koop tickets online
Shot-online
11/12/2018

Praatje met een speler - Serge Gakpé

Op de dag van de vrijwilliger had ik in de statige beheerraadzaal van Cercle Brugge een interview met Serge Gakpé.  Serge ontpopte zich tot een aangename en enthousiaste gesprekspartner.  Met zijn 31 lentes heeft hij er al een goed gevulde carrière op zitten.  Bovendien is hij een speler die eerder naar boven kijkt, dan naar beneden.  Al nuanceert hij het toch wel snel door te stellen dat het behoud de eerste bezorgdheid is en dat daarna PO I misschien in het vizier komt.  Het relaas van een aangenaam gesprek.  

‘Mooie wedstrijden in het verschiet’

Serge, je bent met je 31 jaar één van de meest ervaren spelers bij groen-zwart.  Je kwam al relatief vroeg bij AS Monaco terecht?

"Ja dat klopt.  Ik groeide op in Bondy, een gemeente in de buurt van Parijs.  Het was dan ook de logica zelve dat ik bij een lokaal voetbalteam debuteerde.  In 2001, ik was toen veertien jaar, werd ik opgemerkt door de scouts van AS Monaco.  Ik trok dan ook op die leeftijd naar het ‘Centre de Formation’ van Monaco.  Dat was een grote stap, maar tegelijk ook een kans die ik niet kon laten liggen.  De overstap heb ik me op geen enkel moment beklaagd."

Cerle Brugge KSV

"Ik doorliep alle jeugdreeksen bij AS Monaco en werd ook opgeroepen voor de Franse nationale jeugdreeksen.  Ik speelde wedstrijden voor Frankrijk vanaf de U16 tot en met de beloften.  In 2009 besliste ik om uit te komen voor de Togolese nationale ploeg, aangezien ik de dubbele nationaliteit heb.  Vorig jaar beëindigde ik mijn internationale carrière."

Je werd ook prof bij Monaco?

"Inderdaad.  In 2005 tekende ik een profcontract en begin 2006 debuteerde ik in het eerste van AS Monaco.  Het seizoen 2006-2007 moest het seizoen van de doorbraak worden.  Ik speelde een goede eerste seizoenshelft.  Ik scoorde regelmatig en kon ook vaak beslissend zijn voor de ploeg.  Het tweede deel van het seizoen verliep echter minder goed.  Verschillende blessures hielden me aan de kant.  Ook het seizoen daarop kon ik niet fit beginnen.  Ik werkte hard om terug te keren en toen besliste men om mij een jaartje bij de reserves te stallen.  Ik kon er opnieuw ritme opdoen en bovendien hielp ik toen mee de degradatie te vermijden.  Het seizoen 2009-2010 verliep moeilijk.  Er was een nieuwe trainer en ik werd uitgeleend aan Tours in de Ligue 2.   Ik vond er mijn ritme terug en na dat seizoen keerde ik terug naar Monaco.  Maar ik geraakte niet verder dan de bank.  Ik besloot naar FC Nantes te trekken."

Cerle Brugge KSV

Tijdens die periode bij Nantes werd je ook even uitgeleend aan een Belgische club?  

"Inderdaad, ik heb al ervaring in België.  In 2012 werd ik uitgeleend aan Standard Luik.  Het was een leuke periode.  Ik herinner me dat we toen ook Europees erg goed speelden.  De trainer was toen José Riga en José Jeunechamps (tegenwoordig assistent bij Cercle) was daar toen ook actief.  Ik speelde uiteindelijk van 2011 tot 2015 bij Nantes met dus een seizoentje Standard tussendoor.   Ik deed mijn contract uit bij Nantes en kon toen transfervrij naar Italië.  Het werd Genua.  Dat was niet bepaald een succes.  Ik werd een jaar uitgeleend aan Bergamo en een jaartje aan Chievo.  Nadien ging het voor een jaar naar Amiens."  

