koop tickets online

SHOT sprak met ... Georges Debacker

"Cercleverzamelaar"


Deel 4 (slot)

In deze mini-reeks van vier delen stellen we u telkens een verzamelaar voor.  In de loop van de reeks zult u bemerken dat het begrip “verzamelaar” uiteenlopend kan zijn.
De opvatting is zo dat we telkens een artikel dat ooit betreffende de persoon in kwestie in SHOT verschenen is herpubliceren samen met een geactualiseerd gesprekje.

Georges Debacker, hoofdredacteur van SHOT-online, sluit deze reeks af.  De 63-jarige Georges is reeds 26 jaar betrokken bij de “Cercle-literatuur”.  Eén jaar als redacteur van SHOT, 21 jaar als hoofdredacteur van SHOT-magazine, en vier jaar als hoofdredacteur van SHOT-online.  Daarnaast maakte hij deel uit van PR-werkgroepen, was hoofdcoördinator van het eeuwfeestboek “100 jaar Cercle Brugge” en stond als auteur in voor de publicatie van het boek “115 jaar Cercle Brugge in een notendop” (met als medeauteur Marnix Knockaert).

Dat Georges geen verzamelaar “pur sang” is, blijkt zo dadelijk. 
In tegenstelling tot de drie vorige artikels, geven we eerst het “heden” weer en daarna het artikel dat over hem verscheen in het allerlaatste SHOT-nummer op papier ooit (mei 2016). Dat interview is van de hand van beheerraadslid Thomas Tousseyn.

Cerle Brugge KSV

Je bent verzamelaar maar niet in de letterlijke zin van het woord?

Ik ben eigenlijk een “bijhouder” of “tijdelijke opslagplaats”, zij het fysiek of digitaal.  In de vorige afleveringen van dit reeksje konden we lezen dat Hans Martens een heus museum heeft, dat David Diasson zowel “materiële stukken” in huis heeft als gefotografeerde of gescande items/documenten en dat Danny Cattoor zich voornamelijk toelegt op spelershistoriek en feiten.  

In de zesentwintig jaar dat ik binnen Cercle betrokken ben (als vrijwilliger) leerde ik dat archiveren en bijhouden van oude documenten, items, enz… geen sterk punt is binnen de vereniging.  Alle beloftevolle pogingen ten spijt.  Anderzijds is er heel wat waardevol materiaal, zowel tastbaar als documenten, in handen van privé personen.  Hopelijk gaan die nooit verloren bij pakweg een overlijden.  Dat dit materiaal er is werd ten volle bewezen bij de prachtige tentoonstelling in de Garemijnzaal van het Belfort bij het eeuwfeest in 1999.  Idem, op iets kleinere schaal, bij de viering van 115 jaar Cercle in Olympia (in het Pieter De Coninck-gedeelte…).

