koop tickets online

SHOT sprak met … Andi Koshi

Ambitieus

Hoewel Andi Koshi, komende maand pas twintig, reeds twee en een half jaar aangesloten is bij Cercle, is hij, naar ik vermoed, geen “grote bekende” bij de Cercle-supporters.  Hij speelde immers ook nog geen enkele minuut in een officiële wedstrijd van Groen-Zwart.  Net na de winterstop, of wat daarvoor moest doorgaan, had ik een gesprekje (nou ja, een lang gesprek) met deze jongeman die kort voordien een verdere verbintenis tot medio 2022 (+ 1 jaar optie) bij Cercle ondertekende.

Ik moet toegeven dat ik na het gesprek onder de indruk was van de charmes van deze jongeling,  die zowel goed kan praten als luisteren en tevens interesse betoont in heel wat randaangelegenheden.  Ook de sportieve ambitie druipt er van af.

Cerle Brugge KSV

Doe ons even je (familie)levensverhaal Andi.

Ik ben in Antwerpen geboren op 17 februari 2001.  Mijn ouders, broer en zus, zijn Kosovaarse vluchtelingen (vanwege de voormalige Balkanoorlog).  Van Albanië zijn ze naar Duitsland gevlucht, waar ze enkele maanden verbleven.  De bedoeling was om daarna naar Amerika te vertrekken.  Dat is niet gelukt.  Uiteindelijk zijn ze, zoals vele Kosovaarse families, in België terechtgekomen.  Hier hebben ze zich gesetteld in Antwerpen.  Daarna ben ik geboren. Ikzelf voel me volledig Belg.  Ik ben hier geboren, opgegroeid, naar school gegaan, leren voetballen, voetballer geworden …  Ik ben bijgevolg Belg, maar wel van Kosovaarse afkomst.

Het “leren voetballen” was dan bij Beerschot?

Niet direct.  Eerst voetbalde ik bij wat clubjes in de buurt.  Op mijn zes/zeven jaar werd ik gescout door Beerschot en speelde er zo’n twee/drie jaar.  Op mijn negende, en eigenlijk reeds daarvoor, werd ik gescout door PSV en Anderlecht.  Sinds mijn negende kan ik niet echt zeggen dat ik nog in Antwerpen woonde.  Na die scouting liep ik nog even school in Antwerpen, maar daarna verbleef ik grotendeels in Brussel.  Oorspronkelijk werd ik voor een avondtraining opgehaald met een busje.  Dat wijzigde.  Daarna werd ik, na het ontbijt thuis rond zeven uur ’s morgens, op een verzamelplaats opgepikt (met andere jonge spelers) met busjes om ons naar Brussel te brengen om er school te lopen en tweemaal daags te trainen.  ’s Avonds was ik terug thuis rond 21.00 uur om te gaan slapen en de volgende dagen idem dito.  

Na Anderlecht volgde PSV?

Ik had na zeven jaar Anderlecht het gevoel dat ik een stapje hoger aankon.  Toen kwam, naast enkele andere ploegen, ook PSV aankloppen.  PSV leek het meest concreet geïnteresseerd, en ik voelde me daar ook goed bij.  Ik draaide er een goed seizoen en leerde er echt veel bij.  Doordat ik bij PSV speelde en ook bij de Belgische nationale jeugdselecties, werd er vaker aan de deur geklopt door ploegen die in mij geïnteresseerd waren.  Zo kwam ik ook in het vizier van Monaco.  Ik werd er uitgenodigd voor mijn contractbespreking, kreeg een rondleiding in het stadion en ontmoette de algemeen directeur.  Het plan was dat ik naar Cercle kwam om hier enkele jaren te rijpen om erna naar Monaco te gaan.
Het nieuwe, verlengde, contract dat ik recent tekende is met Cercle.  Ik ben “eigendom” van Cercle.  Het plan dat er toen was, is er niet meer.  In Monaco zijn er, net als hier, tal van nieuwe mensen.  Visies veranderen.  Het is echter duidelijk dat Cercle potentieel in mij ziet, anders zou dit contract er niet gekomen zijn.