En nu zit je dus bij Cercle Brugge.  Waarom de keuze voor groen-zwart?  En is die keuze je bevallen?  

"Er waren een aantal redenen voor de overstap naar Cercle.  Eerst en vooral ken ik de competitie en weet ik dat het niveau in België best wel hoog is.  Een tweede reden is uiteraard de link met AS Monaco."

"Ik werd er gevormd en brak er door op het hoogste niveau.  Ze waren me dus duidelijk niet vergeten.  En dan is er ook nog het feit dat ik twee leden van de technische staf ken uit het verleden.

José Jeunechamps van bij Standard en Laurent Guyot speelde zijn hele carrière bij FC Nantes.  De keuze heb ik me zeker nog geen seconde beklaagd.  De faciliteiten zijn top, de omkadering ook.  Het team is jeugdig, maar er zit toch ook wat ervaring in.   Als één van de meest ervaren spelers probeer ik mij nuttig te maken.  Ik weet wat die jonge gasten nu meemaken.  Ik probeer ze af en toe goede raad te geven."

De sfeer in de ploeg moet nu ook wel goed zijn na de recente 9 op 12?  

"De sfeer is inderdaad optimaal.  Maar dat komt natuurlijk ook door de goede resultaten.  Het is goed dat we reeds 22 punten hebben.  De vorige wedstrijd verloren we in Charleroi en dat was geen goede prestatie.  We kunnen zeker beter.  Eigenlijk moeten we elke wedstrijd aanvatten als de belangrijkste wedstrijd.  Als we dat doen, dan komen de resultaten vanzelf.  Ik kijk uit naar de komende wedstrijden.  We moeten nu tonen dat we ook tegen de goede ploegen ons mannetje kunnen staan en dat de winst in en tegen Genk geen toeval was.  Als we voor de winterstop nog een aantal overwinningen kunnen boeken, dan is de redding zo goed als zeker.  Dan kunnen we na de winterstop naar boven kijken en misschien doen we dan nog wel mee voor de top 6."

Hoe blik je persoonlijk terug op jouw eerste seizoenshelft bij Cercle?  En wat is eigenlijk je favoriete positie op het veld? 

"Goed.  Het begin was wel wat aanpassen.  Ik kwam redelijk laat bij de selectie en moest nog wat werken aan de fitheid.  Maar de laatste maanden gaat het echt wel goed.  Ik ben ook blij met mijn eigen prestaties.  Maar de prestaties van het team primeren natuurlijk.  Ik ben blij dat ik bijvoorbeeld tegen Genk mijn steentje kon bijdragen met een doelpunt.  
Ik heb niet bepaald een favoriete  positie.  Ik kan op verschillende posities uit de voeten.  We hebben nog zo’n aantal spelers in de selectie en dat maakt het interessant en leuk.  Zo kunnen we vaak positiewissels doorvoeren.  Ik kan zowel in de aanval als op de beide flanken uit de voeten."

Cerle Brugge KSV

Tot slot. Hoe zie je de nabije en verre toekomst?  

Ik ondertekende hier een contract van twee seizoenen.  Ik ben hier graag en mijn gezin voelt zich hier goed.  Maar tegelijk kijk ik ook niet te ver vooruit.  Ik weet namelijk uit ervaring dat het in het voetbal erg snel kan gaan.

Tot zover dit gesprek met onze erg sympathieke aanvaller.  Hopelijk mag hij nog vaak beslissend zijn voor groen-zwart! 

(Stijn Sinnaeve)
 

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
Crescendo

Hoewel deze term - het geleidelijk versterken van de toon - afkomstig is uit de (Italiaanse) muziekwereld, is deze overgangsdynamiek treffend voor wat we de voorbije weken meemaakten op Cercle.  Achttien op achttien, ik herinner me niet spontaan wanneer we dit eerder beleefden.  Bovendien is Groen-Zwart ook reeds acht wedstrijden op rij ongeslagen.  Ondanks tweemaal met tien man te moeten spelen en een 2-0 achterstand op “het Kiel”, vochten onze spelers met succes terug.  Niet mis voor een behoorlijk jonge ploeg met voornamelijk technisch talent.  De hand van coach Vercauteren laat zich voelen.