Het bovenstaande deed mij besluiten om al wat mensen willen schenken betreffende “Cercle  memorabilia” te aanvaarden en op te slaan.  Dit in afwachting van de bouw van een nieuw stadion mét museumruimte waar dit zijn plaatsje zou kunnen vinden.  Het is immers ook zo dat het niet bijhouden van items vaak komt door het gebrek aan plaats in Jan Breydel.
Ondertussen heb ik toch al een en ander “onder dak”.  Voornamelijk documenten.  Een voorbeeld: Pakweg twintig jaar geleden stond oud-beheerraadslid Johan Cools (zaliger), die ik toen persoonlijk nauwelijks kende, voor mijn deur.  Hij had een doos mee met documenten die hij opgeraapt had van de vloer van het kleine Cercle-secretariaat in het Edgard De Smedt stadion bij de verhuis in 1975 naar Olympia.  Tal van documenten lagen er achtergelaten op de vloer.  Zo o.a. facturen van de busfirma Traen die de Cerclespelers naar hun uitwedstrijden bracht, maar ook andere documenten.  Echt aardig om in te snuisteren.  Het gaf tevens een tijdsbeeld weer.
Jaren later had ik het genoegen om tot tweemaal toe op visite te gaan bij mijnheer Roger Traen (de vroegere “baas” van de firma), op dat ogenblik onze oudste supporter in het stadion, 99 jaar.  Ook hij bezorgde me enkele oude foto’s en zelfs een financieel document uit 1923. 
Ook, pakweg 15 jaar geleden,  nam een dame van toen eind de vijftig uit Mechelen, contact op met me.  Haar vader, die bij haar thuis inwoonde, was overleden. Hij was een fan van Rac. Mechelen, maar had een boontje voor Cercle.  Hij was geabonneerd op “Het Brugsch Handelsblad” maar ook op de publiciteitskrant “Het Burgerwelzijn”.  Daaruit knipte hij alles  wat met Cercle te maken had en verzamelde dat in mappen.  Die mevrouw had me via haar zoon kunnen opsporen en contacteren.  Ze zou immers alles naar het containerpark voeren, tenzij ik er interesse in had.  Wij dus naar Mechelen om de talrijke fardes (voornamelijk jaren’60 en ’70) alsook losse attributen op te halen.  Pikant detail: de man zaliger had ook, maar in geringere mate, een dergelijk archief over de buren.  “Dat zal ik maar naar het containerpark voeren zeker?”, vroeg de vrouw.  Gezien ik niet graag archieven zie verloren gaan, nam ik ze toch mee naar Brugge en bezorgde ze aan Gert De Mey, die zich bezighield met archiefstukken/items over Club.  Ik kreeg trouwens een bedankingsbrief van de blauw-zwarte voorzitter…
Dit zijn enkel een drietal voorbeelden, maar ik ontving reeds tal van documenten/items van onze supporters.

Foto’s lijken echter je stokpaardje?

Klopt.  Reeds sinds mijn prille tienerjaren fotografeer ik graag.  Ook tijdens mijn militaire carrière kon ik mij in cumul op mijn eigenlijke taak (specialist munitie en springstoffen) uitleven in militaire fotografie en video.  Toen ik hoofdredacteur van SHOT werd verschenen er, in navolging op mijn voorganger, ongeveer vijf foto’s per nummer.  Die werden aangeleverd door een beroepsfotograaf.  Op die manier dienden we echter teksten aan te passen aan de foto’s i.p.v. omgekeerd.  Vijf foto’s vond ik, als fotoliefhebber – je weet wel, een beeld zegt meer dan duizend woorden -, te weinig.  Anderzijds was er natuurlijk het kostenplaatje.  Ik wou SHOT zo rendabel mogelijk maken.  Zo begon ik zelf de foto’s te nemen en groeide het aantal gepubliceerde foto’s in SHOT door de jaren heen aan tot pakweg gemiddeld 100 per nummer.  Na enkele jaren alle fotografie zelf gedaan te hebben kwamen er andere gegadigden (Cerclesupporters fotografieliefhebbers) zich aanbieden.  Dit werd in dank aangenomen en is tot op de dag van vandaag nog steeds zo.
Natuurlijk haken er na enige tijd, om diverse redenen, soms mensen af (en komen er nieuwe in de plaats).  Daar hield ik van meet af aan rekening mee.  Daarom dienden de fotografen alle door hen genomen foto’s aan mij over te maken, zodat ik deze kon archiveren.  Dat is nog steeds zo.  Bijgevolg heb ik een analoog archief (negatiefstroken) van 1995 tot 2004 van mezelf, met digitale beelden van 2002 tot heden, en van de medewerkers digitale beelden op CD (2006-2012) en direct op PC vanaf 2012.  Dit betreft zowel wedstrijd-, BK12-, persconferenties-, (supporters)feesten-, kampioenenvieringen-, ploeg en individuele-, als jeugdwedstrijdbeelden.  Samen is dit goed voor een kleine 250.000 foto’s…

Nog specialekes?

