koop tickets online

SHOT sprak met … David Diasson

"Cercleverzamelaar"


Deel 2

In deze mini-reeks van vier delen stellen we u telkens een verzamelaar voor.  In de loop van de reeks zult u bemerken dat het begrip “verzamelaar” uiteenlopend kan zijn.
De opvatting is zo dat we telkens een artikel dat ooit betreffende de persoon in kwestie in SHOT verschenen is herpubliceren samen met een geactualiseerd gesprekje.

Tweede in de rij is David Diasson.  Ik interviewde David een kleine zeven jaar geleden voor SHOT.  Daarbij ontdekten we zijn verhaal hoe hij Cerclesupporter werd door … een schoen.  Zo begon ook zijn Groen-Zwarte verzamelwoede.  Is hij er nog steeds mee bezig, vroegen we ons af?  We geven u eerst het artikel mee dat in het oktobernummer 2013 van SHOT verscheen, gevolgd door een update 2020.

De Twaalfde man                          

DAVID DIASSON


“What a shoe can do”
Hoe word je Cerclesupporter? Voor velen van ons was dit op jonge leeftijd aan de hand van vader naar het stadion gaan.  Anderen via een gratis abonnement of een vrijkaart, nog anderen door mee geloodst te worden door vrienden/vriendinnen.  Niet zo met onze twaalfde man van deze maand.  Hij kreeg de smaak te pakken door een schoen!  Verder houdt hij er twee specifieke Cerclehobby’s op na: Jo Coppens en het seizoen 1926-1927…


Je hebt een niet zo vaak voorkomende naam.  Gezien het op “son” eindigt, denk ik aan “Noorse roots”?

Cerle Brugge KSV

Opzoekwerk over mijn familienaam leverde me niet veel op.  Mijn opa was uit de Ardennen afkomstig.  Zijn ouders waren inwijkelingen maar we weten niet van waar.  Er is niets over terug te vinden.  Op Facebook bv. zijn de naamgenoten die actief zijn allemaal uit onze regio.  Een afkomst uit het noorden lijkt niet onlogisch, maar doordat in diverse Scandinavische landen de zoon de naam van de vader krijgt aangevuld met “son”, is stamboekopzoekwerk quasi onmogelijk.  We blijven dus in het ongewisse.  We zijn actueel met zo’n twintigtal, denk ik.

Vroeger was je niet echt een voetbalfan.  De Cerclesmaak kreeg je op een originele manier te pakken?

Ik speelde basket bij Sijsele.  Op een bepaald ogenblik was de basket afgelopen en was mijn weekend vrij.  In de krant las ik dat de Brugse derby op het programma stond: Club - Cercle.  Mijn vader is sinds jaar en dag Cerclesupporter en het groene bloed zat dus ook in mij.  Ook mijn broer is Cerclesupporter.  Het was voor het eerst dat ik een wedstrijd bijwoonde.  Ik was toen 18.  Het betrof het laatste seizoen van Harm van Veldhoven.  Het werd 3-3.   Een prachtige beleving voor mijn supportersdebuut.  Op het eind van de wedstrijd was ik al wat naar beneden afgezakt.  De spelers kwamen ons na de wedstrijd groeten.  Een speler deed zijn schoenen uit en wierp er eentje in de tribune.  Het was Bram Vandenbussche, maar dat wist ik toen nog niet met mijn beperkte voetbalkennis.  Ook zijn tweede schoen trok hij uit en die kwam in mijn omgeving.  Ik stak mijn arm uit en vatte het ding (zie foto met nog steeds ongepoetste schoen).  Een omstander feliciteerde me en door hem kwam ik te weten dat de schoen van Bram was…  Ik moest die naam onthouden om thuis te kunnen vertellen…
Van het een kwam het ander en het seizoen erop nam ik een abonnement.  Ik voelde dat ik eens iets anders moest doen.  Het was tot dan toe steeds basket.  Het was meteen een schot in de roos want het was het eerste fantastische jaar met Glen De Boeck.  Mooier kan je je niet voorstellen als beginnend supporter.  Leuk voetbal en een vierde plaats in de eindrangschikking.  Ik maakte, rekening houdend met mijn basketbalwedstrijden, ook heel wat verplaatsingen mee.  Het was leuk vertoeven bij UB05. 

