle Brugge in de verf en ook de jongens individueel.  Het is onze taak om hen te pushen en tot het uiterste te gaan. Doe je dit niet dan val je er uit.  Dat is de harde realiteit van het voetbal.  Is het niet voor Cercle, dan proberen we toch ieder op zijn niveau af te zetten. Dat geeft ook voldoening.

Als Beloftentrainer is het ook wel niet makkelijk, gezien je niet steeds een vaste ploeg kunt opstellen.  Dit niet door kwetsuren, maar door het moeten opnemen van spelers uit de A-kern die ritme moeten opdoen?


Dat klopt.  Dit is een zeer moeilijke taak van een Beloftencoach.  Je moet soms jongens, die fantastisch goed trainen, ontgoochelen door afvallers uit de A-kern op te stellen omdat die speelminuten moeten opdoen.  Het is een heel moeilijk evenwicht.  Kijk naar Anderlecht.  Ze krijgen kritiek omdat ze reeds een tijd met minstens elf profspelers in de Beloftencompetitie aantreden.  Aan de ene kant begrijp ik het want die contractspelers moeten wedstrijdritme opdoen voor het geval ze met de A-ploeg moeten aantreden, maar het is natuurlijk gigantisch frustrerend voor de jeugdspelers die elke dag naast hun school keihard werken om hun doelstelling te bereiken.  
Nu, ze moeten er door.  Klagen en zagen gaat niet helpen.  Onze taak is die ontgoochelde jongens te blijven meetrekken in je verhaal en hen zeggen; “weet je, morgen is het misschien aan jou”.  Dan moeten ze er ook voor klaar staan.
In de jeugdreeksen kijk je altijd op.  Een goede speler speelt altijd een reeks hoger.  Bij de Beloften kom je plots op een niveau waar je rekening moet houden dat er een mogelijke instroom is van boven naar beneden.  Dat zorgt voor ongenoegen bij jongens in mijn kleedkamer, maar ook voor jongens die bij ons moeten komen spelen, want zij willen op het hoofdveld staan.
Het is niet steeds gemakkelijk om dit op een gelijke lijn te krijgen, maar ik mag daar voorlopig niet over klagen.
Daarnaast vind ik het een goede regel dat er minstens zeven Belgische jongens op het veld moeten staan.  Het gaat hier immers over opleiding.

Hoeveel maal trainen jullie per week?  De meeste studeren nog en dat maakt het er wellicht niet eenvoudiger op?


Minimum vijf keer per week.  Soms valt het voor dat er ook voor bepaalde spelers een individueel moment is.  Voor de jongens is het inderdaad niet eenvoudig.  Als coach weet je dat ze er eventueel een zware dag op school opzitten hebben, ze doen er alles aan om op tijd op de training te geraken en toch weet je dat je sommigen moet ontgoochelen voor deelname aan een wedstrijd.  Het is moeilijk om een goede balans te vinden, maar ik verwittig hen daarvoor.  We zijn nog voor de start van de eerste training van het seizoen samen gekomen en hebben dit alles besproken.  Als je morgen in de A-ploeg staat en je speelde maar een gemiddelde wedstrijd waarop kritieken komen, dan moet je mentaal sterk staan om dit te verwerken.  Als je er nu niet tegen kunt dat er een niet-selectie is, dan wil dit zeggen dat je nog niet klaar bent om een profvoetballer te worden.
Bij de beloften hebben we ook nog de kans om individuele gesprekken aan te gaan.  Onze deur kan openstaan.  De arm om de schouder leggen en zeggen “kom op”.  Wat op het volgende niveau niet zo vanzelfsprekend is.

Ben je een strenge trainer?


(zonder aarzelen) Ja!  Ik wil ook streng zijn.  Wie met mij ooit trainde weet het, ze hebben iets in handen.  Er is niets zo mooi dan van je hobby je beroep te kunnen maken.  Ondanks alle tegenwerkingen, druk, mentale druk die er rond komt.  Je kunt er je job van maken.  Als je nu voor € 5,00 - € 50,00 of € 500,00 speelt, dat maakt niets uit voor mij. Je moet dezelfde passie, dezelfde drive, dezelfde ingesteldheid hebben.  Dat wil ik meegeven aan mijn jongens.  Iedereen denkt aan geld in het voetbal, da’s ook logisch.  Maar pas op, als je de passie, de discipline  en het respect niet hebt voor de mensen rond je én jezelf om op je lichaam te letten, dan gaat je geen carrière toegeschreven worden.  Absoluut niet!