Zoals je aanhaalde speelde je ook bij de nationale jeugdploegen. Zelfs als kapitein?

De Nationale Jeugdselectie starten bij de U15.  Van toen was ik er elk jaar bij tot recent bij de U19.  Maar… er zijn actueel geen wedstrijden meer.  Theoretisch maak ik nu kans bij de Nationale Beloften, maar daarvoor moet ik me eerst hier kunnen bewijzen.  Door te spelen natuurlijk…

Cerle Brugge KSV

Ik kreeg ook reeds de vraag om voor de Kosovaarse Nationale ploeg te spelen én de Albanese.  Ik ben er ook geweest en heb er bij beide meegetraind.  Maar… ik voel me Belg.  Ik zie me niet voor een ander land spelen.  Ik heb alles te danken aan België.  Zoals ik reeds zegde: ik ben hier opgegroeid, ik heb hier leren voetballen, ik heb de Belgische cultuur mee, enz... . Ik zou het moeilijk vinden om nu België de rug toe te keren.  Op dit ogenblik zou ik me daar niet goed bij voelen.

Wat kapitein betreft: in de nationale jeugdploegen proberen ze niet om één persoon als kapitein aan te stellen.  Zo krijgen diverse spelers de kans om zich op dat gebied verder te ontwikkelen.  Op gebied van leiderschap bv.  Ik ben van nature een leider.  Bij Anderlecht was ik ook reeds kapitein, niet bij PSV omdat ik er slechts een jaartje was, maar wel bij de diverse nationale jeugdploegen.  Het mooiste moment op dat gebied was wel een tornooi in Wit-Rusland.  Daar was ik het ganse tornooi kapitein en presteerde er ook wel goed.  Dat je kapitein mag zijn van de nationale ploeg, daar ben je trots op.  Het is een speciaal gevoel.

De kranten schrijven dat je sinds aanvang dit seizoen in de A-kern zit.  Maar dit klopt eigenlijk niet?

Eigenlijk zit ik sinds mijn aankomst hier, twee en een half jaar geleden, in de A-kern.  Bij PSV ging ik de overstap maken naar de U19, maar zowel mijn ouders als ikzelf schatten mijn mogelijkheden hoger in met daarbij de mogelijkheid om prof te worden.  Er waren verschillende aanbiedingen daarvoor, waaronder die van Monaco.  Ik ben toen direct in de A-kern van Cercle terechtgekomen.  Blijkbaar was er een probleem met “papierwerk”, wat ik nog steeds niet kan vatten, wat me belette om de eerste zes maanden een officiële wedstrijd te spelen, zelfs niet met de Beloften.  Dat was echt moeilijk voor mij.  Ik trainde mee met de A-kern, maar je wist op voorhand dat je niet tot de selectie kon behoren.  Elke week dat de papieren nog niet in orde waren, waren een desillusie. Daarna kon ik uiteindelijk met de Beloften meespelen en dat verliep vrij aardig.  Toen volgde de belofte dat ik in PO 2 zou mogen spelen, maar niet alles verliep toen zo goed en de trainer werd ook ontslagen.  Zijn opvolger had een andere visie.  Afin, dat is het verleden.

Dit seizoen kreeg ik de kans om van bij aanvang terug volwaardig met de A-kern mee te trainen, wat met Storck niet het geval was.  Ik grijp mijn kans en ga er vol voor.  Ik denk dat ik  met mijn “adelbrieven” wel verdien om mijn eerste stappen te zetten in het profvoetbal.  Mijn ambitie is om profvoetbal te spelen.  Ik denk dat ik heb laten zien dat ik daar klaar voor ben en dat ik de trainers en het bestuur heb overtuigd daarmee, doordat ze me een contractverlenging aanboden.

Je terreinpositie?

Ik ben middenvelder.  Bij Anderlecht speelde ik als links back en centraal verdediger.  Daarna schoof ik vooruit als een nr 6 (zoals met de Nationale Ploeg in Japan), waar ik nog steeds kan spelen, maar de laatste tijd speel ik meer op de 8 of 10.  Posities die ik prefereer.  Ik ben graag aan de bal.  Niet constant achter ballen aanlopen. Op training moet ik soms op de flanken depanneren, wat niet meer als normaal is.  