Cerle Brugge KSV

Je bent ondertussen een “echten” geworden, hé?

Ook nu nog moet ik met andere factoren rekening houden om de wedstrijden te kunnen bijwonen.  Ik werk namelijk in de zorgsector en daar is vanzelfsprekend weekendwerk aan gekoppeld.  Het werk moet natuurlijk voorrang krijgen.  Desalniettemin valt eens een wissel uitvoeren nogal mee. 
Ik wou al een tijdje lid worden van een supportersvereniging.  Door in contact te komen met Birgit Dedullen, wier zoon ik goed kende, werd ik lid van de “Cerclevrienden Brugge-Oost”.

Doordat Rik Parton stopte, zochten ze nieuw bloed en trad ik toe tot het bestuur van die supportersvereniging.  Het is mijn eerste jaar en alles is nog vrij nieuw.  Zo hou ik me op de vlakte en probeer alles te leren kennen.  Hopelijk kunnen we met deze “fusievereniging” (Assebroek, St.-Kruis, Sijsele, Dudzele) nog mooie dingen doen.

Ook bij de Europese verplaatsingen naar Turku en Famagusta was je van de partij.

Turku was een ongelofelijke ervaring.  Je zat op een charter samen met de spelers.  Dat was op zich reeds speciaal.  De wedstrijd zelf die je wint na een ongunstige uitgangspositie.  Het was een feest dat losbarstte in het bezoekersvak van de Finse stad.  Gezien we nog dezelfde avond terugvlogen naar Oostende, konden we met de spelers samen vieren in de kleine luchthaven en op het vliegtuig.  Onvergetelijk! Je moet mee geweest zijn om te kunnen begrijpen welk gevoel dit gaf (ondergetekende kan dit enkel bevestigen).  Dit was uniek in de geschiedenis van Cercle.  
Mijn gekleurde haartooi toen?  In die periode kleurde ik mijn haar vaak in het groen.  Bij die wedstrijd maakten mensen me de opmerking dat het groen en het zwart in mijn haar te begrijpen viel, maar waarom dat rood dat er toen ook in voorkwam?  Ik had toen echter het geluk dat Cercle die avond in het rood aantrad…  
Voor de trip naar Cyprus heb ik wel enkele heksentoeren moeten uithalen om er bij te zijn.  Diverse dienstwissels en dergelijke.  Maar het is me gelukt.  Ook een zeer speciale verplaatsing.  Het fanatieke thuispubliek, de bestorming van het terrein, incidenten voor het bezoekersvak.  Wellicht een geluk dat we daar uiteindelijk toch verloren hebben.  Echt veilig voelde ik me daar toch niet meer naar het einde van de wedstrijd toe (alweer bevestiging van ondergetekende en onbegrip dat de “strenge” UEFA geen sancties liet volgen).

Je hebt nog een haartooianekdote buiten die van Turku?

Bij de bekerfinale tegen AA Gent vond ik dat ik omwille van die speciale gelegenheid toch ook iets moest doen.  Ik ben toen speciaal een drietal dagen naar Londen (Camden) gereisd om bij “Pepi’s”, een gespecialiseerde kapperszaak, het Cerclelogo in mijn haar te laten plaatsen.  Ondanks het verlies heb ik er toch een week of drie mee rondgelopen.

Cerle Brugge KSV

Je bent een “superfan” van Jo Coppens.  Verklaar dat eens?

Tijdens de Europese verplaatsing naar Turku nam ik van alle spelers foto’s.  Zo ook van Jo.  We zijn aan het praten geslagen en nadien kreeg ik steeds een mooie begroeting van hem.  De sympathie groeide.  Ik zie hem bovenal graag spelen.  Hij heeft een bepaalde présence.   Hij werkt hard.  Kortom, ik zie hem graag keepen.  Zo ben ik begonnen foto’s en teksten te verzamelen betreffende hem.  Hij staat nog aan het begin van zijn carrière en wie weet dat als hij het maakt, ik dan een mooie collectie over hem heb.  
Hij kijkt vaak verbaasd op als ik hem foto’s ter ondertekening voorleg omdat hij die zelf nog niet onder ogen kreeg.  Mijn collectie is reeds zeer ruim.