Wel, zeker eentje.  Als de voorbij jaren het “huislied” “Allez Cercle”, perfect door de luidsprekers galmt, staat niemand er (logischerwijs) bij stil hoe dit oude plaatje van d’Echte nog zo goed voor de dag komt.
Het verhaal hierachter is het volgende: ik had vanzelfsprekend het 45-toeren plaatje (1973) van d’Echte in mijn bezit.  Als ik naar feestjes ging lag dit vaak in mijn auto om het op het gepaste ogenblik aan de DJ van dienst te overhandigen om af te spelen in de (al dan niet Cecleminded) zaal.  Op een bepaald ogenblik merkte ik dat het niet meer in mijn bezit was.  Ergens achtergelaten na een te laat feestje zeker?  Zo kwam ik op het idee om een exemplaar  te digitaliseren.  Uiteindelijk werd het een CD-tje met vijf Cercleliedjes.  Met dank aan mijn buur die de oude plaatjes digitaal opfriste en een CD voor mij aanmaakte.  Er werden aanvankelijk vijf exemplaren aangemaakt.  Eentje voor toenmalig voorzitter Ducheyne, eentje voor mezelf eentje voor de Cercle Pub (uitbater Johan Sabbe destijds) en twee reserve.  Zalig om te horen hoe jonge supporters het liedje “Groen en Zwart” (de achterkant van de originele single was “Blauw en Zwart”), ik vermoed ergens uit de jaren vijftig, zo maar uit het hoofd begonnen te zingen achteraf.
Nadien zijn er nog CD’s uitgebracht met recentere Cercle-liedjes, maar allemaal op basis van die eerste CD.  Maakt me toch een beetje fier, telkens ik het hoor…

Ook het woord “video” viel eerder al?

In de jaren ’80 maakte ik er een gewoonte van om alle beelden van Cercle die op zondagavond op het toenmalige “Sportweekend” kwamen op te nemen.  Ik beschik ook over andere beelden.  Zo aarzelde ik niet, toen de website begon met retro-wedstrijden uit te zenden op vrijdagavond tijdens corona, er twee te digitaliseren (Cercle-Brann Bergen en de kampioenswedstrijd Cercle-Dessel in 2003) en aan onze persverantwoordelijk LP Depondt over te maken.  Veel werk, maar het was genieten!  Ook voor de kijkers denk ik.

Nu bekommer je je om SHOT-online?

Vier jaar geleden besliste ik om, na 21 jaar, te stoppen als hoofdredacteur van SHOT-magazine.  Zonder in detail te treden, een aanhoudend dispuut met de toenmalige CEO, maar ook enkele andere redenen waren daar de aanleiding toe.  De volledige redactie wou blijven voortdoen, maar niemand voelde zich geroepen om hoofdredacteur te worden.  Logisch, gezien dit een quasi fulltime bezigheid geworden was die veruit niet te combineren viel met een beroepsactiviteit.  
Op vraag van tal van supporters om toch “iets” te doen met het oudste voetbalverenigingsblad van België (toen 92 jaar), stelde ik destijds voor aan onze huidige voorzitter om werk te maken van SHOT-online, waarbij ik met een beperkte redactie op geregelde tijdstippen bijdragen zou leveren.  Dit zou beduidend minder werk kosten (maar toch niet te onderschatten).  Dit werkt nu reeds vier jaar en in principe breien we er nog een vijfde jaar aan toe ook.  
Om artikels te maken vallen we ook hier vaak terug op al dan niet eigen archieven.  Wie geen respect heeft voor het verleden, heeft ook geen toekomst volgens mij. “ ‘l Histoire se répète “, kijk naar de actualiteit, wie spreekt me tegen?

Wat met al het, al dan niet digitale, materiaal mocht Georges er niet meer zijn?

Zowel mijn echtgenote als mijn dochter weten dat dit, mocht er iets met mij voorvallen, overgemaakt moet worden aan Cercle.  Het zit dus safe.

Tot hier het recente gesprekje met de langst dienende hoofdredacteur van SHOT ooit in de thans 96-jarige geschiedenis.  Hieronder volgt het artikel dat verscheen in het mei-nummer 2016 van SHOT, van de hand van beheerder Thomas Tousseyn.

AFSCHEID VAN …                        

DE HOOFDREDACTEUR

Als eerbetoon voor de jarenlange inzet van hoofdredacteur Georges Debacker achtte de Raad van Bestuur het opportuun om als inleiding tot ‘zijn laatste’ Shot, de rollen eens om te keren. 