Cerle Brugge KSV

Je hoopt wellicht op een kans dit jaar?

Van het begin van dit seizoen ben ik constant aan het hopen dat ik mijn eerste minuten mag maken.  Ik maakte reeds enkele malen deel uit van de selectie.  Door mijn contractverlenging zal het ook wel de bedoeling zijn dat ik mijn eerste minuten ga maken.  Ik probeer dagelijks hard te werken en dat wordt ook gezien en geapprecieerd door de trainers.  Ik wil continue laten zien dat ik er klaar voor ben en laten zien wat ik kan.  De keuze is vanzelfsprekend aan de coach.  Zijn keuzes moeten gerespecteerd worden.

Je verblijft hier in een gastgezin bij de familie Henderickx-Tavernier?

Pieter en Caroline, en hun kinderen die regelmatig langskomen, zijn topmensen!  Ze zijn ook échte Cercle-mensen.  Ik verblijf er nu reeds twee en een half jaar.  Aanvankelijk had ik geen rijbewijs en moest ik ook naar school.  Toen moesten ze me zeer veel helpen door me o.a. te voeren en te begeleiden.  Nu heb ik mijn rijbewijs en studeer ik niet meer.  Zo heb ik minder nood aan hen, maar ik zit er wel heel graag.  Het is wel de bedoeling dat ik binnenkort op eigen benen ga staan.  Ik kan niet anders dan alleen maar goede dingen over hen vertellen.  Echt top!  Aanvankelijk hadden zowel ikzelf als mijn ouders twijfels om bij een gastgezin in te trekken.  Dat is echter zeer goed verlopen.  Ik beschouw hen niet meer als mijn gastgezin, maar als vrienden voor het leven.  

Je studeert niet meer.  Je zet dus alles op voetbal?

Ik heb natuurlijk wel mijn middelbaar afgemaakt, een avondschool diploma behaald.  Ik had steeds goede punten.  Dat komt ook doordat mijn ouders er op aandrongen dat ik goed mijn best deed op school en goede punten behaalde of dat ze het voetbal in vraag zouden stellen.  Ik ben nu tevreden dat ze zo veeleisend waren.  Anderlecht maakte het me al die jaren ook mogelijk om school en voetbal te combineren.  Bij PSV was dit ook op een zeer professionele manier mogelijk en ook op Cercle kon ik mijn laatste jaar doen.  Dat was niet gemakkelijk gezien ik met de A-kern trainde.  Dat is gelukt en ik probeerde aanvankelijk om toch nog verder te studeren, maar corona gooide daar roet in het eten.  Online les krijgen is niet zo aan mij besteed.  Momenteel studeer ik dus niet verder, maar ik sta er altijd voor open.  Misschien in de toekomst.

Volgende maand wordt je twintig jaar.  Een prof heeft wel behoorlijk wat vrije tijd en je bent jong.  Je leeftijdsgenoten kunnen, buiten corona, er op los leven.  Jij niet.

Het is een keuze die je maakt als je voetballer wilt worden.  Ik drink niet, ik feest niet, ik ben iemand die graag thuis verblijft.  Is dit nu bij mijn gastgezin of bij mijn ouders in Antwerpen.  Ik ben graag familiaal omringd.  Ik heb inderdaad behoorlijk wat vrije tijd.  Op een dag als vandaag kom ik om 09.00 uur toe op Cercle en ben ik rond 15.00 uur terug thuis na training en wat extra trainingen.  Ik hou van gamen, ik bel met mijn ouders of met de familie in Kosovo.  ’s Avonds eten, wat TV kijken, af en toe schaak ik ook wat.  Ik kijk héél veel voetbal, zeker in het weekend.  Mijn moeder zaagde wel eens: “als het weekend is zie ik alleen maar groen…”, daarmee doelend op het groene gras op het TV-scherm (lacht).  
Ik kijk gewoon graag naar voetbal.  Mijn papa speelde vroeger ook voetbal.  Hij speelde in ex-Joegoslavië ook samen met Besnik Hasi die nog steeds een goede vriend is (mijn familie en Besnik komen van dezelfde stad).  Ook mijn oudere broer, die hier met mijn ouders als vluchteling toekwam, was een goede voetballer.  Zijn talent werd echter door andere redenen beknot.  Mijn ouders verbleven elf jaar zonder verblijfsvergunning in België. Dat was niet makkelijk voor mijn familie.  Mijn ouders, broer en zus konden op elk ogenblik teruggestuurd worden.  Ik niet gezien ik in België geboren ben.  Mijn broer trainde bij Berchem maar kon officieel niet aantreden.  Zo pasten ze soms een paspoorttruc toe om hem toch maar te laten spelen…