Een andere passie is het seizoen 1926-1927?

De Cerclegeschiedenis interesseerde me wel.  Door er met Hans Martens (fanatiek collectioneur/supporter uit Wingene) over te praten, begon ik me erin te verdiepen.  Eerder toevallig kwam ik te weten dat bij ons in de straat Yves Brilleman woont.  Dat is de zoon van Benoit Brilleman, die deel uitmaakte van de kampioensploeg in 1927.  Ik belde er aan en werd goed ontvangen.  Hij haalde teksten, foto’s, trofeeën en… Benoits schoenen uit die tijd boven (zie foto), schoenen die ik als geschenk kreeg.  Zo ging voor mij de bal aan het rollen en begon ik meer op te zoeken.  Ik kwam op die manier bij familieleden van andere oud-spelers uit die periode terecht.  Mijn bedoeling is om die periode in kaart te brengen en te weten wat er nog bestaat.  Daarom leg ik ook op pc fiches aan, per persoon,  met alle gegevens die ik inwin.  Ik scan documenten in en fotografeer bekers en trofeeën.  
Het is een seizoen, het meest succesrijke uit de Cerclegeschiedenis, dat heel wat informatie inhoudt.  Er bestaat nog verbazend veel, maar je moet het weten te vinden.
Het is niet steeds eenvoudig om de juiste tak van een familie terug te vinden om informatie in te winnen.  Bij de Ruysschaerts bv. viel dit natuurlijk best mee.  Ook bij Van Halme.  Bij Dautricourt viel dit ook goed mee en kwam ik in contact met kleinzoon Yves.  Anderen vind je terug maar hebben niets meer in hun bezit van die oude spullen.
Onder het motto “geschiedenis en Cercle zijn van iedereen” probeer ik zoveel mogelijk digitaal beeldmateriaal aan te leggen om het voor de toekomst veilig te stellen.

Welke zijn je beste en minste herinneringen uit je al bij al prille supportersperiode?

Daar val ik terug op het eerste jaar van Glen De Boeck.  Ook de bekerfinale in 2010, zeker ook de sportieve weg ernaartoe. Maar bovenal de verplaatsing naar Turku en de totale beleving errond.  De minste herinnering was de bekeruitschakeling tegen Standard met een 4-1 winst thuis en een 4-0 nederlaag op Sclessin.  Op menselijk gebied was ik aangeslagen door het overlijden van de vader van Jo Coppens eind vorig seizoen.  Je kunt wedstrijden verliezen, maar een mens verliezen is nog steeds van een ander allooi.  

David eindigde ons gesprek met woorden van Jan Braet, zoon van onze legendarische doelman: “In 2e spelen ze ook voetbal”.  Daarmee doelde David op het nipte behoud vorig seizoen en het feit dat hij Cercle steeds zal volgen, al is het in derde afdeling.  Ene ki groene, oltied groene…

... Ondertussen april 2020:

Ben je zeven jaar later nog steeds fervent verzamelaar?

Ik moet toegeven dat dit actueel wegens tijdsgebrek op een lager pitje staat.  In de periode van het vorige interview leerde ik mijn vrouw kennen.  Ondertussen kochten we ook een woning  en voeren we verbouwingen uit.  Ik ben ook reeds tweemaal vader geworden en… het derde kindje is op komst.  Daarnaast ben ik werkzaam in de zorgsector.  “Grondige” redenen genoeg om het verzamelen wel op een lager pitje te zetten.
Ik blijf zeker actuele zaken uit kranten en dergelijke bijhouden en klasseren.  Ook het  verzamelen van handtekeningen.  Zo koop ik elk jaar een truitje op de fandag om dan te laten signeren door de nieuwe kern. Het accent ligt momenteel voornamelijk op het heden.  Het kampioenenjaar bv. 


Je spitste je destijds voornamelijk toe naar het kampioenenjaar 1926-1927?

