koop tickets online

SHOT sprak met … Hans Martens

"Cercleverzamelaar"


Deel 1

In deze mini-reeks van vier delen stellen we u telkens een verzamelaar voor.  In de loop van de reeks zult u bemerken dat het begrip “verzamelaar” uiteenlopend kan zijn.
De opvatting is zo dat we telkens een artikel dat ooit betreffende de persoon in kwestie in SHOT verschenen is herpubliceren samen met een geactualiseerd gesprekje.

We vangen aan met wellicht de grootste verzamelaar.  Hans Martens verbouwde zelfs zijn woning ingrijpend om het om te toveren tot een Cerclemuseum.  Ruim vier jaar geleden trok ik naar Wingene om het zelf te gaan bewonderen en Hans een interview af te nemen over hoe zijn passie begon en dusdanig uitgroeide.  Het artikel dat verscheen in het februarinummer 2016 van SHOT leest u hieronder, gevolgd door een update 2020.

De Twaalfde man                          

HANS MARTENS

Van kindsbeen af, zoals zovelen onder ons, vond Hans Martens (51) de weg naar Cercle aan de hand van vader.  Nu ja, op het fietszitje.  Niet zoals de huidige luxueuze zitjes achteraan op de fiets waar kinderen nu in “zetelen”, maar, zoals iets oudere supporters zich nog zullen herinneren, zo’n driehoekig ding in rood en blauw op de buis van de herenfiets voor de borst van vader.  Acht jaar geleden vond Hans een nieuwe Groen-Zwarte uitdaging, nl. van alles en nog wat over Cercle verzamelen.  Zijn collectie is ondertussen indrukwekkend, de er mee gepaard gaande verbouwingen aan zijn woning idem…
 

Cerle Brugge KSV

Obligate vraag. Hoe ben je Cercle-supporter geworden Hans?

Mijn vader was trouwe Cercle-supporter.  Ik mocht van kindsbeen af mee.  Ik was toen zowat vier jaar.  Eerst ook met mijn oudste broer, maar die bleek niet echt voetbalminded.  Ik bleef meegaan en had de smaak te pakken.  Vader fietste, met mij op het befaamde kinderzitje van destijds, van Oostkamp naar het Edgard De Smedtstadion. Hij had voor zijn 32e geen auto, het was dus altijd met de fiets, behalve als het erg regende.  Maurice, “de ijzermarchand” uit de straat die ook Cercle supporter was, voerde ons met zijn oude Mazda mee als het regende.  Enkel dan! We namen steeds plaats achter het doel kant Magdalenastraat.  Ik heb er ongelofelijk goede herinneringen aan.  Veel volk, de “ringplaatsen” bij derby’s waar de mensen op stoeltjes tot bijna aan de zijlijn zaten, mensen die een plaatsje zochten in de  lichtpylonen … nu zou je rap een steward aan je broek hebben…  De tijd dat Ysco opkwam als sponsor gingen ze tijdens de rust rond met wasmanden met snoep als publiciteitsmateriaal.  Mijn pa zette me over de omheining zodat ik mee kon bedelen, nadat ik eerst mijn zakken volgepropt had natuurlijk…  zo had ik snoep voor de ganse week op school!  Toen hielp ik mee snoep in het publiek te gooien.  Nu zou je stadionverbod krijgen.  Ik herinner me ook nog Eddy Ryde, ook uit Oostkamp afkomstig en enige tijd geleden nog voorkomende in SHOT n.a.v. zijn laatste werkdag bij Verkindere op Olympia, die hotdogs aan de man bracht rond het terrein.  Wie hoger in de tribune stond gaf zijn/haar geld door naar beneden en de hotdog deed de weg terug van hand tot hand.  Beeld je dat nu in!  Er was steeds leute en plezier, zoals aan het “drankbarakske” kant Magdalenastraat.  Fantastische tijden!  (n.v.d.r. het genoegen straalt zo van Hans’ gezicht als hij dit vertelt.) 