Het was de bedoeling om onze supporters even beter met je te laten kennismaken.  Ik denk dat dit na dit uitgebreid gesprek wel gelukt zal zijn…

Als we op familiebezoek gaan naar Kosovo of Albanië word ik daar ook regelmatig gevraagd voor een interviewtje.  De media hebben daar interesse in mij.  Het is leuk om opgevolgd te worden.  De taal?  Ik spreek vloeiend Albanees (de gemeenschappelijke taal).  Mijn ouders spraken, toen ik klein was, Albanees thuis.  Ze vroegen wel de raad aan mijn leraars destijds  als dit niet verwarrend zou zijn voor mij om naast school lopen in het Nederlands me ook nog Albanees aan te leren.  Ze kregen positief advies gezien kinderen snel adapteren.  Verder spreek ik ook Frans, gezien mijn opleiding en schoollopen bij Anderlecht, en nu ook Engels natuurlijk wat makkelijk is met de huidige trainersstaf en de conversatie met een aantal ploegmaats.

Cerle Brugge KSV

We wensen Andi alle succes toe in het slagen van zijn opzet, want zo zou er natuurlijk ook een extra Belgisch pigment toegevoegd worden binnen de lijnen.

(Georges Debacker)

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met … Leonardo Da Silva Lopes

“Ultieme droom is spelen in de Premier League”

Enkele dagen voor de laatste wedstrijd voor de winterstop (nipt verlies in en tegen Zulte Waregem) had ik ook een coronaproof gesprek met Leonardo Da Silva Lopes.  Deze jonge Portugese middenvelder – roepnaam Leo – streek begin september neer langs de groen-zwarte kant van het Jan Breydelstadion.  Hij was al goed voor enkele basisplaatsen en invalbeurten, maar werd thuis tegen Charleroi ook uitgesloten met twee keer geel.  Het relaas van een leuk gesprek met een jonge kerel die al heel wat ervaring op de teller heeft staan.

Leonardo, kun je voor onze lezers even je sportieve carrière tot nu toe schetsen? 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Kanouté, Musaba & Marcelin brengen bezoek aan woonzorgcentrum Lindenhove en steunen BUBAO Ter Dreve

In navolging van het COVID-incident van 20 december 2020 hebben spelers Franck Kanouté, Anthony Musaba & Harisson Marcelin woensdagnamiddag een bezoek gebracht aan woonzorgcentrum Lindenhove in Knokke. Eerder die namiddag steunde en bezocht het drietal ook al BUBAO Ter Dreve uit Sint-Michiels.

Nadat Cercle aan de betrokken spelers een financiële en maatschappelijke straf oplegde, koos het drietal in navolging en op eigen initiatief om het project van BUBAO Ter Dreve financieel te steunen. Al sinds februari 2020 heeft Cercle Brugge een samenwerking met Ter Dreve, de school uit Sint-Michiels voor buitengewoon onderwijs voor kinderen met een matige en/of ernstige verstandelijke beperking.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
"De eeuwige 25" - interview met auteur Patrick Cornillie

Lichterveldenaar Patrick Cornillie, ook auteur van het boek “De Cercle van mijn leven” over Julien Verriest, schreef dit deel van de serie over “de beste” voetballers van diverse ploegen. Eerder verschenen reeds de versies over Anderlecht, Antwerp, en de buren.

Hoe kwam uitgeverij Willems bij jouw terecht om de “Cercle-editie” te schrijven, Patrick?

Lees meer