(foto rechts: collega beloftentrainer Wouter Artz)    

Cerle Brugge KSV

Goede resultaten behalen, spelers beter maken én er laten doorstromen naar het eerste elftal, zoals Robbe Decostere en Charles Vanhoutte dit seizoen.  Dat is het target van de Beloftentrainer?


Ja, vanzelsprekend.  Dat maakt me ook trots.  Als we in de voorbije jaren jongens semi-profcontracten konden laten tekenen, nu Charles en Robbe die de stap konden wagen, is dit voor hen een grote stap, maar in mijn ogen pas een beginpunt.  En ze weten dat ik daar zo over denk.  De “speeltijd” is voorbij, nu begint het echte werk.  Ik ben daar dan ook trots op.  Wie weet dat ze een kans krijgen in PO2.  Maar ik hoop dan wel dat men ze goed gebruikt.  Daarmee bedoel ik dat ze niet in een team terechtkomen tussen acht/negen spelers die soms eens spelen.  De meerwaarde zou zijn dat ze een speelkans krijgen met pakweg negen basisspelers rond hen.  Zodat ze meegetrokken kunnen worden in dat geheel.  We mogen ze niet voor de leeuwen gooien en ze dan afserveren met het idee “ze kunnen het niet aan”.  Ik hoop er stiekem op dat het op die manier gebeurt.  Het zou leuk zijn voor gans Cercle dat er eens een speelminuutje komt voor die gasten. 

Nu even naar jou persoonlijk.  Je bent Beloftentrainer bij een 1A-ploeg, maar je werkt ook nog?  Zware combinatie wellicht?


Ik heb mijn ambitie uitgesproken aan de mensen van Cercle.  Ik denk dat de bevoegde mensen heel goed weten waar ik naar toe wil.  Momenteel is het inderdaad een heel zware combinatie.  Ik heb mijn job, ben trainer en mijn vriendin baat een B&B uit.  Er komt heel wat op ons af.  Zolang als ik mijn voldoening er kan uithalen, dan raas ik wel verder, maar, nogmaals, ik heb ambitie en ik wil vooruit.  Ik merk ook aan mezelf dat ik gelukkig word als ik op een veld sta.  Ik heb er nood aan om mijn ervaring te delen met jongens om hen beter te maken.  Is dat nu op gebied van tactische looplijnen, mentaal, andere elementen.  Als ik daar in slaag voel ik me wel goed.  Maar ga ik eeuwig Beloftencoach blijven?  Neen, dat wil ik niet.  Ik wil ook vooruit als coach, ik wil ook bijleren, ik sta open om verder te lopen in dat trainersverhaal.

Tot slot: deze avond staat er nog een Bekerderby op het programma?


We hebben niets te verliezen hé?  Bij de buren is het wellicht meer “moeten” dan bij ons, maar we zullen er natuurlijk wel vol voor gaan.  Het is en blijft een derby hé.  Zowel voor mij als mijn jongens ook iets speciaal.


Succes.


(n.v.d.r.1: De wedstrijd eindigde op 2-2.  De buren wonnen het pleit via de strafschoppen met 6-5)

(n.v.d.r. 2: Drie dagen later zetten de Groen-Zwarten een 3-1 achterstand op AA Gent om in een 3-3 gelijkspel.  Opnieuw proficiat!)
De actuele Beloftenkern bestaat uit: Ameys Ralph, Broos Kobe, Cassaert Arne, Cathenis Francis, Cheffou Ylias, De Baets Yentl, Guily Diegog, Dekuyper Calvin, Deman Olivier, Dewulf Gillian, Puskas Martin, Rodrigues Allessandro, Scholaert Olivier, Somers Thibo, Swennen Gianni, Willem Broes, Meddour Reian.   Aske Sampers en Verwael Tim trainen mee met de Beloften en spelen bij de U18.

 

(Georges Debacker)

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
Kampioenen!

Na publicatie van dit stukje zijn er nog twintig dagen te gaan tot de viering van Cercle in Brugge.  Als opwarmertje even een terugblik op de vorige promotie.  

Vijftien jaar geleden promoveerde Cercle, na een verblijf van zes jaar in tweede, terug naar eerste afdeling.

Ook toen was het super spannend tot het eindsignaal in de laatste wedstrijd.  Geen dubbele finale zoals nu, maar de allerlaatste competitiewedstrijd.  Bij Groen-Zwart altijd suspense, nietwaar?