De wil om te winnen en te ‘vechten’ was zeer duidelijk in de voorbij wedstrijd tegen Roeselare.  Gezien de omstandigheden deed deze nipte overwinning dubbel deugd.  Met de beslissing van scheidrechter Dieperink om Lambot rood te geven bij de aangeschoten bal, was het net of hij ons de dieperik wou induwen.  Nog tal van zijn (en eerste assistent) beslissingen smaakten bij de Groen-Zwarte fans als een Zeeuwse slijkmossel.  Een Vlaams gezegde luidt: “Als je van een “Hollander” niet gekl**t wordt, is hij het vergeten” (sorry voor onze Nederlandse Cerclevrienden).  Wel, deze was het niet vergeten.  Zo oordeelde althans het grootste deel van de tribunes.  Het Bondsparket  oordeelde de maandag nadien terecht dat de uitsluiting (meer dan) voldoende was.  Zodoende kan Benjamin vrijdag aantreden op OHL.

Betreffende journalistiek kan men zich ook soms “blauw ergeren”, wat voor een Cerclesupporter natuurlijk dubbel erg is… Over de strafschopfase lazen we (digitale versie van grote kranten) dat Lambot de bal met de handen (meervoud) uit het doel haalde.  Nou jongens, die noemen zich dan journalist!  Even flagrant, zo niet flagranter, was de berichtgeving over het “besmeuren met verf van het eigen stadion”.  Aanleiding: één berichtje van een idioot op de sociale media.  De juistheid van het bericht verifiëren, of achtergrondinformatie opzoeken is voor bepaalde perslui (die naam niet waardig) blijkbaar te veel moeite.  Gelukkig zijn er tal van andere journalisten die hun werk wel au serieux nemen.

In een vorig stukje had ik het o.a. over het gebrek aan persbelangstelling voor 1B.  Anderzijds valt het wel op dat er naargelang wie er aan de leiding staat ruimere artikels over die ploeg verschijnen.  Zowel vorig seizoen als het huidige was de omvang van de artikels telkens ruimer als het ploegen aan de Schelde betrof …

Afin, wat natuurlijk écht van tel is, is onze positie.  In de algemene rangschikking staan we op de eerste plaats met o.a. het meest gescoorde doelpunten.  Op zich heeft die plaats (cf. Lierse vorig jaar) slechts een symbolische waarde.  Het kan wel zijn nut hebben bij de finalewedstrijden waar we vanzelfsprekend hopen van de partij te zijn.  Plaatsen we ons en staan we eerste, dan mogen we de belangrijke terugwedstrijd thuis spelen.  Ook zijn actueel enkel Cercle en Beerschot, indien ze niet promoveren, de twee enige ploegen die nu reeds mathematisch zeker zijn van deelname aan PO2.

Ook met de kijkcijfers gaat het crescendo.  We spreken niet over overvolle tribunes, waarbij  een groot deel van ons zich trouwens onwennig zou voelen, maar over een leuke bezetting met een goede sfeer.  De Brugse politie (en belastingbetaler) hoeft er zelfs geen agent extra  voor in te zetten/betalen …

Nog een uitsmijter: binnenkort wordt de “gouden schoen” uitgereikt.  Als de stemgerechtigden van nu de kortzichtigheid van hun collega’s destijds willen rechtzetten, dan is er maar één mogelijke winnaar: postuum drievoudig topschutter Josip Weber!  Al is het symbolisch  …

Tot slot nog een treurige vermelding, maar met onze hoop dat het goed afloopt.  Na de wedstrijd tegen Roeselare werd Alexander Boi, broer van Fré, nog in volle euforie van de winst, voor zijn deur aangereden.  Alexander verkeert op het ogenblik van dit schrijven nog in kritieke toestand.  We wensen de ganse (Cercle-)familie Boi veel sterkte en hoop op een goede afloop.

