koop tickets online

SHOT sprak met … Chris Van Hulle

Een nieuwe voorzitter voor de supportersfederatie

Cercle telt een kleine twintig erkende supportersverenigingen. Deze zijn aangesloten bij de supportersfederatie, het overkoepelend orgaan voor de supporters.  Op regelmatige tijdstippen vinden er vergaderingen plaats die samengeroepen worden door het bestuur van de federatie en waarop  de verenigingen een afvaardiging kunnen sturen.  De mensen in het bestuur maken zelf deel uit van een supportersvereniging. Ze worden verkozen tijdens een algemene vergadering. Tot voor kort was Anita Van Osselaer voorzitter.  Zij zet nu een stapje terug, blijft ondervoorzitter, en Chris Van Hulle is de nieuwe voorzitter. Tijd om hem, en zijn doelstellingen, even voor te stellen.

Dag Chris.  Wie is Chris Van Hulle?

 

Chris Van Hulle is in 1944 geboren in Brugge.  Hij bracht zijn jeugd door in St.-Andries en leerde daar “ het Kloosterveld “ kennen (nvdr: voormalig jeugdterrein van Cercle, nu woonwijk) en trok daar zijn eerste voetbalschoenen en Cerclekousen aan.  Op 12-jarige leeftijd ging Chris Van Hulle op internaat, met zijn groen - zwarte kousen…, in het St.-Jozefsinstituut in Torhout.  Hij deed er zijn lager middelbaar om nadien het hoger middelbaar in St.-Lodewijks te beëindigen.  Leerling van de Retorica 63.  Nadien studeerde hij verder in Gent en behaalde het diploma van Industrieel ingenieur in de landbouw en landbouwwetenschappen.

Cerle Brugge KSV

Nadien volgde de verplichte legerdienst.  Daar volgde een “klik” met de gedachte, “het is hier nog niet zo slecht in het leger, ik ga hier blijven”.  Met de “studie-voorgeschiedenis” verliep het examen vlot en startte de militaire carrière in zijn eenheid in Duitsland.  Een vlotte carrière (nvdr: als officier) die stopte bij de pensionering in 1995.  Een hele tijd geleden dus. 

Echt stilzitten hoorde er niet bij en nadien ging ik nog aan de slag bij de firma DM&S, waar, denk ik, ik jou voor het eerst tegenkwam.  Op dat ogenblik had het bedrijf ook een winkel, waarbij ook foto-ontwikkeling mogelijk was (nvdr: nog geen digitale fotografie toen).  De moeder van zaakvoerder Arne Dacquin stond toen in de winkel.  Het was op dat ogenblik “gezichtsherkenning van op Cercle” die ons verder in contact bracht.  Ikzelf werkte er een jaar of tien als private chauffeur van de baas, private koerier, enz… Ik denk dat ik er in al die jaren zo’n 500.000 Km heb afgelegd.  Daarna ben ik “beroeps opa” geworden.  Voor de kindjes zorgen hé.

Een klassieke vraag is: hoelang en hoe ben je supporter geworden?  De anekdote over het Kloosterveld gaf reeds een gedeeltelijk antwoord.

Het Kloosterveld was inderdaad al een leidraad, waar ik o.a. de broers Volckaert (Antoine zaliger en Georges – beide SHOT-medewerkers) heb leren kennen.  In St.-Lodewijks denk ik dat er in mijn tijd ook niet maar één leerling Club-supporter was.  Het was allemaal groen.  Eén van de bekendste, of het een referentie is of niet laat ik in het midden, die overleden is is Jean-Pierre Van Rossem. Vanzelfsprekend eerst ook mee met pa naar het Edgard Desmedtstadion, kant Magdalenastraat.  Ticketje van vijf frank kopen aan het loketje in de muur en achter het doel gaan staan.  Moet zowat de periode 55-56-57 geweest zijn.  Het was de tijd van de “Antwerpse connectie”.  Guy Thys, Derboven, Van Gassen, enz… maar ook Pierre Schotte, Decaluwé, … 
Vanuit die periode ben ik Cercle-supporter.  Door naar Duitsland te vertrekken kon ik vanzelfsprekend niet meer elke twee weken op Cercle present zijn.  Ik ben natuurlijk Cercle blijven volgen, maar op dat ogenblik was ik noodgedwongen een “zetelsupporter”.  Toen we uiteindelijk vanuit Duitsland in Brasschaat gingen wonen kon ik incognito (zonder Cercle sjaal wegens te gevaarlijk) wel de uitwedstrijden op Antwerp en Beerschot gaan volgen.
Toen we ruim twintig jaar geleden in Loppem komen wonen zijn kon ik me terug écht Cercle supporter noemen en schafte me een abonnement aan.  In al die tijd miste ik slechts twee thuiswedstrijden (competitie en beker) door het steeds vroeger starten van de competitie en zelf op reis zijnde.

