koop tickets online

SHOT sprak met … Raymond De Corte

Groen bloed


Duizenden jonge voetballertjes, waarvan verschillende nu rijpere zestigers zijn en de jongste thans late tieners, traden ooit aan op het “Tornooi De Corte”.  Dit tornooi hield een halve eeuw stand.  Wellicht een unicum. 
De oprichter was Joseph De Corte, na acht jaar nam zoon Raymond het voor … 42 jaar over.  Om de titel “traditievereniging” en “familievereniging” in deze meer zakelijke voetbaltijden te ondersteunen, en, alleen al om respect te tonen voor die jarenlange sponsoring t.v.v. de Brugse jeugd, sprak ik met Raymond af in “Grill-restaurant Parrilla” te Assebroek om een praatje te maken.
Zijn wederkerige vorm van respect kwam er extra bij doordat hij ook Chris Verbeke en Pierre Lammens, twee mensen die zich jarenlang daadwerkelijk ingezet hebben voor het “Tornooi De Corte”, mee uitnodigde aan tafel.

 

Beweren dat de familie De Corte Cerclemensen zijn, is een open deur intrappen?

In mijn vaders hart zat er een Cerclevlag, en hij had groen bloed ook (lacht).  Vanaf mijn zes jaar ging ik aan de hand van vader naar het Egard De Smedt stadion.  Ik ben nu 81 jaar en heb in al die tijd slechts twee seizoenen gemist toen  ik in Afrika werkte.

Cerle Brugge KSV
Cerle Brugge KSV

Afrika?

Ik trok eerst naar Kongo en was verondersteld daar te blijven.  Een andere persoon, die aangeduid was voor Nigeria, had onvoldoende gezag en sprak geen Engels.  Toen stuurde de firma (een bedrijf dat “Bijoux faux” (namaakjuwelen) maakte -  verguld, dat stond mooi op de huid van de inwoners aldaar) mij daarheen.  Dat was in 1964/65.  Ik was toen midden de twintig.
Toen ik terug naar België kwam werkte ik in een fabriek.  Ik was “graveur” en ik maakte mallen om flessen te gieten enz…  Ik diende het embleem uit te kappen in staal.  Ik zie soms nog flesjes waarvan ik weet dat ik destijds de mal maakte.  Na een jaar vroeg mijn vader me of ik zijn zaak (nvdr: de in Brugge zeer gekende zaak in vulpennen, balpennen, bureelbenodigdheden, tekentafels, enz…)  wou overnemen. 

Foto: Joseph De Corte, “Mady” Vandewalle (zus van Guido) met uiteindelijk 42 jaar dienst bij de firma, en Raymond.  Foto is ruim 40 jaar oud

Binnen Cercle is de naam De Corte vooral gelinkt aan het tornooi.  Ik ben zo vrij hier een stukje tekst in “vrije vorm” weer te geven uit een interview dat ik van u afnam voorafgaand aan de 45e editie van het “Tornooi De Corte”, alweer zo’n veertien jaar geleden.  Corrigeer me als ik fout ben.

“Mijn pa startte ermee in 1960 en in 1968 nam ik het van hem over.  Dit gebeurde enerzijds uit respect voor hem en natuurlijk omdat ik een echte Cercleman ben.  We laten de jongeren voetballen van op een prille leeftijd en dan zie je er enkele doorstromen tot zowaar het eerste elftal.  Dat is gewoon schitterend.  Als je dan ook ziet dat die mensen (organisatie) zelfbedruipend zijn, want zeg nu zelf, mijn verdienste is niet groot hé.  Ik leen mijn naam aan het tornooi en geef de prijzen.  Het zijn echter de mensen van de jeugdwerking die het doen.
Er zijn weinig initiatieven die een dergelijk lang leven beschoren zijn.  Maar ik herhaal, ik heb voornamelijk bewondering voor de mensen die voor de daadwerkelijke organisatie instaan.  Ik denk daarbij bvb. aan Pierre Schotte en Pierre Lammens.  Ook die talrijke andere vrijwilligers die voor de organisatie instaan, want het is allemaal “benevole” hé!  Die tent opzetten en er ’s nachts blijven bij waken door er te overnachten zoals o.a. Chris Verbeke als ondervoorzitter (nvdr: later voorzitter).  Mooi toch, maar niet altijd geweten bij het grote publiek.  Ik heb veel respect voor die mensen.”
Correct, daar blijf ik bij.