In mei 2003 kon Cercle kampioen spelen op één speeldag voor het einde.  Mits winst op het veld van Zulte-Waregem was het feesten geblazen.  Een indrukwekkend Groen-Zwart supporterslegioen trok naar de Gaverbeek.  Lang zag het er naar uit dat de buit binnen was.  De scheidsrechter besloot er anders over en gaf de Gaverbeekjongens een strafschop cadeau en Denis Viane rood.  Een duidelijke strafschopfout er na op Arys leverde … een gele kaart  op voor onze aanvaller.  Je zou hier een “Brys’ke” kunnen over opzetten.

Het moest dan maar thuis gebeuren op de laatste speeldag (11 mei) tegen het bescheiden Dessel Sport.  De schrik sloeg iedereen om het hart toen de bezoekers zowaar op een 0-1 voorsprong kwamen.  Twee kopbaldoelpunten van Sebastien Stassin zorgden echter voor de langverwachte (en broodnodige) promotie.

De toen ongeveer 6000 toeschouwers gingen uit de bol.  

Op zaterdag 24 mei werd Cercle gehuldigd door zowel de stad Brugge (Burgemeester Moenaert) publiekelijk op de Markt, als door de Provincie West-Vlaanderen (Gouverneur Breyne) in het Provinciaal Hof.  

Tot 21 april 2018.

Georges Debacker
Hoofdredacteur SHOT-online

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Ambitie - Gianni Bruno

Gianni Bruno is reeds van jongs af aan aanzien als een groot talent.  Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij zijn jeugdopleiding kreeg bij Standard en Lille.  Zijn beroepscarrière speelde zich tot nu toe enkel in het buitenland af, nl. in Frankrijk en in Rusland.De openingswedstrijd van dit seizoen is meteen zijn officieel debuut in de Belgische competitie.  Dit interview met Gianni, zeer sympathieke jongen en een vlotte prater, is meteen het tweede opeenvolgende – na eerder deze week Benjamin Delacourt – met een Rijselse link.

Je naam verraadt je Italiaanse roots?

Mijn grootouders zijn inwijkelingen.  Mijn ouders zijn in Italië geboren, maar kwamen met hun ouders op zeer jonge leeftijd naar België.  Ikzelf zag het levenslicht in Luik, maar eveneens met de Italiaanse nationaliteit.  Toen ik op mijn vijftiende zou opgeroepen worden voor de nationale jeugdelftallen vroeg de voetbalbond me om ook de Belgische nationaliteit  aan te nemen.  Dat was geen probleem gezien ik in België geboren was.  Op die manier bekwam ik de dubbele nationaliteit.

Je vader was jeugdtrainer bij RFC Liège en het is dan ook niet verwonderlijk dat je daar voor het eerst tegen een bal trapte?

Klopt.  Mijn vader heeft een trainersdiploma en trainde o.a. ook kleinere ploegen.  Nadien deed hij ook scouting voor ploegen uit 1e en 2e klasse.  Hij ging dus veel wedstrijden bekijken en in het weekend vergezelde ik hem. Ik zag dus veel ploegen aan het werk.  Toen ik vijf jaar was (1996) trainde mijn vader de jeugd van RFC Liège.  Mijn oudere broer speelde er ook, de stap was vlug gezet.  Ik volgde dus mijn vader en broer.

Met de Luikse traditieploeg ging het financieel niet goed en in 2000 stapte je over naar de jeugdwerking van Standard?

Standard wou reeds enkele jaren dat ik bij hen tekende maar mijn vader was daar niet voor te vinden.  Hij was immers ook Club Luik supporter…  Toen de gebroeders Mpenza bij Standard tekenden, ik was een grote fan van hen, wou ik per se wel naar de Rouches.  Toen Standard dan opnieuw aanklopte mocht ik wel van mijn pa.

Na zeven jaar jeugdvoetbal bij Standard trok je naar het Franse Lille, ondanks een aanbod van “de Rouches”?

Lille volgde mij reeds van een jaar voordien.  Toen kwam er een concreet voorstel .  De dag dat ik besliste om te tekenen kwam er een voorstel van Standard. D’Onofrio contacteerde mijn vader, maar die gaf hem te kennen dat ik mijn beslissing reeds genomen had.

"Ik ben heel blij terug in België te zijn."

Je doorliep verder de jeugdrangen bij Lille (2007-2011) om vervolgens je debuut te maken bij de eerste ploeg. Meteen de start van een passage bij enkele Franse ploegen?