Het ging zelfs verder dan “gewoon” supporter te zijn?

Inderdaad.  Samen met o.a. Chris Verbeke, Georges Volckaert, Patrick Vandaele, Johan Dantschotter en Bert Arnout, richtten we “Cercle lééft, Loppem” op.  Aanvang komend jaar zal dit twintig jaar geleden zijn.
In een periode waar velen zegden “Cercle is dood”, zegden wij: “Cercle is niet dood, Cercle lééft”.  Vandaar ook onze naam.  Ik werd voorzitter en toen mijnheer Paul Ducheyne op onze opening aanwezig was had ik het in mijn speech over “het groene gat in de zuidrand van  Brugge te dichten”.  Er waren immers tal van supportersverenigingen rond Brugge, maar niet in Loppem.  In 2020 vieren we bijgevolg onze twintigste verjaardag.

Als voorzitter van deze vereniging maakte je ook telkens de vergadering van de supportersfederatie mee.  Wat was je motivatie om je kandidatuur te stellen voor het bestuur, en daaropvolgend ook als voorzitter?

In die bijna twintig jaar van “Cercle lééft, Loppem”, miste ik wellicht slechts een drietal vergaderingen van de federatie.  Op een zeker moment viel mij op dat er weinig structuur zat in de vergaderingen en dat er personen waren die op een niet zo’n gepaste manier hun zeg kwamen doen.  Op een bepaald ogenblik uitte ik ook die opmerking.  “Kom dan in het bestuur”, was de repliek.  Ik weigerde omdat ik me wou blijven toeleggen op Loppem.  We waren toen goed bezig.  Ik zeg wel waren, want overal gaat het verenigingsleven wel achteruit.  
Tot ik voor kort mijn gedacht wijzigde.  Ik kon het niet langer aanzien dat mensen elkaar beknibbelden en uitscholden.  Steeds minder verenigingen woonden om die reden de vergadering bij.  Om daar iets aan te doen stelde ik recent toch mijn kandidatuur om tot het bestuur toe te treden.  Ik werd verkozen en toen was het aan het bestuur intern om de functies te verdelen.  Wat de voorzittersfunctie betreft kreeg ik het vertrouwen van de meerderheid, op enkele mensen na die het anders zagen.  

Wat zijn je aandachtspunten, buiten “orde op zaken stellen”??

Voornamelijk dat de mensen binnen de verschillende verenigingen een degelijk aanspreekpunt vinden.  Het is zo dat het bestuur van Cercle voor de mensen “veraf” is.  Zitten verenigingen,  of supporters ‘tout court’, met vragen, moeten ze weten dat ze bij de federatie terecht kunnen.  Het federatiebestuur is de spreekbuis van alle supporters.  Wij kunnen het dan bij het bestuur aanbrengen en kijken welke oplossingen er kunnen uit de bus komen omtrent de door hen aangehaalde problematiek.

Volgens de website telt de federatie 19 aangesloten verenigingen (hoewel mogelijks nog niet iedereen zijn lidgeld betaalde…).  We stellen echter vast dat het verenigingsleven niet meer zo bloeit als destijds.