Beste Georges, het is aan jou om de vragen te beantwoorden in plaats van ze te stellen…

Cerle Brugge KSV

Vanwaar jouw link met Cercle? Hoe is het allemaal begonnen?

Het beginverhaal is dat van zoveel andere Cercle-supporters van mijn generatie (en andere), nl. aan de hand van papa naar het toenmalige Edgard De Smedtstadion.  Op mijn acht jaar enkele wedstrijden volgen, op mijn negen nog wat meer en in het bewogen seizoen 67/68, waar we voor de “groene tafel” de promotie naar 2e afdeling konden bewerkstelligen, mijn eerste volledig seizoen.  Mijn jeugdvoetbaljaren bij de toenmalige miniemen en kadetten van Cercle waren niet echt een succes.  Dit was wellicht te wijten aan mijn “voetbalkwaliteiten”, maar zeker ook aan de toenmalige “vriendjespolitiek”, we spreken over eind de jaren ’60, die er destijds bij de jeugdwerking heerste.
Ik ben fervent supporter gebleven, ook toen ik als militair zeven jaar in Duitsland woonde.  Elke thuiswedstrijd, en ook een reeks uitwedstrijden, was ik in België present.  Telkens een traject van 800 Km.  
Mijn “SHOT-carrière” begon compleet onverwacht.  Ik probeer een lang verhaal kort te maken, want er zijn heel wat anekdotes rond te vertellen.  Ik was steeds abonnee op Cercle.  Er liep destijds een actie dat onder de eerste 100 abonnees er tien uitgeloot werden om met een speler naar keuze uit eten te gaan in “De Kroon” (bij Firmin).  Toen ik maanden nadien gecontacteerd werd dat ik tot de uitverkorenen behoorde, bleek dit vals alarm want volgens de organisatoren ging het over de eerste 100 “nieuwe” abonnees.  Ik merkte op dat dit niet klopte met de flyer en reageerde, vriendelijk, per brief.  Er volgde prompt een reactie dat ik gelijk had en dat ik eveneens uitgenodigd werd.  Ik kon dus meetafelen met o.a. Georges Leekens die toen trainer was en enkele spelers.  Blijkbaar waren enkele mensen onder de indruk van de aanpak van mijn brief en nog dezelfde avond vroeg de toenmalige werkgroep “PR promotie en abonnementverkoop” (organisator van die avond) én de hoofdredacteur van SHOT me om toe te treden tot hun organisatie…
Zo schreef ik uiteindelijk in 1994 mijn eerste artikels voor SHOT.  In de loop van dat seizoen gaf hoofdredacteur Stan Boonen, omwille van een omstreden redactioneel artikel, zijn ontslag. Met de goedkeuring van de voltallige redactie en voorzitter Paul Ducheyne, werd ik na amper één jaar “in dienst” hoofdredacteur.  Op 16 april 1997, richtte ik tevens, samen met Dirk Dhont, een der eerste voetbalverenigingwebsites op.  Revolutionair voor die tijd.  Vorige maand, zonder enige onderbreking, was dit dus ook reeds 19 jaar geleden.  Net als SHOT bijgevolg zowat de oudste in België.

In je editoriaal nam je het altijd op voor Cercle, en durfde je soms scherp uithalen naar journalisten, supporters, bestuur, echter steeds met respect en zonder de mensen echter voor de borst te stoten. Is dat een kernkwaliteit van een goede hoofdredacteur?