Eén van de hoofdreden waarom ik hier ben is je collectie. Hoe ben je er toe gekomen?

Vroeger schuimde ik rommelmarkten af op zoek naar beelden van “strijdkarossen”.  Ik was gefascineerd door films over de Romeinen zoals Ben Hur en zo.  Ik legde daar een behoorlijke collectie over aan.  In mei 2008 wandelde ik in de Kasteelstraat in Tielt en bij een kraam zag ik een kaart van Rodenbach met Cercle er op.  Ik vond dat zo aardig dat ik die kocht.  Voor mezelf had ik anders enkel mijn eigen sjaal.  Thuisgekomen dacht ik dat het wel leuk zou zijn om van elk seizoen een foto te hebben.  We waren vertrokken… Op de duur verzamelde ik alles wat maar met Groen-Zwart te maken heeft.  Ondertussen is het een hobby geworden van zeven dagen op zeven.  Dagelijks kranten bekijken, zaken uitknippen en klasseren.  Ik besefte niet hoeveel er over Cercle bestaat.  Hoe ouder het materiaal, hoe liever natuurlijk.  Oude of nieuwere kranten(knipsels) worden door mijn echtgenote letterlijk gladgestreken als nieuw.  Ze kan goed strijken moet ik zeggen.  We hebben zo’n rijke geschiedenis.  De supporters staan daar niet altijd bij stil. 

Cerle Brugge KSV

Ondertussen werd het ook een dure hobby.

Het is best dat mijn vrouw af en toe mee is op de rommelmarkten en me een halt toeroept.  Ik repliceer dan van: “allez, dan moet ik niets meer hebben voor mijn verjaardag of kerstdag”.  Gebeurde onlangs nog bij de aankoop van een viertal truitjes. Je moet er kunnen even de rem opzetten.  Recent was ik in Brugge in een winkel om oude foto’s te kopen uit de tijd van Robert Braet.  Die mevrouw had blijkbaar thuis nog een kader liggen met een ploegfoto van 1917 (waarvan ik denk dat het niet de 1e ploeg was) en die was ook te koop, voor € 1.250,00 …  Dat is geen spek voor mijn bek. Er gaat inderdaad een aardige cent in.
 

En ook veel tijd veronderstel ik?

Ik rij met een vrachtwagen en heb onregelmatige uren.  Als ik thuiskom, mijn vrouw weet dat, hou ik me dagelijks bezig met mijn “wekelijks werk” zijnde de kranten van die week.  Je moet dat tijdig bijhouden anders loopt het uit de hand.  Als mijn wekelijks werk gedaan is werk ik aan oudere stukken.  Ik ben nu bezig met kranten uit 1979.  
Mag ik een anekdote vertellen?  Ik was voor mijn werk in Tielt om er beton te storten.  Er was een tussenbouw afgebroken.  Het was een druilerige dag en de aannemer was nog niet klaar.  Ik bekeek de muur (vroeger plakten mensen oude kranten onder het behang) en begon om de tijd te doden wat “muurkranten” te lezen. Op de grond lagen er wat afgeregende krantenbladen.  Ik zag zowaar een artikel over Cercle.  Ik vroeg de aannemer of ik het mocht meenemen.  Die schoot in een lach en vroeg wat ik daarmee ging aanvangen.  Ik legde het twee dagen op de begeleiderzetel, nam het mee naar huis en mijn vrouw streek het plat als nieuw.  Het betrof trouwens een artikel dat ik nog niet had.  Bij een hobby kun je soms rare dingen doen…

We zitten nu in je living, ik zie slechts enkele Cercle-zaken staan, maar ooit was het anders.  Je moest een oplossing vinden?