Inderdaad.  Tijdens het seizoen 2013-2014 werd ik uitgeleend aan Bastia.  Toen werd ik getransfereerd naar Evian, waar ik een contract voor vier seizoenen tekende.  Daar klikte het niet zo goed met de coach.  Na zes maand werd ik uitgeleend aan FC Lorient.  Na dat seizoen keerde ik terug naar Evian, maar die waren gedegradeerd naar D2.  Toen speelde ik zes maanden met Evian in tweede afdeling en vertrok vervolgens naar Rusland.In Evian vond ik immers geen plezier meer in het voetbal.  Ik voelde me niet goed in de stad.  Ook met de supporters verliep het niet vlot.  We speelden niet goed, haalden geen goede resultaten, het klikte niet met de coach, kortom: geen goede ervaring. 

In Rusland, bij Krylya Sovetov Samara, kon je het beter vinden.  O.a. bij coach Franky Vercauteren?

De timing van de competitie is daar anders.  Ik speelde twee maand onder Franky Vercauteren.  Hij wou me behouden en Evian leende me nog een jaar uit.  Ik speelde onder Vercauteren de vier eerste competitiewedstrijden en raakte dan gekwetst en was vijf maand out (met o.a. revalidatie in België).  Bij mijn terugkeer, in maart dit jaar, was mijnheer Vercauteren ontslagen en speelde ik de twee/drie  laatste maanden terug mee met Samara.  Dit was onder de Russische trainer Vadir Skripchenko.  De man sprak enkel Russisch, maar er was wel 24/24 een vertaler tegenwoordig.  Ik moest me echter wel opnieuw bewijzen gezien hij me niet kende, maar ik genoot zijn vertrouwen.  Zo viel ik eerst tweemaal in om daarna de tien slotwedstrijden te spelen.  Hij speelde me wel meer op de rechterflank uit dan op mijn favoriete centrale positie.  

Samara is een grote Russische stad.  Hoe was het om daar te leven?

Er leven ruim 1.200.000 mensen in Samara.  Het is een uur vliegen van Moskou.  Laat ons zeggen dat ze “un peu à retard” zijn, een beetje achter op onze moderne Europese wereld.  Ze zijn  niet even modern ingesteld als hier.   De mensen zijn er ook wat koud, meer gesloten.  Ik kende er echter geen problemen.  Op voetbalgebied verliep alles vlot.  De club was goed georganiseerd en ik maakte er heel wat vrienden.  Het was er goed voetballen en het was een goede ervaring voor mij.  Ik blik er zeer positief op terug!

Was je er alleen?  Ben je gehuwd?

Ik ben niet gehuwd maar sinds een jaar verloofd.  In september zijn we reeds negen jaar “samen”.  Zij verbleef een twee/drie maand bij mij in Rusland.

Je was ondertussen een vrije speler?

Ik lag nog onder contract bij Evian, maar de ploeg is tijdens mijn verblijf in Rusland failliet gegaan.  Vandaar ben ik vrij.

Reeds geruime tijd gaf je te kennen graag naar België terug te keren.  Er was reeds eerder interesse uit de hoek van Standard, Z.-Waregem, Moeskroen, YR KV Mechelen, …  Jij wou naar een ploeg met “un bon projet” .  Die heb je hier dus gevonden?

Mijn oorspronkelijke bedoeling was om in 1A te spelen.  Het is er echter moeilijk om een goed project te vinden waar ik in pas.  Sommigen haakten ook af op mijn loon/tranferkosten.  Doordat ik ondertussen een vrije speler ben, veranderde de situatie. Ik keek even de kat uit de boom.  Toen kreeg ik een telefoontje van mijnheer Riga die me perfect uitlegde wat de ambities van Cercle waren, de verhoudingen met Monaco, de doelstelling om kampioen te spelen, enz…
We hadden er beiden een goed gevoel bij en het contract volgde snel.

"Ik hoop dat we een super seizoen beleven en dat de supporters met plezier naar het stadion komen."

Een mediatitel was dat je via “la petite porte” terug naar België kwam maar dat dit wellicht geen slechte keuze is?  Naast de mogelijkheid om kampioen te spelen is er nog altijd de mogelijke deelname aan PO2 om je hogerop in de kijker te spelen?