Twee van de met naam genoemde mensen nodigde je hier mee uit aan tafel.  Pierre Schotte, ook oud-Cerclespeler met 164 wedstrijden, is jammer genoeg overleden.  Ik vraag even hun mening over jou en het tornooi.

Chris Verbeke: Raymond is iemand die altijd Cercle-minded was en een ongelofelijke inzet toonde.  Voor de tornooien konden we altijd op hem rekenen.  Niets was voor hem teveel.  Het tornooi, waaraan hij zijn naam verleende, was publiciteit voor Cercle.  Spelertjes die ooit deelnamen zijn vaak nog steeds Cercle sympathisant.  De meeste kwamen toen ook uit het Brugse.

Pierre Lammens: Ik kende steeds een goede samenwerking met Raymond.  Tijdens de voorbereiding was niets teveel voor hem (bis).  Hij trachtte ons op een goede manier te helpen om het tornooi voor te bereiden.  “Acte de présence” van A-kernspelers was voor de gastjes het summum.  Om het kort te zeggen: het tornooi De Corte was een prachtige afsluiter van het voetbalseizoen.

(N.v.d.r.: Beiden loven Dennis van Wijk.  De A-kernspelers dienden verplicht tegenwoordig te zijn op het tornooi onder zijn trainerschap.  Ook ging er een dikke pluim naar Ronny Desmedt die binnen Cercle een stuwende kracht was voor het tornooi.)

FotoRaymond met Chris Verbeke en Pierre Lammens

Cerle Brugge KSV

Je bent al vele jaren op pensioen en de “grote” winkel De Corte in de Noordzandstraat bestaat niet meer.  Je dochter baat wel de nieuwe, kleinere, maar tevens kwalitatieve, zaak uit in de St.-Amandstraat.
In het interview van voor veertien jaar stelde je dat je het tornooi niet sponsorde omwille van commerciële redenen.  Opnieuw haal ik je woorden van destijds aan:

“Ik steun dit project niet om een respons te krijgen in de zaak - die nu in handen is van mijn dochters – (nvdr: destijds beide dochters).  Iedereen in Brugge weet dat ik Cerclesupporter ben én dat wij kwaliteit leveren.  Cerclemannen kopen bij elkaar, dat is een gekend en voornaam punt.  Er blijft steeds een zekere band en een grote tolerantie.  Het sociaal aspect is zeer groot.”
Het is mijn dochter Iris die de nieuwe zaak uitbaat.  Ik denk dat wij een begrip zijn in Brugge.  Mooie vulpennen, accessoires, enz…  één adres hé (lacht).

Cerle Brugge KSV

Bij ons vorig interview was je 67 jaar.  Je reed met de moto, ging zwemmen en tennissen.  Hoe staat dit er vandaag voor?

Zwemmen doe ik niet meer, maar ik speel wel nog een uur of vijf per week tennis.  De moto blijft de grote passie.  Ik rij er mee naar Schotland, Andalusië, Toscane, enz… Skiën doe ik ook nog.  Zwarte piste aan 70 Km/hr…  (lacht) ‘k Heb geluk met mijn genen… , maar je moet natuurlijk de spirit hebben ook hé?  Alle dagen er voor gaan, het kan morgen gedaan zijn.

Het voetbal, lees ook Cercle, van vandaag is niet meer hetzelfde van destijds.  De samenwerking met Monaco bvb. is een, weliswaar mooie, noodzaak?

Het is inderdaad een noodzaak.  Maar het “thuiskomen” is anders.  Waar ik ook, betreffende het vorige seizoen, mijn bedenkingen over heb, zeker in de 2e ronde, was het voortdurend roteren.  Ik hoop dat het dit seizoen anders wordt.

Wens je nog iets toe te voegen?

Ik hoop dat we een goed seizoen maken en ik ben heel gelukkig met de drie mensen waarbij ik vandaag aan tafel zit.

Na afscheid genomen te hebben zagen we Raymond als een jong veulen wegscheuren met zijn moto.  Gelukkig geen politie(snelheids)controle op de Generaal Lemanlaan…

Geven we nog even mee dat het “Tornooi De Corte” sinds het ontstaan in verschillende formules werd toegepast.  Destijds bvb. op het Kloosterveld te St.-Andries, waarbij de deelnemertjes uit diverse Brugse scholen kwamen (inclusief ondergetekende), tot later met Cerclejongeren op Olympia.  In die periode vaak met een feesttent en optreden van bvb. Bart Herman,  Raf van Brussel,  e.a. waarbij het een totaalgebeuren werd.  De BBQ trok tot 500 deelnemers.
De 50e editie, het gouden jubileum, werd de sloteditie (2010).  Een afgesloten hoofdstuk, maar voor velen met zeer mooie herinneringen.  Dank u Raymond en alle vrijwilligers in die halve eeuw.