Op een bepaald ogenblik zei mijn vrouw Sabine: “kom eens mee naar de living”.  “Wat zie je?”.  Allemaal dingen van Cercle, kon ik niet ontkennen.  “En onze trouwfoto ?”, repliceerde ze.  Die stond inderdaad op de kast verstopt achter Cercle-items.  “Onze slaapkamer staat vol dozen”, ging ze verder.  “Dat moet hier veranderen.”  “Ge gaat daar iets aan doen en ik weet wat.  Ge gaat met gans uw archief naar boven” (een stampvolle zolder).  We leegden toen, samen met Luc Verstraete, voorzitter van de supportersvereniging in Wingene, de zolder.  Het was een immens werk dat een jaar duurde.  Ook aan het dakgebinte moesten we werken om het te verhogen.  Er was enkel een toegang tot de zolder via een trap in de garage.  Mijn broer is hier een gat in het plafond komen maken in de hal om een vaste trap te installeren.  De mooie halkast die hier al twintig jaar stond verhuisde naar de garage.  Mijn broer stond hier op een avond om 21.00 uur.  “Ja of nee, nu of nooit” zegde hij.  Ik denk dat de buren op dat uur niet wisten wat er gebeurde.  Het gat werd gemaakt en er was geen weg terug.  Toen volgde er nog het aanleggen van een vaste trap en het afwerken van de, tot dan toe ruwe, zolder.  Ik had eindelijk mijn ruimte.  Toen mijn jongste zoon Cedric, die een ruimte als slaapkamer betrok, vertrok uit huis, had ik de volledige zolder vrij.  Maar alweer mankeer ik stapelruimte…

Is er één stuk waarvan je denkt: dit is mijn pronkstuk?

Alles wat Cercle betreft zijn pronkstukken!  Tot een stickertje toe.  Waar ik wel heel trots op ben, ik werkte er ruim vier jaar aan – weliswaar niet dagelijks, dat is mijn Panini verzameling die ik in speciale mapjes bewaar.  Van 1971 tot heden heb ik alle prentjes van de Cerclespelers.  Dat zijn meer dan 800 stuks.  Ik schreef mensen aan, bezocht diverse plaatsen in Vlaanderen, opzoekwerk op internet, …  De eerste honderd zijn niet moeilijk te vinden, de pakweg laatste vijf wel. 

Cerle Brugge KSV

Je blijft verzamelen.  Wat moet/gaat er ooit met je collectie gebeuren?

’t Jah, (lange denkpauze) in elk geval bewaard blijven!  Ik heb vernomen dat indien Olympia omgebouwd wordt er ruimte voor een museum voorzien zal worden.  (opnieuw aarzeling) Het is een beetje koffiedik kijken voor mij.  Op een bepaald ogenblik kan ik het misschien vrijgeven, maar wens dat het toch familiebezit blijft.  Ik ben er nog niet uit.  De collectie is ondertussen zo groot geworden dat bv. mijn zoon Cedric, die ook zijn werk heeft, dat moeilijk kan overnemen.

Het is hier echt wel een familiaal Cerclenest hé?

Ik ben reeds gans mijn leven voor Cercle en bestendig dat met mijn collectie.  Mijn echtgenote is secretaris van de supportersfederatie.  Zoon Cedric was steward.  Mijn broer Yvan (aannemer) trok zich tot voor drie jaar niet van voetbal aan.  Ik nam hem enkele malen mee naar Groen-Zwart en zijn interesse steeg.  Ondertussen kon ik hem lid laten maken van BK12…  Daar ben ik trots op.  Mijn broer, mijn zoon en zeker mijn vrouw.

Jullie zijn ook vaste gasten op uitwedstrijden en supportersfeestjes?

Inderdaad.  Op de uitwedstrijden ben ik meestal present.  Vroeger gingen we wel af en toe op restaurant, maar dat laten we meer en meer achterwege om de talrijke Cerclefeestjes van andere supportersverenigingen bij te wonen.  Waar kun je beter zijn dan op een familiefeest van Cercle?  We proberen zoveel mogelijk de zusterverenigingen te bezoeken.