Cerclevrienden, steun Groen-Zwart in deze laatste vier cruciale wedstrijden van de reguliere  competitie door uw aanwezigheid én aanmoedigingen.  We zijn er bijna, maar nog niet helemaal.  Kent u het liedje nog?

Laat ons crescendo gaan/spelen…

Leve Cercle!

Georges Debacker
Hoofdredacteur SHOT-online

Lees meer
Shot-online
30/01/2018
Cerle Brugge KSV
Mooi project bij Cercle Brugge - Xavier Mercier

Tussen de eerste twee competitiewedstrijden in trok ik naar de oefenvelden van Cercle.  Dat alles rond Groen-Zwart weer volop leeft, werd meteen duidelijk.  De A-kern was stevig aan het trainen onder het goedkeurend oog van een ruim opgekomen schare supporters.  Ook aan het secretariaat heerste een gezellige drukte.  Na de training had ik een gesprek met Xavier Mercier.  De aanvallende middenvelder kwam over van KV Kortrijk en was enkele dagen voordien de matchwinnaar dankzij twee goals op het veld van Westerlo.  

Xavier, als eerste vraagje.  Wie is de mens Xavier Mercier?  

Ik ben afkomstig  uit Zuid-Frankrijk.  Momenteel woon ik in Wevelgem.  Ik ben getrouwd en heb twee kinderen.  

Je bent niet nieuw in het Belgische voetbal.  Je kwam immers over van KV Kortrijk.  Kun je voor onze lezers even je volledige sportieve carrière schetsen?  

Met voetballen begon ik bij Montpellier HSC, een ploeg die momenteel in de Ligue 1 speelt.    Ik ben geboren in Alès, in het zuiden van Frankrijk.  Montpellier was een logische keuze, aangezien het in de buurt was van mijn geboorteplaats.  Ik doorliep er alle jeugdrangen.  In 2009 startte mijn eigenlijke carrière.  Ik was toen twintig en besloot te kiezen voor een avontuur bij US Lesquin.  Het woord avontuur mag je letterlijk nemen, want ik verhuisde naar de andere kant van het land.  Voor een jonge gast is dat niet evident.  Lesquin kwam toen uit in de tweede amateurklasse.  Het is een beetje te vergelijken met de vijfde klasse.  In Frankrijk heb je de ‘Ligue 1’ als hoogste niveau.  Daaronder is er dan de ‘Ligue 2’.  Als je nog meer afzakt is er dan ook de ‘National’ reeks.  Nog daaronder heb je dan nog de eerste amateurklasse (CFA 1) en de tweede amateurklasse (CFA 2).  

Je talent werd snel opgemerkt en al snel kwam er een profploeg op je weg?  

Dat klopt. Ik speelde er een goed seizoen en kon het seizoen daarop aan de slag bij  EA Guingamp.  Momenteel spelen ook zij in de Ligue 1.  Maar toen ik er speelde, kwamen ze uit in de ‘National’ reeks.  Mijn eerste seizoen viel daar goed mee.  We konden zelfs de promotie afdwingen naar de ‘Ligue 2’.  Het tweede seizoen verliep minder.  Ik besloot om het seizoen daarop (2012-2013) in de eerste amateurklasse (CFA 1) te beginnen.  Met name bij AS Beauvais Oise.  Ik bleef er twee seizoenen en vond er het voetbalplezier terug.  Ik speelde bijna alles en scoorde ook vlot.  In 2015 kon ik weer een niveau hoger terecht met name bij US Boulogne.  Ik bleef er anderhalf seizoen en kon toen naar KV Kortrijk.  

Je Belgisch avontuur begon inderdaad bij Kortrijk op het hoogste niveau.  Waarom verkoos je in het tussenseizoen Cercle Brugge? 