Vooreerst wil ik hier spelen om kampioen te worden!  Ik voetbal nu reeds drie/vier jaar tegen de degradatie.  Het ging weliswaar om ploegen uit eerste klasse, maar die toch speelden om niet te degraderen.  Ik hoopte eindelijk eens te voetballen bij een ploeg waar de doelstelling “stijgen” is.  Het is zo dat voor een aanvaller het beter acteren is bij een ploeg die speelt om te winnen dan bij een ploeg die speelt om niet te verliezen…  Het project van Cercle is om kampioen te spelen.  Het is inderdaad zo dat ik via “la petite porte” België terug binnenkom, maar het zal voor mij mogelijks de grote poort openen.

Komende week, tijdens de openingswedstrijd op Westerlo, speel je je eerste officiële wedstrijd in de Belgische competitie.

Daar kijk ik echt naar uit.  Ik ben heel blij terug in België te zijn.  Dit vooral ook voor mijn familie.  Nu kunnen ze maximaal aanwezig zijn om naar me te komen kijken.  Voorheen zat ik telkens echt ver weg van Luik…  

Waar ga je wonen?

Ik betrek binnenkort een appartement dichtbij het centrum.  “J’adorre la ville de Bruges”!  Ook in Luik heb ik samen met mijn vriendin een appartement.  Zo kan ik ook af en toe in Luik verblijven, een stad waarvan ik eveneens hou, en zo ver rijden is het nu ook niet.

Wat verwacht je, voor jou persoonlijk en voor de ploeg, van het komende seizoen?

Persoonlijk hoop ik de ploeg te helpen met een zo groot mogelijk aantal doelpunten of beslissende voorzetten.  De ploeg helpen overwinningen te behalen, regelmatig te zijn gedurende het ganse seizoen en gespaard te blijven van blessures. Ik hoop van harte dat we een heel goede groep kunnen smeden.  Er zit heel veel individuele kwaliteit in.    Nu komt het er op aan er een groep van te maken.  Zonder het groepsgevoel kun je geen wedstrijd winnen.  Het is belangrijk om goed samen te werken en een goede mentaliteit te creëren.   Men heeft hier gepoogd om een zeer goed team samen te stellen, een mooi project, zeer professioneel.  Ik hoop dat we een super seizoen beleven en dat de supporters met plezier naar het stadion komen. 

Tot slot, weet je dat er een goede vriendschapsband bestaat tussen de supporters van Cercle en die van RFC Liège?

Ik heb daaromtrent iets gezien op het internet.  Best leuk.  Het was uiteindelijk mijn eerste ploeg.

(Georges Debacker)

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Ervaring - Brian Vandenbussche

Deze week zette Brian Vandenbussche zijn handtekening onder een contract dat hem voor één jaar bindt aan Cercle Brugge. Voor de gewezen doelman van de Rode Duivels is deze transfer een beetje thuiskomen: na twee jaar Sparta, tien jaar Heerenveen en drie jaar AA Gent keert hij terug naar Jan Breydel waar hij, weliswaar aan de andere kant van het stadion, zijn jeugdopleiding kreeg. 

Brian, hoe is Cercle Brugge bij jou terechtgekomen?

Het eerste contact dateert van 2014. Ik besloot mijn verbintenis in Friesland niet te verlengen, en mijn vrouw en ik wilden ons settelen in Blankenberge, waar onze roots liggen. Toenmalig Technisch Directeur Sven Jaecques nodigde mij uit voor een gesprek. Dat was heel constructief, maar in dezelfde periode belde Gent met een voorstel dat toen zowel sportief als financieel een stuk interessanter was, en ik koos voor de Buffalo’s. Het contact met Cercle is echter altijd gebleven. Mijn verbintenis met Gent liep af, en keepertrainer Pieter-Jan Sabbe liet me weten dat Cercle Brugge op zoek was naar een doelman met mijn profiel. En zo ging de bal aan het rollen.

Je zegt dat Cercle zocht naar een type zoals jij. Wat bedoel je hier concreet mee? Met andere woorden: welke taak is voor jou dit seizoen weggelegd bij Groen-Zwart?

De rolverdeling is duidelijk. Paul Nardi is eerste doelman en Miguel Van Damme is nog aan het herstellen. Ik ben dus voorlopig stand-in. Dit betekent niet dat ik mij zomaar neerleg bij mijn plaats op de bank. Ik zal Miguel en Paul zo scherp mogelijk houden en het de trainer zo moeilijk mogelijk maken bij zijn keuzes. De ambitie moet de titel zijn, en dat begint met een betrouwbaar sluitstuk achter de verdediging.

"vind zo snel mogelijk een heel goede en sterke vrouw!"