(Georges Debacker)

Cerle Brugge KSV

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met … Simon Traen

Safety first

Na een paar moeilijke weken voor Cercle namen we de gelegenheid om te spreken met Simon Traen, de man die sinds een jaar mee instaat voor veiligheid en infrastructuur bij Groen Zwart. Het levert dan wel geen extra punten op in het klassement, maar aan enthousiasme naast en voor het veld is er alvast geen tekort.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met … Sven Vandendriessche

Teammanager


Marc Van Lysebetten (voorheen bij AA Gent) werd aanvang dit seizoen aangeworven voor de functie van teammanager, na het vertrek van Nicolas Cornu die deze taak twee seizoenen waarnam .  Marc is echter een tijd onbeschikbaar wegens medische redenen en de vierenveertig jarige Sven Vandendriessche, die eerder ook voor deze functie solliciteerde, neemt actueel deze taak waar.
De seizoensaanvang is een zeer drukke periode voor de teammanager.  Vandaar dit artikel.   
Tijd dus om Sven even aan de Cercle-supporters voor te stellen, evenals een overzicht te geven waar hij zich zoal dient mee bezig te houden.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met … Dylan Vanhaeren

Op gesprek met Dylan Vanhaeren, jeugdsecretaris. 

Het doek over het voetbalseizoen 2018-2019 is gevallen. SHOT-online gaat de zomerstop in met de voorstelling van Cercles nieuwe jeugdsecretaris. De Cercle-jongeren spelen intussen mee op ’s lands hoogste niveau, reden genoeg voor een gesprek met Dylan Vanhaeren en zijn visie op de groenzwarte jeugd.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Praatje met een speler - Adrien Bongiovanni

Ervaring op doen op het hoogste niveau

 

Daags voor de vierde wedstrijd van PO II tegen Waasland-Beveren had ik een aangenaam gesprek met Adrien Bongiovanni.  De jonge Luikenaar met Italiaanse roots staat de laatste weken vaak in de basisopstelling van Laurent Guyot.  Met hem had ik een gesprek over zijn carrière en zijn tijd bij Cercle Brugge. 

 

Adrien, kun je voor onze lezers even je sportieve voorgeschiedenis schetsen?  Je bent momenteel bezig aan je eerste seizoen bij groen-zwart.  Wat waren je teams voor je bij Cercle aan de slag ging?

Lees meer
Cerle Brugge KSV
12de man

Kees & Casper Verhoeven
Nederlandse supporters

Als hoofdredacteur van SHOT kwam ik in de voorbije 23 jaar vaak in contact met buitenlandse aanwezigen op Cercle-wedstrijden terwijl ik me her of der in het stadion bevond.  Sommige “relaties”  (en hun aanhankelijkheid t.o.v. Cercle) zijn niet kortstondig, zo bewijzen o.a. onze Ierse vrienden.  Een ander bewijs zijn Kees en Casper Verhoeven uit het Nederlandse Berkel-Enschot (zie je de link in de plaatsnaam?).  Ik interviewde de familie Verhoeven quasi exact 21 jaar geleden.  Het artikel verscheen in SHOT nr 10 van mei 1997.  Onder de kerktoren van Lissewege had ik toen een gesprekje met de jonge Casper en vader Cees.  “Oudere” broer Kees kon er toen niet bij zijn.

Nog steeds tekenen de broers meer dan regelmatig present bij Cercle-wedstrijden, zowel thuis als uit.  Even kennismaken.

Het valt wel meer voor dat we buitenlandse supporters enkele jaren als trouwe fans mogen begroeten, maar jullie houden het reeds erg lang vol.  Daarenboven komen jullie van zo’n 200 Km. ver.
Als ik me goed herinner lag de basis meer dan twintig jaar geleden bij het regelmatig familievakantie uitje naar Blankenberge én … Josip weber?