Ik heb een groot rechtvaardigheidsgevoel.  Als het gaat om zaken die mij echt ter harte gaan, zoals Cercle, des te meer.  Door de jaren heen zijn er journalisten die uit hun nek kletsen en zo het publiek foutief informeren.  Anderzijds zijn er media die Cercle gewoon quasi doodzwijgen.  Dergelijke zaken klaag(de) ik inderdaad aan, gezien er vaak uit officiële hoek niet gereageerd wordt/werd en men tot mijn frustratie (als supporter) laat betijen.  In de persruimte krijg ik dan wel eens een opmerking, maar ik handel in eer en geweten en, wat belangrijk is, ik kan elk door mij geschreven woord staven met bewijzen.
Supporters, ook ik, laten zich vaak leiden door emoties.  Via het redactioneel poog ik orde op zaken te stellen.
Een onderhuidse sneer, ook naar de beheerraad toe, moet volgens mij kunnen.  Je moet immers geloofwaardig blijven.  Ik praat wekelijks met heel wat mensen.  Van “Jan modaal” tot de voorzitter.  Ik filter daar de “geur” van het ogenblik uit en verwerk dat in mijn tekst.  Dit is trouwens voor mij het moeilijkste artikel in elk nummer, vaak te schrijven amper enkele uren na een (verlies)wedstrijd om de deadline te halen.  In goede en kwade tijden genuanceerd kunnen verwoorden wat op je eigen Cerclehart ligt, zonder mensen echt te kwetsen, maar wel eventueel de gevoelige snaar te raken (of ze tot betere gevoelens te brengen).  Nu ik toch aan mijn laatste nummer toe ben wil ik wel even verklappen dat de sterkte van het redactioneel volgens mij was dat de echte bedoeling vaak tussen de lijnen te lezen was en dat ik de lezer de mogelijkheid bood om zijn/haar eigen interpretatie er uit te halen.  Elk zijn gelijk…
Als ik mag geef ik in dit verband nog de volgende twee anekdotes: ik ontving vele reacties toen bekend geraakte dat ik zou stoppen als hoofdredacteur.  Eentje ervan ontving ik via mail van een 87-jarige supporter, ik citeer:  “Bij deze wil ik u, als oud-Bruggeling en fan van Cercle sedert 1947 oprecht danken voor de vele vooral bemoedigende artikels, inz.  ‘Redactioneel’, die u schreef en waarnaar ik telkens ongeduldig uitkijk.  Zij hebben mij vaak een hart onder de riem gestoken en dat waardeer ik enorm.”
De tweede uitspraak komt van oud (ere-)voorzitter Paul Ducheyne.  Hij nam mij op zijn gekende stijl discreet even opzij tijdens een wedstrijd bij ons vorig verblijf in 2e afdeling en vertrouwde mij toe: “Mijnheer Debacker, ik bewonder u  hoe u in uw redactioneel van het kleinste lichtpuntje een heldere ster kunt maken”.  Als ik aan deze uitspraak van zo’n groot Cercleman denk, krijg ik nog steeds kippenvel.

Je noemde jezelf ooit een democratische dictator. Wat bedoel je hiermee?

Cerle Brugge KSV

Wel, in de jaren dat ik op Cercle “rondloop” zag ik werkgroepen verrijzen en verdwijnen.  Er werden tal van vergaderingen gehouden van allerlei slag.  Bij SHOT houden we het sinds 21 jaar op 1 vergadering per jaar.  In de maand juni zijn alle redactieleden (en wederhelften) bij mij thuis uitgenodigd voor een aperitief, een vergadering van zowat 2 uur – waarbij het aperitief uiteraard verder gezet wordt – en een kaasbuffet (met enige logistieke inbreng van Brugge Kaas, waarvoor dank). 

Er is geen einduur voorzien.  Wat die vergadering betreft: elkeen kon zijn mening geven over de voorstellen die ik deed voor het aanstaande seizoen maar ik nam de eindbeslissing.  Zo noemde iemand me ooit “liefkozend” een dictator.  Ik wijzigde dat in “democratisch dictator”, gezien ik na een nachtje slapen en wikken en wegen,  mijn stelling al eens bijpaste maar ook vaak voet bij stuk hield omdat ik door mijn ervaring (en ruimere blik op de zaken) wist dat mijn visie de beste was voor Cercle.  Perswoordvoerder Pol Van Den Driessche kan dit getuigen. 
Uiteindelijk, wat blijkt?  SHOT is de enige “suborganisatie” bij Cercle waar er nooit problemen zijn of waren, steeds een progressieve continuïteit kende en bovendien zowel op PR-gebied als financieel scoorde .  Ik heb beroepshalve een militaire achtergrond   Hoewel mijn specialiteit “munitie en springstoffen” was had ik militair, naast een leidinggevende functie, een ruime HR-achtergrond gaande van fotografie over media-officier, cursussen “slecht nieuws gesprekken”, psycho commando, arbeidsorganisatie, stressmanagement, interpersoonlijke communicatie, beoordelingsgesprekken met personeel, vergadertechnieken, enz…  Sportgerelateerd was ik ook assistent LO.  Ik was nooit een militair van de harde lijn, maar bereikte altijd mijn doelstellingen.  Omgaan met mensen was, en is, dus wel een evidentie voor mij.  