Ook Europees in Cyprus was je er bij?

Fantastisch.  Het was de eerste maal dat ik vloog.  Mijn vrouw heeft vliegangst, vandaar dat ik niet eerder vloog.  Ze moedigde me wel aan om mee te gaan.  Een vlucht van 4 ½ uur.  Ik zat constant door het raampje te kijken.  Het leek me verbluffend zo hoog in de lucht te zitten.  Ook op een stage van de ploeg in Spanje, voor enkele jaren, was ik er bij.  Ik moest net na Nieuwjaar het werk hervatten, maar mijn baas stond me verlof toe.  Meemogen van je baas én je vrouw, fantastisch hé!  (zijn ogen fonkelen)

Je lijkt me steeds bezadigd.  Is dat ook zo op je zitje?

Zeker niet.  Ik en mijn maat naast me in vak 113, Renzo Roose, kunnen beiden niet stil zitten.  Hij is ruim twintig jaar jonger als ik, maar we kunnen het, sinds we naast elkaar zitten in 2007, goed met elkaar vinden.  Mijn vrouw zit ook in de 113 maar een eind verder.  Ze zit bij haar vrienden en wou, toen de gelegenheid zich voordeed om meer in mijn richting op te schuiven, de kans niet grijpen.  Doet er niet toe hé, op Cercle zijn we allemaal familie.
Dat je nooit negatieve of te kritische commentaar hoort van mij?  Inderdaad niet.  Je bent supporter in goede en slechte tijden.  Ik maak ook soms een vuist in mijn zak als het echt slecht is.  Maar wat baat het dit te uiten?  Ik ga nooit in een groep staan schreeuwen dat het moet veranderen.  

Heb je zelf nog een slotwoordje voor dit artikel?

Ik bedank echt van harte de mensen die me in die zeven jaar gesteund hebben met het afstaan van gadgets, artikels, foto’s, materiaal, enz…  zodat ik mijn Cercle-collectie kon realiseren.  Ik ervaarde warme vriendschap van mensen.  
Ik kan geen namen noemen, ik zou er mogelijks vergeten en daardoor oneer aan doen.  Elkeen die dit leest zal wel weten dat het op hem/haar betrekking heeft.

Na het gesprekje in de living, dat heus veel uitgebreider en gedetailleerder was dan we hier kunnen weergeven, loodsten Hans en vrouwtje Sabine me naar de befaamde zolder (dit woord doet de ruimte echter oneer aan).  Bij het opstappen van de trap kon ik het perfecte vakmanschap van de gedane verbouwingen bewonderen.  74 Cerclesjaals, tientallen truitjes, voetbalschoenen van “oud-oud spelers”, portretten, ingekaderde kranten, bekers en medailles, unieke oude foto’s, noem maar op, het is er allemaal te vinden.  De talrijke klasseermappen bevatten een schat aan informatie, krantenknipsels en originele foto’s.  Deze zijn vaak per onderwerp ingedeeld. Ook gadgets of stukken met speciale anekdotes er aan verbonden zijn er te bewonderen.  Hans vertelde me het allemaal.
Eén anekdote voegde Hans er nog aan toe.  Eentje die hem telkens diep raakt, dixit zijn eigen woorden.  “Op een bepaald ogenblik belde iemand uit St.-Michiels me op.  Hij had over mijn hobby gelezen.  Hij had nog iets liggen voor me maar ik moest er dringend omkomen.  Eenmaal aan zijn deur gaf hij me een Cercle-kaartmatje.  Hij verontschuldigde zich dat hij me niet binnenliet, maar hij moest dringend terug rusten in zijn zetel want hij was ernstig ziek.  Enkele dagen later is hij overleden.” 