Blankenberge was sinds jaar en dag voor onze familie meerdere keren per jaar dé vakantiebestemming.  Zo gingen we ook het Belgische voetbal volgen.  Ik kan me nog herinneren dat we ’s avonds in het Belgische appartement de samenvattingen van de wedstrijden op de BRT volgden en hoe we o.a. zagen hoe Cercle met 3-1 won tegen de buren met een fantastische wedstrijd van “fenomeen” Josip Weber.  Een fenomeen als speler en als mens en hij werd al snel het jeugdidool van Casper (die ook verwijst naar klassespelers als Munteanu en Selymes).  Ik denk dat bij die wedstrijd onze liefde voor Cercle ontstaan is (Kees).  We volgden toen Cercle via de radio of teletekst en vader kocht regelmatig op maandag een Belgische krant. Daarna begonnen we (Kees)  in Nederland  de BRT-samenvattingen op video op te nemen, tot de VTM de rechten verwierf…  Gelukkig is het via het internet nu gemakkelijker om informatie en beelden te vergaren.
(Casper) Op zaterdag 22 oktober 1994 ging ik voor het eerst met mijn vader naar Cercle.  Ik was toen veertien.  Kees kon er spijtig genoeg niet bij zijn.  Cercle stond op dat ogenblik voorlaatste en moest tegen een topper als Standard, die nog niet verloren had, aantreden.  Het werd een 3-0 overwinning.  Ik was meteen helemaal verkocht!

Vader was destijds chauffeur van dienst?

Wij hadden toen vanzelfsprekend nog geen rijbewijs, dus waren we afhankelijk van vader.  Tot eind de jaren ’90 reed hij regelmatig naar Cercle.  Zo woonden we enkel malen per jaar een wedstrijd bij, vaak gecombineerd met onze vakanties in Blankenberge.Toen eerst Kees en daarna ikzelf in het bezit kwamen van een rijbewijs steeg het aantal wedstrijden sterk.

Jullie tekenen inderdaad heel regelmatig present in Jan Breydel?

Dit seizoen 15 van de 30 wedstrijden aanwezig geweest, zowel uit als thuis.  Meestal combineren we dit met een dagje aan zee, en als het weer het toestaat, op het strand.

Sommige uitwedstrijden zijn heel wat korter bij jullie deur en ook daar vinden we jullie terug, al is het  niet steeds makkelijk als het een combiregeling betreft of er geen kaartverkoop is aan de deur zoals op Union bv. .

(Kees) Ikzelf ben tegen combi-regelingen dus daar doe ik niet aan mee uit principe. Gelukkig konden we heel eenvoudig kaarten kopen voor Beerschot-Cercle (finalewedstrijd), al zaten we wel in een Beerschot vak. Weliswaar zonder Cercle-sjaal, maar ik moet toegeven dat de sfeer er prima was en er absoluut geen vijandigheden jegens Cercle waren. Voor kaarten in het Jan-Breydel stadion kunnen we gelukkig altijd, via jou Georges, op voorhand kaarten verkrijgen. Dat is echt heel prettig, want het is niet zo fijn als we lang hebben gereden om Cercle te zien, kaarten kopen aan de deur en dat we dan op rij 3 of zo moeten plaats nemen.
(Casper) Die wedstrijd op Beerschot-Wilrijk wilden we echt niet missen.  Bij verplaatsingen waarbij de lokale loketten niet open zijn, zoals op Union, hebben we dan het geluk dat door onze goede contacten met jou, je de kaart(en) vooraf in Brugge koopt voor ons.  Daar zijn we erg dankbaar voor.  

Risicowedstrijden waar niet zo veel van afhangt of andere wedstrijden die we niet kunnen bijwonen, volgen we via een stream op internet.  Dat is voor ons het voordeel van deze tijd t.o.v. de jaren ’90.

"Het mooiste om te zien was dat Cercle weer leeft."

De belangrijke wedstrijd om het behoud te verzekeren vorig seizoen op Lommel maakten we samen mee.  Daar nam onze terreinfotograaf Geert bovendien een leuke foto van.  Ook voor jullie was het resultaat toen een pak van het hart.

(Casper) Ik kwam net terug uit Fuerteventura en reed daarna met Kees meteen door naar Lommel.  Het was een spannende wedstrijd met gelukkig een positief resultaat.
(Kees) Het was een onvergetelijke avond.  De spanning was enorm.  We waren al heel vroeg bij het stadion en tijdens de wedstrijd kwamen er steeds meer supporters binnendruppelen.  Blijkbaar hadden de bussen vertraging.  De ontlading bij de overwinning was enorm.  Die leuke foto blijven we herinneren.

Bij de laatste (finale)wedstrijd dit seizoen, ging het niet  over het afwenden van degradatie maar om de promotie.  Hoe beleefden jullie deze wedstrijd?