Het verenigingsleven in het algemeen, niet alleen bij supportersverenigingen, gaat duidelijk achteruit.  Mensen willen vaak nog wel een lidmaatschap betalen maar zien het niet zitten om aan activiteiten deel te nemen.  De jeugd kun je er al heel moeilijk toe motiveren.  Anderzijds heb je op Cercle jongeren die zich groeperen , maar dan wel hun eigen koers gaan varen.  Soms gebeuren er daar door enkelingen zaken die niet op het voetbal thuishoren en waar Cercle reeds enkele malen heeft moeten voor opdraaien.  Ik zou graag met die mensen in dialoog gaan en ik hoop dat ze luisteren.  Na de supporters-info-avond door Cercle georganiseerd in november ben ik met enkelen van hen wat “blijven hangen” in de pub.  Ze waren wel bereid om eens een diepgaander gesprek te voeren, maar lidmaatschap bij de federatie leek nog een brug te ver.  Maar bon, tijd brengt raad.

Wat verenigingsleven betreft noteer ik dat het actief lidmaatschap verdwijnt.  Het is nu eerder een passief lidmaatschap.  Als ik over mijn eigen vereniging in Loppem spreek, was het zo dat we in den beginnen maandelijks een activiteit hadden!  Nu is dat ondenkbaar.  Dat ging van een kaartavond, over een bingo, een verplaatsing met de fiets naar Cercle, een kleine “groene wandeling”, enz…  Misschien een beetje van het goede te veel, maar niet op dat moment.  Sommige verenigingen organiseren nog één activiteit per jaar.  Dat is nu eenmaal een evolutie.  Een evolutie die m.i. quasi onomkeerbaar is.  Vooral de jeugd gaat hier niet meer in mee.  Kijk maar naar de besturen van de verenigingen.  Als er al eens een jonge gast toetreedt dan is hij wellicht na één of twee jaar al terug verdwenen.  Op vrijersvoeten, of zijn vrouw wil het niet meer, of er komen kindjes, enz…  Ze blijven wel lid, maar het actieve element is er niet meer.  Wat ik wel positief vind is dat ze blijven naar Cercle komen! Recent was er nog een vereniging die hun jaarlijkse festiviteit moest annuleren omwille van het niet behalen van het minimum noodzakelijk aantal deelnemers.  Al de verenigingen doen het met de beste bedoelingen om met hun organisatie Cercle, vaak de jeugdwerking, een extra steuntje te kunnen geven. Mijn bedoeling is om de verschillende verenigingen van dichterbij te leren kennen.  De beste manier is om naar hun feest te gaan. Recentelijk was ik in Houthulst.  Die mensen bestaan dertig jaar, maar je ziet wellicht nog steeds dezelfde gezichten van toen, met weinig jong bloed.  Ze vertelden me ook dat ze er op een bepaald moment hun conclusie zullen moeten uit trekken. Beauvoorde is ook noodgedwongen gestopt. Een spijtige evolutie.

Naar de “après match” nu.  Je hebt je vaste stek met je vrienden in de Cercle Pub?

Inderdaad.  Dit is ook één van de puntjes die ik aanhaalde tijdens mijn gesprek met bestuurder Vincent Goemaere en Algemeen Coördinator Marc Vanmaele.  Daar gaan we het nog opnieuw over hebben om tot een consensus te komen, maar ze gaven toe dat er af en toe iets verkeerd loopt met de afspraken over de geluidsterkte van de muziek.  Normaal wordt de luidere muziek toegestaan vanaf een uur na de wedstrijd.  Zo kun je toch een praatje met elkaar maken en kunnen de oude getrouwe bezoekers van de pub op hun “gewone” manier napraten over de wedstrijd.
Eén van de mogelijkheden zou volgens mij zijn, gezien de jonge garde zich meestal opstelt in de pub kant secretariaat, om de luidspreker boven de deur op het andere einde van de toog, uit te schakelen.  Zou al een slok op de borrel schelen en ons toelaten verder met elkaar te praten aan een tafel langs die zijde.
Wordt vervolgd, daar wil ik een punt van maken.