Als Shot reporter had je toegang tot spelers, bestuurders, trainers. Wie heeft de meeste indruk op je nagelaten als mens?

Ik ben blij dat je die vraag stelt.  De situatie vandaag is, wat mij betreft, helemaal anders dan enkele jaren geleden. Ergens maakt dit ook een beetje deel uit van de redenen waarom ik het na dit seizoen voor bekeken hou.  Vroeger waren alle contacten veel intenser.  Er was destijds een jovialere band met de (voornamelijk “eigen”) spelers zoals Bram Vandenbussche, Denis Viane, Fré Boi, Stijn De Smet, Jan Masureel, Ricky Begeyn, Bram Verbist, Jimmy De Wulf en noem maar op.
Om op uw eigenlijke vraag terug te komen denk ik op spelersvlak aan Morten Olsen – een grote mijnheer – en vanzelfsprekend aan onze Jules Verriest.  Op bestuurlijk vlak denk ik in de eerste plaats aan meester Ducheyne.  Met zijn charisma leidde hij Cercle door moeilijke tijden en gaf op het gepaste ogenblik de fakkel door aan zakenman Frans Schotte die Cercle de nodige impulsen gaf.  Over de combinatie trainer/mens hoef ik niet lang te twijfelen: Jerko Tipuric! 

Doorheen de jaren heb je ongetwijfeld van alles meegemaakt en beleefd. Wat is je leukste herinnering/grappigste anekdote van je tijd bij Shot?

Mijn leukste herinneringen zijn de talrijke “complimenten” die ik van supporters kreeg omtrent SHOT of een specifiek artikel (idem voor artikels van mijn medewerkers).  Een grappige anekdote die me bijblijft is de reactie van een supporter op een forum ruim tien jaar geleden.  Op de cover van SHOT moeten voor B-post verplicht een aantal gegevens voorkomen, zoals destijds het nummer van het afgiftekantoor.  Voor ons was dat toen “Brugge X – 2e afdeling”. De persoon in kwestie sprak er schande van: “ Grote fout in SHOT! Er staat 2e afdeling en we zitten in eerste”, blokletterde hij…

In 2014 verscheen ter gelegenheid van de 115e verjaardag van Cercle een update van de rijke geschiedenis van Cercle, als vrucht van een samenwerking met Marnix Knockaert en vele andere Cercle-kenners (“115 jaar Cercle in een notendop”). Wanneer mogen we de memoires van Georges verwachten?

Cerle Brugge KSV

Vooreerst er nog even op wijzen dat het boek nog steeds verkrijgbaar is in de shop en gereduceerd is tot € 10,00.  Een schande eigenlijk, maar zeker een schande voor wie het uiteindelijk nog niet aanschaft (grapje!).
De “memoires van Georges” zouden inhoudelijk het volume van het “jubileumboek 100 jaar Cercle” (van dezelfde auteurs en niet meer verkrijgbaar na 2e druk) benaderen.  Maar ik acht mijn persoontje niet belangrijk genoeg om daaraan te beginnen…   

Cerle Brugge KSV

Het bestuur heeft de vurige wens dat ons unieke verenigingsblad ook na Georges nog blijft voortbestaan. Het zal aan de nieuwe hoofdredacteur zijn om zijn/haar eigen accenten te leggen en te bepalen in welke vorm dit gaat gebeuren. Vandaar onze laatste vraag: hoe moet Shot er volgens Georges uitzien na Georges?