Dat is een beetje de rol die je bij Gent had, waar Matz Sels, en vorig seizoen Lovre Kalinic onbetwistbare titularis waren. We vroegen aan je gewezen ploegmaat en aanvoerder Hannes Van der Bruggen, die nu bij KV Kortrijk speelt, of dit een functie is die je ligt.

(Van der Bruggen) Ik ben ervan overtuigd dat Cercle Brugge met de komst van Brian een goede zaak gedaan heeft. Eerlijk gezegd heb ik hem enkele weken geleden meermaals aangeprezen bij het bestuur van KV Kortrijk, dat ook op zoek was naar een dergelijke keeper, maar dit is uiteindelijk niet doorgegaan. Brian is altijd loyaal geweest tegenover de eerste doelman en ligt zeer goed in een groep, dat mag je bij elke speler van Gent navragen. 

Sommige mensen denken misschien: een tweede doelman mag blij zijn dat hij erbij hoort, die is sowieso braaf.

(Van der Bruggen) ‘Loyaal zijn’ is niet hetzelfde als ‘braaf zijn’. Brian is een natuurlijke leidersfiguur met veel présance. Op zijn eentje onderhandelde hij bij Gent de premies voor de rest van de groep. Met Louwaegie over geld praten is niet gemakkelijk, maar Brian deed dat met verve, en dat engagement was des te opmerkelijker omdat hij in het laatste jaar uit de wedstrijdkern viel en onderhandelde over premies die hij zelf niet meer zou krijgen. 

Ondanks het feit dat hij weinig aan spelen toekwam, bleef hij zeer gedreven trainen, en laste hij voor zichzelf vaak extra krachttrainingen in. Nardi en Van Damme zullen hun speelminuten in elk geval niet cadeau krijgen van hem.  

Brian, van jou wordt wellicht ook verwacht dat je wat ontfermt over de jonge spelers.

Zeker voor de spelers die uit het buitenland komen, en dus niet op hun ouders kunnen terugvallen, heb ik één belangrijke raad die ik vaak herhaal: vind zo snel mogelijk een heel goede en sterke vrouw! Voor een voetballer is alleen zijn heel gevaarlijk. Je gaat gemakkelijker uit, je krijgt veel aandacht, iedereen is vriendelijk en wil iets van jou, enz. De grote motor van mijn carrière is eigenlijk mijn vrouw Loes. Zij gaf haar job in het onderwijs op om mee naar Heerenveen te gaan, en gaf me zo de rust, de stabiliteit en de nestwarmte die ik broodnodig had. Na de training en de wedstrijden kon ik naar een warme thuishaven terugkeren en behield ik zo mijn focus op het voetbal. Ik heb het maximum uit mijn carrière gehaald, en daar heeft zij een groot aandeel in. Ondertussen heeft mijn echtgenote haar beroep als leerkracht opnieuw opgenomen en hebben we samen een zoon, Arno, die als linksbuiten bij de U12 van Blankenberge speelt.

Voor wie jou door je lange verblijf in het buitenland niet goed kent: wat voor een keeper ben jij? 

Ik ben met mijn 1m96 een grote doelman en sterk op hoge ballen. Ondanks mijn lengte ben ik vrij snel tegen de grond. Daarnaast ben ik nog redelijk explosief en voetbal ik ook goed uit. Uiteraard heb ik ook punten waar ik minder tevreden over ben, maar daar vertel ik zelf nooit over.

Je bent 35 jaar, dus we mogen al eens terugblikken op je carrière. Je hebt veel trainers gehad. Wie maakte de grootste indruk op jou? 

Marco Van Basten imponeerde natuurlijk door zijn verleden als topvoetballer bij AC Milaan en het Nederlands voetbalelftal; de no-nonsense stijl van Gertjan Verbeek (huidig trainer VfL Bochum, n.v.d.r.) lag me zeer goed, de kwaliteiten van Trond Sollied kent iedereen, maar de de grootste bewondering koester ik toch voor Vanhaezebrouck. Tactisch is Hein buitengewoon sterk en hij slaagde er bovendien in de groep mee te krijgen in zijn verhaal. 

"ik ben echt benieuwd of in onze kern ook pareltjes zitten die later te bewonderen zullen zijn op het allerhoogste niveau."

En je mooiste herinnering? 