Mijn lokaal bezoek aan Wingene bedroeg zo’n 3 ½ uur.  De hapjes en speciaal voor mij in huis gehaalde Duvel (vanzelfsprekend beperkt gebruik gezien burgerzin) en de combinatie met dergelijk gedreven Groen-Zwarte mensen met een aanstekelijk enthousiasme, maakten dit een heerlijk interview om doen.

... Ondertussen april 2020:

Je verzamelwoede is nog niet voorbij, Hans?

Zeker niet, het is er eigenlijk nog erger op geworden…  Wat voor mij de voornaamste zaken zijn die ik bijgevonden heb?  Eén van mijn recente toppers vond ik zo’n twee jaar terug.  Het betreft twee grote beelden van een Cercle-speler.  Die zijn zo’n zestig cm hoog.  Het betreft beelden, twee verschillende met twee verschillende truitjes, in een pose met de bal voor de voet.  Er zit wel een verhaal achter.  In de Westhoek waren er destijds veel seizoenarbeiders.

Cerle Brugge KSV

Veel van die mensen waren analfabeet.  Ze gingen vanzelfsprekend op café.  In heel wat cafés stonden de scores of rangschikking van de voetbalploegen.    Gezien die mensen dat niet konden lezen speelde een brouwer daarop in en liet van iedere ploeg een spelersbeeld maken.  Die beelden werden in de volgorde van de rangschikking geplaatst.  Zo moesten die mensen niet telkens om uitleg vragen.  Dat blijkt het verhaal achter die beelden. Ook belangrijk voor mij is een vondst op de grootste voetbal- en wielerbeurs van Europa in Wanze.  Het betreft zes persfoto’s van o.a. Louis Baes als kapitein van de militaire ploeg in 1929 (een ploegfoto, een actie foto en de toss bv.) en van Florimond Vanhalme in 1930 als kapitein van de Nationale ploeg bij een wedstrijd in het Dudenpark.  Wij hadden in die tijd heel wat internationals, waar we ook trots mogen op zijn.
Met de uitbreiding van mijn collectie, en zeker die grote beelden die niet passen in de nissen in het “museumgedeelte” van mijn woning, zit ik weer met een probleem (lacht).  Destijds, zoals in het archiefartikel voorkomt, wees mijn vrouw er op dat onze living vol stond en onze trouwfoto nog nauwelijks zichtbaar was.  Om die reden deden we de verbouwingen boven.  Ondertussen staan er alweer een zestal grote attributen in de living…

In nauwelijks twaalf jaar heb je inderdaad een indrukwekkende collectie opgebouwd.

In 2008 ben ik uit het niets begonnen.  Ik had enkel een Cerclesjaal van mijn overleden vader en mijn eigen sjaal.  Na mijn eerste aankoop op een rommelmarkt sloeg het virus echter toe en begon ik zowat alles van Cercle te verzamelen en sparen.

Is er iets waarvan je zegt “dat zou ik nu echt nog graag aan mijn collectie toevoegen”?

Ik heb hier een soort “wall of fame”.  Ik verzamel het tijdschrift “Sportwereld” uit de jaren ‘20 – ’30.  Als er een Cerclespeler op de cover staat dan kader ik die in en komt die aan mijn “wall of fame”.  Mijn vriend Dirk maakt eerst een gepast kader, gezien dit geen gangbare maten zijn, en dan schilderen we die groen of zwart.
Ik ontbreek er echter nog één uit 1920 met de betreurde Albert Van Coile op de cover.  Mocht ik die nog kunnen bemachtigen, in goede staat, dan zou ik zeer gelukkig zijn.

Veel succes verder met je collectie, Hans.