Het liep niet meer goed in Kortrijk.  Ik speelde wel een behoorlijk goed eerste seizoen.  In mijn eerste wedstrijd kon ik ook meteen scoren tegen KV Oostende.  In de loop van de voorbereiding merkte ik echter dat men niet meer op mij rekende.   Ik besloot dan uit te kijken naar een andere ploeg.  Er waren wat ploegen uit de ‘Ligue 2’ die interesse toonden in mijn diensten, maar ook Cercle Brugge was snel erg concreet.  De twee ploegen geraakten er snel uit en na een onderhoud met ondermeer trainer José Riga besloot ik voor het ambitieuze Cercleproject te kiezen.  

"We moeten ons niet verstoppen.  Promotie naar eerste klasse A is het doel."

De voorbereiding verliep vlot voor Cercle.  Wat was je eerste indruk en hoe verliep de integratie?  

Ik kwam wat later toe, maar werd onmiddellijk goed opgevangen door de ploegmaats en de staf.  Alles verloopt hier heel professioneel.  De eerste indruk was dus wat mij betreft perfect.  De integratie versnelde ook omdat heel wat spelers eveneens de Franse nationaliteit bezitten of toch ook Frans spreken.  

Persoonlijk was je vorige zondag al meteen beslissend.  Dat moet deugd doen.  Hoe blik je daarop terug?  

Eerst en vooral is het zo dat een goede start zeer belangrijk is.  In die zin is het natuurlijk deugddoend dat we meteen op Westerlo de volle buit konden pakken.  Dat ik daarbij inval en twee doelpunten maak is bijzaak.  Het ploegbelang staat voorop.   We moeten allemaal strijden voor de ploeg en voor een zo goed mogelijk resultaat in elke wedstrijd.  

De ambitie van dit seizoen is duidelijk.  Cercle gaat voor het kampioenschap?  En hoe schat je de andere ploegen in?  

Wij hebben in elk geval een goede ploeg met veel mogelijkheden.  We moeten ons dan ook niet verstoppen.  Promotie naar eerste klasse A is het doel.  Wat de andere ploegen betreft, is het moeilijk om ze nu al allemaal in te schatten.  Het wordt in elk geval een harde competitie waar we talent zullen moeten koppelen aan mentaliteit.  

Laat ons hopen dat Xavier nog enkele keren beslissend mag zijn in wedstrijden van Cercle Brugge.  Te beginnen tegen Union nu vrijdag! 

(Stijn Sinnaeve)

Lees meer
Shot-online
10/08/2017
Cerle Brugge KSV
Langste anciënniteit - David Carpels

David Carpels heeft onder de jeugdtrainers de langste staat van dienst. Een zware blessure maakte indertijd een einde aan zijn voetballoopbaan in de provinciale reeksen. Na een intermezzo als coach van o.a. het eerste elftal van Hoger Op Oedelem besefte hij dat zijn hart bij de jeugd lag en dat hij jongeren wilde opleiden. 

David, na 15 jaar verschillende jeugdteams van Cercle getraind te hebben, maakte je een zijsprong naar de scouting voor de A-kern en de video-analyse van de jeugd. Ondertussen coach je opnieuw een ploeg. 

Op een gegeven moment begon het trainer zijn een beetje te wegen. Elke dag na je werk je in zeven haasten begeven naar de oefenvelden, pas om 21.30u thuiskomen, daarna eten, om vervolgens nieuwe trainingen voor te bereiden, en tijd vrij te maken voor het gezin. De scouting en de video-analyse waren daarom voor mij een soort herbronning en het opdoen van andere inzichten. Ik was meer thuis en kon zelf mijn tijd indelen. Na twee jaar kreeg ik echter opnieuw heimwee naar een eigen team. Je mist een zekere spanning: het toeleven met je ploeg naar een wedstrijd, het tijdens de week in functie van die match werken, de ontlading achteraf, …..Ik miste het gras tussen mijn tenen en het contact met jeugdspelers en andere trainers. 