Ik twijfel tussen drie zaken. Mijn eerste wedstrijd met de Rode Duivels (Brian werd 13 keer opgeroepen en speelde 3 keer, n.v.d.r.) tegen Azerbeidzjan, in 2007, was een kinderdroom die uitkwam. De resultaten van de nationale ploeg waren onder René Vanderecyken nog niet goed, maar de kiem voor het huidige succes werd toen wel gelegd, met in het team een jonge Kompany, Vertonghen en Vermaelen. Daarnaast heb ik bij Heerenveen vijf of zes Europese campagnes meegemaakt, en de match tegen AC Milaan was een avond die lang bleef beklijven. En tot slot is er natuurlijk het kampioenenjaar en de Champions League-campagne van Gent. Sportief heb ik daar geen grote bijdrage aan geleverd, maar je raakt zo opgezogen in de groepsdynamiek van een team dat boven zichzelf uitstijgt dat je daar als bankzitter ook enorm van geniet. 

Naast de Rode Duivels die je opsomde heb je ook bij Heerenveen met heel wat goede voetballers gespeeld.

Heerenveen heeft een zeer knap scoutingsapparaat en is een kweekijver voor jong talent. Afonso Alves maakte later deel uit van de Braziliaanse nationale ploeg, Danijel Pranjic vertrok naar Bayern Munchen, Klaas-Jan Huntelaar kwam nadien bij Real Madrid terecht, Sulejmani en Djuricic tekenden bij Benfica, enz. Door de inbreng van Monaco wordt Cercle Brugge misschien het nieuwe Heerenveen. Ik ben echt benieuwd of in onze kern ook pareltjes zitten die later te bewonderen zullen zijn op het allerhoogste niveau.

Wij ook! Bedankt voor het interview en een succesvol en blessurevrij seizoen toegewenst!

(Diederiek Vermeersch)

 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
De Cercle Vrienden organiseren: Barbecue 'Hesp aan 't spit'

Op zondag 18 november organiseren De Cercle Vrienden een barbecue.

Vanaf 12 uur gaat de barbecue aan en wordt er gestart met een aperitiefje. Na het aperitief kan er hesp aan 't spit gegeten worden. Hierbij zitten kroketten + groentjes + sausje en dessert.

Waar: Gemeente Houthulst, Dorpshuis Jonkershove (Mgr. Schottestraat).

De kosten hiervan zijn voor:
Volwassen: €20,-
Kinderen tot 12 jaar: €6,-
Kinderen onder de 6 jaar: Gratis

Inschrijving vooraf noodzakelijk, voor 9 november!

Inschrijven kan bij:
Roland Noyelee: 051 545326
Stefanie Cauwelier: 0478 835702
Walter Deceuninck: 051 544134
Albert Vanacker: 051 544755
Gino Lefevre: 0499 143504
Etienne Syoen: 051 544785
Willy Vanclooster: 051 704325
Franky Lefevere: 0471 611189
Noel Douvere: 0495 801922

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Koos bewust voor buitenlands avontuur - Lloyd Palun

Daags voor de tweede uitwedstrijd van het seizoen (tegen Oud Heverlee Leuven) trok ik opnieuw naar de groen-zwarte kant van het Jan Breydelstadion.  Na de training had ik een interessant gesprek met onze nieuwe rechtsachter Lloyd Palun.  

Lloyd, je bent zoals veel spelers net bij Cercle Brugge.  Kun je even je carrière tot nu toe schetsen voor onze lezers?  

Ik zag het levenslicht in Arles, in het zuiden van Frankrijk.  De stad waar Vincent Van Gogh ook vaak vertoefde.  Mijn roots liggen evenwel in Gabon en ik draag ook nog steeds die nationaliteit.  Mijn eerste voetbalervaring deed ik op bij het Zuid-Franse Martigues. Ik doorliep er de jeugdreeksen en maakte er ook mijn debuut in de eerste ploeg.  Het was een ploeg die wat zweefde tussen de laagste profreeksen en de hoogste amateurreeksen.  Ook Eric Cantona speelde daar trouwens nog in de jaren 1980.  In 2009 verkaste ik naar Trinité Sport, een amateurploeg, ook al in Zuid-Frankrijk.  Opnieuw een jaar later kwam het naburige en grote Olympique Gymnaste Club Nice-Côte d&rqsuo;Azur, kortweg OGC Nice aankloppen.  Een ploeg met een rijke traditie.  Ze werden ondermeer vier keer kampioen in de Ligue 1.  Ik bleef er van 2010 tot 2015.  Ik speelde er een aanzienlijk aantal wedstrijden op het hoogste niveau.  Vorig jaar speelde Nice trouwens een fantastisch seizoen.  Het eindigde op een derde plaats en speelt momenteel voor een plaats in de Champions League.  Na de tijd bij Nice ging ik aan de slag bij Red Star Parijs.  Een ploeg die toen in Ligue 2 aantrad, maar momenteel een reeksje lager speelt.  