Cerle Brugge KSV

Inderdaad daar probeerde ik maximaal objecten over te bekomen of te fotograferen, ook documenten te scannen.  Zo kon alles bij de eigenaar blijven, vaak kinderen of kleinkinderen van een speler uit die tijd.  Nu is het voornamelijk Hans Martens (nvdr: die in de vorige uitgave van deze mini reeks verscheen) die zich daar op toespitst.  Het is zo dat een aantal mensen heel makkelijk op te sporen zijn, voor anderen vergt het heel wat zoekwerk.  Gezien de omstandigheden die ik reeds opsomde, is dit wel wat moeilijk actueel.
Vanzelfsprekend, als iemand die iets bezit uit deze periode, met me contact opneemt, dan ga ik er zeker op in om het te aanvaarden of te fotograferen/digitaliseren.

Is je collectie uberhaupt uitgebreid in die zeven jaar?

Jazeker!  Ik heb een ruime “SHOT-schenking” bekomen.  Zo heb ik veruit alle exemplaren die op A4 verschenen zijn en ook een groot deel van de “groene krantjes” van destijds.  Daarbij heb ik er van jou een heel deel bekomen, maar ook van mensen die vernamen dat ik verzamelaar ben.  Ook een aantal zaken aangekocht. Van Bram van Kerkhof kreeg ik bv. een fotokader van zichzelf.  Ook van Hans Martens krijg ik af en toe iets toegestopt. Vorige week nog ontving ik een deel Voetbalmagazines.  Hij wou een bepaald nummer maar moest het volledige lot kopen.  De rest kreeg ik.  Ik wil hem dan ook uitdrukkelijk bedanken voor de samenwerking.  Dat is iemand waar ik naar opkijk.  Zijn Cercle-verzamelwerk is echt een voorbeeld.

Eén van je stokpaardjes was Jo Coppens.

Dat blijft ook zo.  Ik heb nog steeds contact me Jo.  Ik volgde hem toen hij bij MVV (Maastricht) speelde.  Ik had contact met een fotograaf in Nederland.  Zo kreeg ik ook artikels door.  Ook had ik contact met Nederlandse kranten, waarbij ik vroeg om bepaalde dagbladen naar me door te sturen.  Dat werkte voor een tijdje goed, maar de desbetreffende redacteur verdween van het toneel.  Ik ben ook een wedstrijd gaan volgen in Nederland.
Ondertussen verkaste hij naar Carl Zeiss Jena.  Met een goede vriend, Jonathan Bisschop, zoon van Birgit Dedullen (Cerclevrienden Brugge Oost), spoorden we naar het voormalige Oost-Duitsland.  Een héél lange trip.  We zijn daar in het stadion heel hartelijk ontvangen door Jo, zijn echtgenote en dochtertje.  We hebben heel wat gepraat en ’s avonds, nadat ik ook een truitje gekregen had (zie foto) - lachend zegde hij “je hebt er wellicht meer van mezelf dan ik…” - ging het terug richting België.  
Hem opvolgen via Duitse media is voor mij niet mogelijk gezien mijn beperkte kennis van de Duitse taal.
Uit de periode van zijn verblijf bij Cercle zoek ik wel nog artikels uit “Sport Voetbalmagazine” en zo.  Dat waren zaken waar ik destijds niet zo aan gedacht had.

Je maakte destijds net deel uit van het bestuur van de “Cerclevrienden Brugge Oost”.  Nu zit je ook in het bestuur van de supportersfederatie.

Bij de “Cerclevrienden Brugge Oost” zijn de activiteiten niet “bruisend” op dit ogenblik. Op vraag van Anita Van Osselaer stelde ik mijn kandidatuur voor het bestuur van de supportersfederatie.  Wat jong bloed kan geen kwaad was de gedachte.  Ik wil me nog steeds daarvoor voor 100 % inzetten, maar diverse omstandigheden maken het niet steeds makkelijk.  Ik heb er echter het volle vertrouwen in dat alles in orde komt.