Cercle Brugge kwam de afgelopen jaren op sportief vlak in woelige wateren terecht. Welke impact had dit op de jeugdwerking?

Het is logisch dat als je budget vermindert, dat er ook minder geld gaat naar de jeugd. Het vervoer van jeugdspelers met busjes is tot een minimum herleid. Het bestuur blijft echter zeer veel investeren in de eigen opleiding. Er is zeker geen hakbijl gezet in het aantal trainers of de omkadering. En dat is nodig ook, want de opleiding heeft steeds meer behoefte aan specialisten die ‘vakoverschrijdend’ werken. Experten in periodisering, krachttraining, revalidatietechniek, voeding, psychologie, enz. Op die manier kunnen we het maximale uit elk individu halen. Met Cercle staan we zover nog niet, maar we werken naar dat ideaal toe. 

Door de degradatie van de eerste ploeg spelen jullie nu niet meer in de hoofdreeks. 

Inderdaad, we spelen in Elite 2. Dat is een reeks met zes ploegen uit 1B en zes ploegen uit 1A. Onze jongens spelen dus op hetzelfde niveau als hun leeftijdsgenoten van o.a. KV Oostende en KV Kortrijk. Dat is een goede zaak natuurlijk om onze spelers te motiveren om op Cercle te blijven. Als we nog een stap voorwaarts kunnen zetten in onze opleiding, dan bestaat de mogelijkheid om met onze ploegen in de Elite 1 reeks aan te treden, ook al maakt het eerste elftal deel uit van 1B. Dat is een aantrekkelijk perspectief.

Jij bent momenteel trainer van de U17. Hoe doet jouw team het?

We staan momenteel samen met KV Kortrijk op een gedeelde tweede plaats na leider Eupen. In onze reeks zijn de ploegen zeer sterk aan elkaar gewaagd. Tussen de eerste en de zevende van de reeks gaapt een kloof van amper vier punten. 

“Jeugdtrainer zijn is zoals leraar zijn, een maatschappelijke verantwoordelijkheid”

Je zal het na de winterstop wel moeten rooien zonder een paar dragende spelers. 

Inderdaad, we hebben ervoor gekozen om Olivier Deman en Gianni Swennen door te schuiven naar de U19, om hen te laten kennismaken met een hoger ritme van trainen en spelen. Gianni is een grote, balvaste aanvaller die een actie voor zichzelf kan creëren, wat niet iedere nummer 9 kan, en hij bezit een neus voor doelpunten. Olivier Deman is een schaduwspits die de ruimte weet te vinden en over een groot infiltratievermogen beschikt. Dat zijn spelers die even ver staan als een Stijn Desmet en Lukas Van Eenoo op dezelfde leeftijd, maar een garantie op succes is dat nog niet. 

Je hebt inderdaad al veel jeugdspelers de revue zien passeren. Kon jij al bij de scholieren of junioren voorspellen of iemand het zou maken of niet?

Ik denk dat dit sowieso heel moeilijk is. Ik heb in het verleden veel jeugdinternationals in mijn ploegen gehad, maar vaak waren dat spelers die op fysiek vlak voor waren op hun leeftijdsgenoten. Omgekeerd zijn er spelers als Mathieu Maertens die bij de jeugd er niet boven uitstaken, maar die toch van hun voetbal hun broodwinning hebben kunnen maken. Voetballers op de leeftijd van 17 jaar moeten op elk vlak nog een stap vooruit kunnen zetten, en niet iedereen slaagt daar om fysische of mentale redenen in. Je moet blijven evolueren, en of dat lukt is moeilijk jaren op voorhand te voorspellen. 

Is de 1B-reeks eigenlijk geen godsgeschenk voor de jeugd?