"De ploeg terug naar het hoogste niveau brengen is onze taak."

En toen kwam Cercle Brugge.  Waarom koos je uiteindelijk om de groen-zwarte kleuren te verdedigen?  

Eerst en vooral koos ik voor het ambitieuze project dat Cercle me voorstelde.  Francois Vitali bouwde aan een zeer competitieve ploeg en alles rond de ploeg straalt gewoon ambitie uit.  Die ambitie is ook meteen uitgesproken en is gewoon kampioen spelen met Cercle.  De ploeg terug naar het hoogste niveau brengen is onze taak.  Ik begrijp dat Cercle een begrip is in het Belgische voetbal en de ploeg hoort gewoon thuis op het hoogste niveau.  Naast de grote sportieve ambities, koos ik ook bewust voor een buitenlands avontuur.  Ik had ook wat aanbiedingen uit de Franse Ligue 2, maar die legde ik naast me neer om twee jaar bij Cercle te tekenen.  Het was voor mij, op mijn 28ste,  een goede stap in mijn carrière.  

Wat was je eerste indruk bij Cercle?    

De eerste indruk was meteen zeer positief.  Alles verloopt hier super professioneel.  De spelers en de leden van de technische staf kunnen in alle rust werken.  De omkadering is gewoon top.  Eigenlijk moeten wij alleen maar denken aan de prestaties op het veld, al de rest is voor ons geregeld.  De voertaal is hier ook Frans.  Dat is voor mij uiteraard ook een pluspunt.  Toch ben ik momenteel bezig met het leren van de Nederlandse taal.  Ik vind dit zeer belangrijk.  Tenslotte woon ik hier ook in de buurt en wil ik me wat integreren.  

Hoe zit het op persoonlijk vlak?  Je woont in de buurt van Brugge vertelde je net?  

Inderdaad, ik woon in de rand van Brugge.  Een stad die ik ondertussen al een paar keer bezocht en echt fantastisch vind.  Ik ben niet getrouwd, maar woon samen met mijn vriendin en heb twee kinderen. 

De competitiestart verliep alvast foutloos met twee overwinningen en een zes op zes, tevreden? 

Uiteraard zijn we met het resultaat van de twee eerste wedstrijden zeer tevreden.  We behaalden het maximum en dat is goed.  Ik ben echter van mening dat alles altijd beter kan.  Eigenlijk is dit ook logisch.  Het is een volledig nieuwe ploeg en de automatismen kunnen nog wat beter.  Maar het is belangrijk dat we hard blijven werken en elkaar scherp houden.   Dan volgen de resultaten vanzelf.  Maar bovenal moeten we vooral ook plezier hebben in het voetbalspelletje.  

De eerste twee wedstrijden stond je ook telkens in de basiself.  Is de rechtsachter je beste positie?  

Het is in elk geval mijn favoriete positie.  Ik hou ervan om de hele flank af te dweilen en ook goede voorzetten af te leveren voor de spitsen.  Het samenspel met Irvin Cardona verliep tijdens die twee wedstrijden al zeer goed.  Het verdedigende werk is mijn prioriteit, maar als ik een mogelijkheid zie schuif ik graag eens mee.  Ik ben wat ze noemen ‘een loper’.  Ik kan ook uit de voeten op de linksback mocht dat nodig zijn.  

Straks volgt een wedstrijd in en tegen OH Leuven.  Ken je die ploeg al?  En weet je al hoe de competitieformule werkt?  

Ik moet eerlijk bekennen dat ik OH Leuven nog niet aan het werk zag en ze dus ook niet ken.  Dit geldt eigenlijk voor de meeste tegenstanders.  Maar tijdens de tactische bespreking voor de wedstrijd zal de technische staf ons wel wijzen op hun sterktes en zwaktes.  En de competitieformule is mij inderdaad al uitgelegd door de spelers die hier al een tijdje actief zijn.  Ik denk dat het de enige competitie ter wereld is waar ploegen vier keer tegen elkaar spelen.  Op het einde gaat het gewoon om het winnen van een periode en op die manier de promotie af te dwingen.  

Laat ons hopen dat Cercle Brugge daarin slaagt dit seizoen.  Aan de inzet van onze sympathieke rechtsback zal het in elk geval niet liggen!  

(Stijn Sinnaeve)

Lees meer