Moeilijke vraag.  21 jaar geleden nam ik zonder enige kennis van zaken over en dit zonder enige begeleiding van mijn voorganger.  Alles was nieuw, maar tevens zoveel eenvoudiger dan nu.  Als ik mijn eerste nummer van destijds bekijk komt er een meelijwekkende glimlach op mijn lippen, ondanks het feit dat we toen ook zowat het beste voetbalverenigingsblad van België waren.  Ondertussen is SHOT zoals u het nu kent en kunt beoordelen.  Achter de schermen komt er natuurlijk ook heel wat kijken, zowel financieel, organisatorisch, contacten , enz…  Een mogelijke opvolger zal er ook heel wat tijd moeten aan spenderen.  Daarom kan een opsplitsing van verantwoordelijkheden een oplossing zijn.  Desnoods een afslanking van het magazine (niemand in België biedt het huidige format aan) of een andere aanpak kunnen leiden tot het voortbestaan van SHOT.  Dit laatste houd ik als wens en ben bereid er de nodige support aan te geven.

Cerle Brugge KSV

Zoals het stamnummer 12 vereist, ook graag een antwoord op volgende 12 prangende vragen:

  1. 1A of 1B?
    1A is een must.
  2. Weber of Kalusha?
    Weber.  Hoewel ik ook persoonlijke contacten had met Kalusha is Weber toch meer Cercle-gebonden.
  3. Renovatie van Jan Breydel of nieuwbouw op de Olympiasite?
    Voor mij eender, als we maar “alleen” blijven.

4. Beker van België winnen of derby winnen?
De Beker winnen (tegen Club)…  en zonder Jeurissen.

5. De Smet of De Sutter?
De Smet.  Ik was aangenaam verrast toen ik hem tijdens zijn AA Gent periode opbelde en hij direct antwoordde met “hallo Georges”.  Ik zat dus nog steeds in zijn adresboek.  Er zijn vanzelfsprekend nog andere redenen…

6. Een jonge onbekende trainer of een grote naam?
Een grote naam heeft aanvankelijk meer impact, maar wordt ook – of nog meer – afgerekend op de resultaten.  Het is ook geen garantie op succes.  Bovendien, niet onbelangrijk voor een ploeg als Cercle, hangt er ook een prijskaartje aan vast.  Het verleden bewees, met Leekens als exponent, dat het ook anders kan.  In elk geval is een trainer in de eerste plaats aangewezen op het hem ter beschikking gestelde spelerspotentieel.  Ook een minder bekende trainer, daarom niet noodzakelijk een jonge, kan de juiste (dé)klick vinden. 

7. Voetbal op zaterdagavond of op zondagmiddag?
Voor mij is het eigenlijk eender.

8. Spanje of België?
Je doelt op mijn verblijfje in Spanje?  België boven alles.  Eventjes een periode in zonniger oorden verblijven OK, maar overwinteren of zo is niet voor ons weggelegd.  Ja, het is een politiek apenland hier, maar dat is elders ook zo.  De klagers bij ons hebben wel de mogelijkheid, om zonder bootvluchteling te zijn, te emigreren.  Maar weinigen doen het hé … ? 

9. Kerstvoetbal of kerstkalkoen?
Kerstkalkoen

10. Voor of tegen play-off systeem?
Tegen.

11. Cercle pub of een café op Sint-Andries ‘platse’?
Sinds jaar en dag heb ik met enkele vaste vrienden mijn plaatsje aan “de kleine toog” in de Cercle Pub.  Wegens mijn functie flaneerde ik natuurlijk ook doorheen alle andere drankgelegenheden in Jan Breydel.

12. Eén grote geldschieter of meerdere “kleine” (zoals nu het geval is)?
In principe ben ik voor meerdere “kleine” dan kun je nog iets van de fameuze “eigenheid” behouden.  Mocht het water aan de lippen komen te staan, moet er natuurlijk een keuze gemaakt worden, zoals reeds bij heel wat ploegen het geval is. Ik zou niet graag in de schoenen staan van degenen die op dat ogenblik de uiteindelijke beslissing zouden moeten nemen.

Bedankt, Georges, we zullen je vertrouwen niet beschamen en de juiste keuze blijven maken voor het voortbestaan van ons geliefde Cercle.

Lang leve Cercle!