Tot zover mijn gesprek met een gemotiveerde nieuwe voorzitter van de supportersfederatie.  Dit artikel had makkelijk dubbel zo lang kunnen zijn, maar we beperkten ons min of meer tot de essentie van het gesprek.

(ter info, de gegevens van de diverse supportersvereniging kunt u terugvinden via volgende link: https://community.cerclebrugge.com/nl/supporters-2/supportersverenigingen )

(Georges Debacker)
 

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met … Charlotte Hoeman

In de catacomben van Jan Breydel vinden we slechts één vrouw terug. Het betreft diëtiste Charlotte Hoeman. Een diëtiste in de medische staf? Jawel. Voeding is een zeer voornaam aspect in het leven van een sportman/vrouw. Vandaar dat Charlotte bepaalt wat de spelers eten en ze maakt o.a. ook de sportdrankjes voor hen klaar.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met … Dany Verlinden

Twee jaar geleden “spoelde” Dany Verlinden aan langs de groene kant van Jan Breydel.  Enigszins een verrassing want de Europese recordhouder (zie verder) bracht het grootste deel van zijn carrière langs de noordelijke kant van het stadion door.  Her en der was er wat gemor in de groene gelederen, maar het stormpje ging al snel liggen en ondertussen voelt Dany zich hier goed thuis.
Tijd voor een gesprekje dus.

Dany, je kende slechts drie ploegen (jeugdwerking inclusief) in je actieve carrière, als profvoetballer zelfs slechts twee.  Je bent behoorlijk honkvast?

Ik startte met voetballen bij de jeugd van Ourodenburg en vervolgens vanaf mijn twaalf jaar bij Lierse waar ik alle jeugdrangen doorliep en in de A-kern terechtkwam.  Ik bleef bij Lierse tot mijn 25e, waarna ik in 1988 vertrok naar Club.  Daar speelde ik tot 2004.  Van 2004 tot 2011 bleef ik er als keeperstrainer.
Honkvast?  Nu, dat was wel zo in die tijd.  Je was als speler eigendom van de ploeg en de spelers bleven ook langer bij die ploeg.  Er gebeurden wel transfers, maar toch heel wat minder als nu.  Nu ben je vrij als je einde contract bent en ga je waar je wilt.  Dat was vroeger bij ons niet het geval.

Je palmares is niet min.  Vijf maal kampioen, vijf maal Bekerwinnaar, tien maal Supercupwinnaar en tweemaal “keeper van het jaar”.  Maar ondanks dat palmares heb je maar één “cap” als Rode Duivel?

Op dat ogenblik was er een generatie van heel goede jonge, en iets minder jonge, keepers.  Vande Walle, Preud’homme, De Wilde, Bodart, noem maar op.  Als je in die generatie valt is het vaak moeilijk.  De bondscoach moet keuzes maken.  Je hebt er immers maar één in doel en één op de bank nodig.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Feest Groen-Zwart Varsenare

Op vrijdag 7 maart, daags voor de derby, vond het jaarlijks feest van Groen-Zwart Varsenare plaats.
Deze vereniging had niet voor het eerst een feest een dag voorafgaand aan een belangrijke en bepalende wedstrijd (zowel qua kampioenenviering als degradatie).  Telkens met succes. Nu ook zo bleek ’s anderendaags. We wonnen de derby niet, verloren met een “eervol resultaat”, maar vooral, we blijven in 1A.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Praatje met een speler - Marton Eppel

‘Focussen op de twee komende wedstrijden’

In de aanloop naar de derby had ik ondermeer een gesprek met Marton Eppel.  Deze Hongaarse international belandde na Nieuwjaar aan de groen-zwarte kant van het Jan Breydelstadion.  Hij tekende een contract tot het einde van het seizoen.  Deze 28-jarige spits heeft er al een rijkgevulde carrière op zitten.  Naast het redden van Cercle Brugge heeft hij in zijn carrière ook nog wel wat doelen.  Zowel op clubniveau als met de Hongaarse nationale ploeg. 

Marton, je bent 28 kun je eens je carrière vluchtig schetsen voor onze lezers?
 

Lees meer