Net zoals bij de vorige aflevering met Hans Martens zijn er zaken, die u graag afstaat,  welkom bij David.  Dit betreft alles over Cercle, het kampioenenjaar 1926-1927 (om eventueel te fotograferen of in te scannen), of specifiek Jo Coppens. Je kunt David bereiken op 0473/75.63.67 .

(Georges Debacker)
 

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 227)

(periode van 20-05-1961 -> 27-05-1961)

  • Cercle

Eindelijk was de terugkeer van de Brugse groen-zwarten op het hoogste voetbalniveau een feit.  Er stond wel nog een (inhaal)wedstrijd tegen FC Tilleur op het programma maar dat zou de pret, zelfs ingeval van een nederlaag, niet kunnen drukken.  Niet minder dan vijftien (!) seizoenen, met zelfs een vierjarig intermezzo in Derde Klasse, had het geduurd voor Cercle weer aan de oppervlakte verscheen en de plaats claimde waar het thuishoorde : in Eerste Klasse !
Ook doelman Willy Mortier uitte zijn grote tevredenheid in een artikel in “Het Brugsch Handelsblad” :

Willy Mortier aan het woord…  “Wij zijn toch zo gelukkig…” ”  “Het is echt niet te geloven…  Wij hebben dit jaar op voetbalgebied eerder een matte prestatie geleverd en wij promoveren naar Eerste.  Vorig jaar speelden wij mooi voetbal, doch het was niet productief genoeg en de promovering ontglipte ons op één doelpunt te Mechelen in de beruchte testmatch tegen Patro Eisden.  Twee seizoenen geleden scheelde het slechts één puntje om naar Eerste nationaal over te gaan.  En nu zullen we volgend seizoen opnieuw derby’s spelen in de Belgische hoogste voetbalafdeling.  Of wij allemaal gelukkig zijn, hoeft niet gezegd…”.  Zo vertelde ons verleden week na de beslissende match te Charleroi Cercle’s doelman Willy Mortier, die een zeer ruim aandeel heeft in de promovering.  Maar daarover mag men hem niet spreken.  “Cercle vormt een geheel en ALLEN hebben er aan meegeholpen”, verzekert hij.  “Trainer Delfour heeft het bestuur van Cercle in 1958 beloofd dat hij de groen-zwarten in drie jaar naar Eerste zou brengen en hij heeft woord gehouden.”
“Ik weet het”, zegt Mortier, “men heeft Delfour de laatste tijd fel bekritiseerd.  Hij heeft net zoals iedereen fouten en gebreken, doch wij moeten eerlijk zijn, het is een goede trainer.  Hij heeft Cercle leren voetballen, maar met het spelersmateriaal waarover hij beschikte, was het niet mogelijk voetbal te spelen zoals hij het wenste.  Dit heeft hij moeten inzien en hij was verplicht zijn spelmethode te veranderen.  In de terugronde heeft Cercle dan een verdedigingssysteem toegepast dat tot flinke resultaten heeft geleid.  Op de twaalf laatst gespeelde wedstrijden behaalde Cercle 22 punten.  Wij kregen slechts acht doelen tegen, waarvan zes thuis en slechts twee op verplaatsing.  Gelukkig kwam de forme en het zelfvertrouwen terug bij kapitein Bailliu, hetgeen doeltreffend gewerkt heeft op de moraal van ons allen.  Ik persoonlijk was zeer pessimistisch tot voor de wedstrijd tegen Kortrijk, maar van dan af begon ik terug te geloven in de promoveringskansen, die definitief vastgelegd werden tegen Club Mechelen en Charleroi.”
In verband met de wedstrijd te Charleroi, Willy, is het waar dat gij daar met stenen bekogeld werd ?
“Inderdaad.  Ik kreeg een steen tegen mijn kaakbeen.  Ik reageerde nog niet direct, doch wreef met mijn hand over mijn gezicht en stelde vast dat ik geweldig bloedde.  Ik verwittigde de scheidsrechter en tot het einde stonden twee terreinafgevaardigden achter mijn doel om mij te beschermen tegen het onsportief Waals publiek.  Ik moet eerlijk bekennen dat ik de ballen niet durfde halen die tegen de balustrade lagen, ik had zeker nog meer stenen naar het hoofd gekregen.  Nu, de zege en de hulde die ons na de wedstrijd op het plein werd gebracht door de Brugse supporters, heeft die pijn en dit incident rap doen vergeten !”
Hebt u dit seizoen alle wedstrijden gespeeld, Willy ?
“Zeker, samen met Bertje Serru en Dré Perot heb ik geen enkele wedstrijd gemist.  Ik moet hier een bijzondere hulde brengen aan Perot die dit jaar waarlijk ‘gevochten’ heeft voor de promovering.  Ook zijn wens om volgend jaar tegen Gantoise te kunnen spelen zal zonder bepaalde tegenslagen in vervulling gaan.  Ikzelf ben natuurlijk gelukkig in Eerste nationaal tegen de grote ploegen te kunnen uitkomen.”
Wat denkt u over de toekomst van Cercle ?
“Wel, de ploeggeest is momenteel vanzelfsprekend buitengewoon en ik meen dat wij met deze ploeg flinke resultaten kunnen behalen in Eerste.  Ons elftal is niet zo oud en dit is ook een element dat niet uit het oog mag verloren worden.  U hebt daar gezinspeeld op mijn kansen als nationale portier, wel, ik denk daar zeer weinig aan.  Alleen Cercle telt voor mij en als wij volgend seizoen ons kunnen handhaven, zou dit reeds een flink resultaat betekenen.  Een goede ploeggeest en een intens trainen zijn daarvoor de eerste vereisten.  Ik druk de wens uit dat het bestuur innig moge samenwerken met de spelers om de moraal hoog te houden.  Iedere speler deed wat hij kan en de soms ongegronde kritiek schaadt sterk de moraal van de jongens.  Ik ben nu 26 jaar, verdedig nu reeds vijf seizoenen de groen-zwarte kleuren en speel vier jaar in het fanion elftal.  Niet alleen zijn de spelers gelukkig met de promovering, doch ook voor de supporters, het bestuur en vooral voor voorzitter Pierre Vandamme, die samen met Robert Braet de morele trainers mogen genoemd worden.  De verkwikkende woorden van deze ware sportmannen oefenen op ons zo’n sterke invloed uit.  Ook in de sport is opbeuring een grote en vaak beslissende factor in moeilijke omstandigheden !”
Tot daar dus Willy Mortier, die we samen met zijn ploegmaats nogmaals van harte feliciteren met de hoop hen volgend seizoen naast Club met klank de Brugse kleuren te zien verdedigen.”