(PS: mochten er lezers zijn die kunnen afstand doen van collector items, mogen ze steeds contact opnemen met Hans op 0475/95.00.92)

(Georges Debacker)
 

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 227)

(periode van 20-05-1961 -> 27-05-1961)

  • Cercle

Eindelijk was de terugkeer van de Brugse groen-zwarten op het hoogste voetbalniveau een feit.  Er stond wel nog een (inhaal)wedstrijd tegen FC Tilleur op het programma maar dat zou de pret, zelfs ingeval van een nederlaag, niet kunnen drukken.  Niet minder dan vijftien (!) seizoenen, met zelfs een vierjarig intermezzo in Derde Klasse, had het geduurd voor Cercle weer aan de oppervlakte verscheen en de plaats claimde waar het thuishoorde : in Eerste Klasse !
Ook doelman Willy Mortier uitte zijn grote tevredenheid in een artikel in “Het Brugsch Handelsblad” :

Willy Mortier aan het woord…  “Wij zijn toch zo gelukkig…” ”  “Het is echt niet te geloven…  Wij hebben dit jaar op voetbalgebied eerder een matte prestatie geleverd en wij promoveren naar Eerste.  Vorig jaar speelden wij mooi voetbal, doch het was niet productief genoeg en de promovering ontglipte ons op één doelpunt te Mechelen in de beruchte testmatch tegen Patro Eisden.  Twee seizoenen geleden scheelde het slechts één puntje om naar Eerste nationaal over te gaan.  En nu zullen we volgend seizoen opnieuw derby’s spelen in de Belgische hoogste voetbalafdeling.  Of wij allemaal gelukkig zijn, hoeft niet gezegd…”.  Zo vertelde ons verleden week na de beslissende match te Charleroi Cercle’s doelman Willy Mortier, die een zeer ruim aandeel heeft in de promovering.  Maar daarover mag men hem niet spreken.  “Cercle vormt een geheel en ALLEN hebben er aan meegeholpen”, verzekert hij.  “Trainer Delfour heeft het bestuur van Cercle in 1958 beloofd dat hij de groen-zwarten in drie jaar naar Eerste zou brengen en hij heeft woord gehouden.”
“Ik weet het”, zegt Mortier, “men heeft Delfour de laatste tijd fel bekritiseerd.  Hij heeft net zoals iedereen fouten en gebreken, doch wij moeten eerlijk zijn, het is een goede trainer.  Hij heeft Cercle leren voetballen, maar met het spelersmateriaal waarover hij beschikte, was het niet mogelijk voetbal te spelen zoals hij het wenste.  Dit heeft hij moeten inzien en hij was verplicht zijn spelmethode te veranderen.  In de terugronde heeft Cercle dan een verdedigingssysteem toegepast dat tot flinke resultaten heeft geleid.  Op de twaalf laatst gespeelde wedstrijden behaalde Cercle 22 punten.  Wij kregen slechts acht doelen tegen, waarvan zes thuis en slechts twee op verplaatsing.  Gelukkig kwam de forme en het zelfvertrouwen terug bij kapitein Bailliu, hetgeen doeltreffend gewerkt heeft op de moraal van ons allen.  Ik persoonlijk was zeer pessimistisch tot voor de wedstrijd tegen Kortrijk, maar van dan af begon ik terug te geloven in de promoveringskansen, die definitief vastgelegd werden tegen Club Mechelen en Charleroi.”
In verband met de wedstrijd te Charleroi, Willy, is het waar dat gij daar met stenen bekogeld werd ?
“Inderdaad.  Ik kreeg een steen tegen mijn kaakbeen.  Ik reageerde nog niet direct, doch wreef met mijn hand over mijn gezicht en stelde vast dat ik geweldig bloedde.  Ik verwittigde de scheidsrechter en tot het einde stonden twee terreinafgevaardigden achter mijn doel om mij te beschermen tegen het onsportief Waals publiek.  Ik moet eerlijk bekennen dat ik de ballen niet durfde halen die tegen de balustrade lagen, ik had zeker nog meer stenen naar het hoofd gekregen.  Nu, de zege en de hulde die ons na de wedstrijd op het plein werd gebracht door de Brugse supporters, heeft die pijn en dit incident rap doen vergeten !”
Hebt u dit seizoen alle wedstrijden gespeeld, Willy ?
“Zeker, samen met Bertje Serru en Dré Perot heb ik geen enkele wedstrijd gemist.  Ik moet hier een bijzondere hulde brengen aan Perot die dit jaar waarlijk ‘gevochten’ heeft voor de promovering.  Ook zijn wens om volgend jaar tegen Gantoise te kunnen spelen zal zonder bepaalde tegenslagen in vervulling gaan.  Ikzelf ben natuurlijk gelukkig in Eerste nationaal tegen de grote ploegen te kunnen uitkomen.”
Wat denkt u over de toekomst van Cercle ?
“Wel, de ploeggeest is momenteel vanzelfsprekend buitengewoon en ik meen dat wij met deze ploeg flinke resultaten kunnen behalen in Eerste.  Ons elftal is niet zo oud en dit is ook een element dat niet uit het oog mag verloren worden.  U hebt daar gezinspeeld op mijn kansen als nationale portier, wel, ik denk daar zeer weinig aan.  Alleen Cercle telt voor mij en als wij volgend seizoen ons kunnen handhaven, zou dit reeds een flink resultaat betekenen.  Een goede ploeggeest en een intens trainen zijn daarvoor de eerste vereisten.  Ik druk de wens uit dat het bestuur innig moge samenwerken met de spelers om de moraal hoog te houden.  Iedere speler deed wat hij kan en de soms ongegronde kritiek schaadt sterk de moraal van de jongens.  Ik ben nu 26 jaar, verdedig nu reeds vijf seizoenen de groen-zwarte kleuren en speel vier jaar in het fanion elftal.  Niet alleen zijn de spelers gelukkig met de promovering, doch ook voor de supporters, het bestuur en vooral voor voorzitter Pierre Vandamme, die samen met Robert Braet de morele trainers mogen genoemd worden.  De verkwikkende woorden van deze ware sportmannen oefenen op ons zo’n sterke invloed uit.  Ook in de sport is opbeuring een grote en vaak beslissende factor in moeilijke omstandigheden !”
Tot daar dus Willy Mortier, die we samen met zijn ploegmaats nogmaals van harte feliciteren met de hoop hen volgend seizoen naast Club met klank de Brugse kleuren te zien verdedigen.”