Namens de Raad van Bestuur.
Thomas Tousseyn
mei 2016

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met … Chloë Goetinck

Psychologe

Het aanstaande seizoen treedt de Cerclejeugd terug aan bij Elite 1.  D.w.z. bij de twaalf beste jeugdopleidingen van het land, en kunnen ze zich terug met de besten meten.  In een vorig artikel schreef ik reeds dat het begrip “jeugdwerking” wel snel kan uitgesproken worden, maar dat er heel wat achter schuilt.  Dat het Cercle menens is met de jeugdwerking en dat dit behoorlijk ver kan gaan, bewijst de op til zijnde samenwerking met een externe psychologe.  
SHOT is graag snel bij de pinken, en nog vooraleer de exacte taakomschrijving van Mevr. Goetinck duidelijk gespecifieerd is, gingen we alvast bij haar even ons oor te luisteren leggen.   Daar de overheid ondertussen een aantal corona maatregelen afzwakte, werd dit het eerste “live” SHOT interview sinds maanden.  Chloë en ikzelf nestelden ons op een zondagmorgen op een Brugs terras (de lokale economie steunen hé) en ik liet deze intelligente  spraakwaterval haar ideeën spuien en een beetje haar ziel en leven blootleggen.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Shot blikt terug ... Europees verhaal

In Het Nieuwsblad van woensdag 1 juli laatstleden verscheen een mooi, uitgebreid artikel over de eerste wedstrijd van Johan Cruyff bij FC Barcelona.  We schrijven 5 september 1973.  De tegenstander: Cercle Brugge! De journalist laat enkele Cerclespelers van destijds aan het woord en omschrijft levendig het gebeuren.  De omschrijving “De meest prestigieuze oefenwedstrijd uit het Belgisch voetbal” laten we ons welgevallen.  Welke Belgische ploeg speelde immers ooit een oefenwedstrijd voor 92.000 toeschouwers?
Naast het feit dat onze toenmalige goallie, Patrick Albert, zich verslikt in het aantal beschikbare plaatsen in het toenmalig Edgard De Smedtstadion en al zeker over de afwezigheid van een zittribune… viel mij voornamelijk, in de overigens anders correcte tekst, volgende zin op na de tekst dat Cercle vijf jaar voordien nog in derde afdeling aantrad: “Laat staan dat het al ooit Europees heeft gespeeld”.

Nou moe, dat deden we destijds ettelijke malen.  Na een opmerking mijnentwege verontschuldigde hij zich voor deze kleine misstap, waarbij hij zich enkel gebaseerd had op de door de UEFA georganiseerde tornooien vanaf de jaren vijftig.

Zand er over dus, maar wij geven u toch graag even die historiek van het vooroorlogse Europese Cerclepalmares mee, zoals het verscheen in het boek “115 jaar Cercle Brugge in een notendop” (nog steeds verkrijgbaar in de shop).  Dit komt voor in hoofdstuk 17, geschreven door medeauteur Marnix Knockaert.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met … Marc Van Opstaele

ATVJO jeugdwerking Cercle Brugge


Ondanks een toevloed van buitenlandse spelers op de Belgische voetbalvelden, blijft de jeugdopleiding voor de ploegen een groot aandachtspunt.  Er waren jaren dat dit slabbakte, maar o.a. onder druk van de Pro League en KBVB (opleggen minimale vereisten en invoeren van Elite 1 en 2 bv.) en ergens ook wel uit noodzaak, investeren ploegen meer en meer in die jeugdwerking.  Zo blijkt ook uit de cijfers.  Volgens Sporza investeerden de profploegen in 2018 samen vijftig miljoen euro in de jeugd, terwijl 23 miljoen het minimum verplichte was.  Jeugdopleiding, het woord is snel uitgesproken, maar het raderwerk er achter is heel wat gecompliceerder.  Vandaar spraken we met Marc Van Opstaele, ATVJO jeugdopleiding van Cercle, die o.a. hoofdscout is.  Scouting is van primordiaal belang om beloftevolle spelertjes naar je vereniging te halen.  Ze komen immers niet meer, zoals in mijn jonge jaren, vanonder de Brugse kerktorens…

Lees meer