 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met ... David Bates

 ‘Blij dat ik eindelijk opnieuw op niveau ben’ 

In de aanloop naar de laatste wedstrijd van het seizoen (1-1 op KV Oostende) had ik ook nog een gesprek met David Bates.  De Schotse centrale verdediger begon met een conditionele achterstand aan het seizoen.  Toch vocht hij zich in de ploeg en was hij in het laatste deel van de competitie één van de exponenten van de revival van groen-zwart onder Yves Vanderhaeghe en Thomas Buffel.  Het werd een interessant gesprek met deze 24-jarige jongeman.  Met zijn 24 is hij trouwens ook één van de meest ervaren spelers.

 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met ... Strahinja Pavlovic

 ‘Ik wil gewoon zo veel mogelijk spelen.’

In de week voor de laatste wedstrijd van het seizoen (in en tegen KV Oostende) had ik een gesprek met Strahinja Pavlovic.  De jonge Serviër kwam in januari de groen-zwarte rangen versterken en maakte op zijn zachtst gezegd een uitstekende indruk.  De 19-jarige centrale verdediger kwam over van Monaco en maakte ondertussen ook furore in zijn nationaal elftal met ondermeer een gelijkspel tegen het Portugal van Cristiano Ronaldo.  Wat volgt is het relaas van een aangenaam gesprek met een speler die straalt van zelfvertrouwen.  En van ambitie.


Strahinja, traditioneel is onze eerste vraag er ééntje die peilt naar de ‘voorgeschiedenis’.  Kun je even je sportieve carrière beschrijven tot nu toe?

Lees meer