 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met ... David Bates

 ‘Blij dat ik eindelijk opnieuw op niveau ben’ 

In de aanloop naar de laatste wedstrijd van het seizoen (1-1 op KV Oostende) had ik ook nog een gesprek met David Bates.  De Schotse centrale verdediger begon met een conditionele achterstand aan het seizoen.  Toch vocht hij zich in de ploeg en was hij in het laatste deel van de competitie één van de exponenten van de revival van groen-zwart onder Yves Vanderhaeghe en Thomas Buffel.  Het werd een interessant gesprek met deze 24-jarige jongeman.  Met zijn 24 is hij trouwens ook één van de meest ervaren spelers.

 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met ... Strahinja Pavlovic

 ‘Ik wil gewoon zo veel mogelijk spelen.’

In de week voor de laatste wedstrijd van het seizoen (in en tegen KV Oostende) had ik een gesprek met Strahinja Pavlovic.  De jonge Serviër kwam in januari de groen-zwarte rangen versterken en maakte op zijn zachtst gezegd een uitstekende indruk.  De 19-jarige centrale verdediger kwam over van Monaco en maakte ondertussen ook furore in zijn nationaal elftal met ondermeer een gelijkspel tegen het Portugal van Cristiano Ronaldo.  Wat volgt is het relaas van een aangenaam gesprek met een speler die straalt van zelfvertrouwen.  En van ambitie.


Strahinja, traditioneel is onze eerste vraag er ééntje die peilt naar de ‘voorgeschiedenis’.  Kun je even je sportieve carrière beschrijven tot nu toe?

Lees meer