Ik vind van wel. Ik begrijp dat supporters hun team liever in 1A zien, maar voor de jeugd maakt dat de kans om door te breken een stuk moeilijker. Een Felix Reuse en Nicholas Tamsin indertijd hadden zeker de kwaliteiten om profvoetballer te worden, maar op het moment dat zij piepten aan de deur van de hoofdmacht, zat Cercle in een hoogconjunctuur en kregen ze daarom geen speelkansen. Ondertussen zijn zij naar een lagere afdeling afgezakt, maar zijn ze nu 18, dan maken ze bij ons waarschijnlijk deel uit van het eerste elftal. Denk ook terug aan de tijd met Frederik Boi, Denis Viane en Bram Vandenbussche. Ook zij hadden tweede klasse met Cercle nodig om rustig te evolueren en uiteindelijk profvoetballer op het hoogste niveau te worden. 

“Cercle heeft veel geduld met eigen jeugd, dat zit in het DNA van de Vereniging”

Dat is een pleidooi voor onze jeugd om niet naar andere oorden te trekken.

Tenzij je een absoluut toptalent bent, maar dat hebben we niet, blijf je als speler van de bovenbouw beter bij Cercle Brugge, dan naar een topclub te gaan om in de Elite 1 te gaan spelen. In de 17 jaar dat ik op Cercle Brugge ben, is trouwens nog geen enkele jongere die in de bovenbouw Groen-Zwart verliet voor het prestige van een topclub profvoetballer geworden. Cercle heeft veel geduld met eigen jeugd, dat zit in het DNA van de Vereniging. Men focust zich bij een jongere immers vaak teveel op gebreken en niet altijd genoeg op de kwaliteiten die zij bezitten. Met ontwikkelend talent moet je geduld hebben; elke jeugdspeler heeft op een bepaald moment een dipje. 

Spelers die je vroeger onder je hoede had, prijzen vooral je taktisch inzicht en je individuele benadering van spelers.

Die twee zaken hangen vaak samen. Ik hecht veel belang aan organisatie op het terrein en een duidelijke afbakening van basistaken en verantwoordelijkheden. Spelers hebben behoefte aan een structuur waarin ze precies weten wat ze moeten doen, bijvoorbeeld op vlak van het lopen zonder bal, de omschakeling in balverlies of balbezit, …. Je mag slecht spelen of op technisch vlak onderliggen, als je zeer georganiseerd speelt, kun je een wedstrijd toch naar je hand zetten. Het spel leren lezen moet er door veel herhaling in geslepen worden. Soms zijn het details die wel degelijk het verschil kunnen maken. Hoeveel balverlies wordt er bijvoorbeeld niet geleden na een inworp? We zijn ons daar niet altijd bewust van, maar door de spelers in kwestie te confronteren met opgenomen beelden van henzelf, gaan hun ogen vaak open.

Tot slot. David, je werkt je al 17 jaar lang dag in, dag uit uit de naad voor de jeugd van Groen-Zwart. Heb je er nooit aan gedacht om trainer te worden van een nationale of provinciale eerste ploeg waar je ongetwijfeld meer kan verdienen?

Op het eind van vorig seizoen is Jurgen Van Opstaele, die 15 jaar bij Cercle jeugdtrainer geweest is, naar Racing Club Gent getrokken. Ooit heb ook  ik wel eens die stap overwogen, maar ik voel dat mijn hart bij de jeugd ligt. Jeugdtrainer zijn is zoals leraar zijn, een maatschappelijke verantwoordelijkheid. Je hebt als trainer vooral de taak en verantwoordelijkheid om de jongens zoveel mogelijk aan te reiken en hen te begeleiden in hun vervolmaking als voetballer en hun zoektocht naar de volwassenheid. Jongeren zijn op menselijk en voetbalvlak nog ruwe bolsters, je kan en mag hen nog veel leren en je werkt altijd toe naar resultaten op langere termijn.  En dat is dankbaar werk, zo ervaar ik dat toch.

Bedankt voor het interview!

(D. Vermeersch)

Lees meer
Shot-online
16/01/2017