(Casper) Het was een jaar met een groot contrast om eerst voor het  behoud (profstatus) te spelen en daarna te promoveren naar 1A. De ontlading is in beide gevallen enorm geweest.
Wat er vooraf gebeurde met de ontvangst van de spelersbus heeft heel veel indruk op mij gemaakt. En toen er ook nog eens bijna 15.000 toeschouwers in het stadion zaten vond ik ongekend.  Ik was vol spanning tijdens de wedstrijd maar toen de 2 doelpunten vielen zat ik wat gemakkelijker op mijn stoeltje.  Alleen zag ik in de 2de helft een minder sterk Cercle wat ook nog een paar goeie kansen miste.
Toen de 2-1 viel zak je even door de grond van “het is over” maar toch bleef ik een sprankeltje hoop houden omdat er tegen Beerschot altijd wel iets gebeurde dit seizoen ( aanwezig bij de legendarische 2-3 overwinning op 13 januari op Beerschot).
Uiteindelijk viel een paar minuten later dan toch de treffer via de penalty. Ontlading was gigantisch!!!

(Kees) Enorm spannend, maar ik had er vertrouwen in. Het mooiste om te zien was dat Cercle weer leeft. En dan bedoel ik de versieringen in de Olympialaan, de geweldige aankomst van de bus en de spanning en sfeer rond het stadion. Het was allemaal gemeende liefde voor Cercle wat ik zag en dat deed mij goed!

Het was ook niet jullie eerste “kampioenenwedstrijd”.  In 2003 waren jullie ook present (met pa).

(Kees) We waren er bij. Ook een week eerder toen het net niet lukte. Ik herinner me nog de geweldige rush van Berthé die hij helaas niet afmaakte. Gelukkig lukte het een week later wel! Qua sfeer en blijdschap viel dat kampioenschap in het niet bij de meest recente vieringen.

Bekerfinale’s?

(Kees) Bij beide (AA Gent & Genk) waren we aanwezig, helaas viel het resultaat steeds tegen. Het waren hele gezellige dagen, maar ook qua plek in het stadion was het niet helemaal dat.  (Casper) Het waren wel twee geweldige ervaringen in Brussel onder het Atomium in het “Cercle Village”.

Casper maakte reeds eens een rekensommetje hoeveel wedstrijden (jullie kunnen niet steeds samen present zijn) van Cercle hij reeds bijwoonde.  Vertel even, Casper.

De Cercle tickets bewaren Kees en ik altijd. En die vanaf 2000 heb ik sinds enkele jaren in een map verzameld. Deze ben ik recent gaan tellen en kom dan op 165 tickets uit sinds 2000. 

In al die seizoenen die jullie meemaakten kenden we enkele “magere jaren”, waar verlies vaak diende ingecalculeerd te worden.  Hoe verliep zo’n terugrit van 200 kilometer dan?

(Casper) De meest vervelende terugrit is die na de wedstrijd tegen KV Mechelen geweest toen Cercle degradeerde (2015). Tijdens deze terugrit radio uitgezet en wij drieën hebben die rit weinig gezegd. Ik ging een dag later op vakantie en mijn humeur was enkele dagen verpest. De overige kilometers na een verloren wedstrijden zijn over het algemeen goed te verteren vaak met een dosis humor.  Je kunt overigens niet altijd winnen … (smiley).

(Kees) Meestal gaat dat wel, soms is de tegenstander ook beter en dan is dat makkelijker te accepteren. Tijdens het dramatische verlies tegen Mechelen een aantal jaren geleden was het inderdaad echter stiller dan normaal.

"Cercle is vaak de underdog geweest en dat trekt op een of andere manier ook aan."

Wat trekt jullie nog steeds zo aan in Groen-Zwart?

(Kees) Het voetbal zoals het vroeger was, denk ik. De gezellige sfeer. Bij Cercle is van echte commercie nog weinig te merken. Hoewel  de competitie-indeling in 1B echt belachelijk is. In de oude 1e en 2e klasse was er mee diversiteit aan verenigingen en te bezoeken plaatsen.  Cercle heeft altijd leuke spelers gehad. Verder is Cercle vaak de underdog geweest en dat trekt op een of andere manier ook aan. En natuurlijk het vriendelijke contact van de mensen die we via of door Cercle kennen. 

(Casper) Eens een fan altijd een fan in goede en in slechte tijden.  Cercle heeft altijd een neusje gehad om mooie/interessante spelers te halen (vooral in het verleden).  Dit zijn te veel spelers om op te noemen.  
De spectaculaire wedstrijden die we gezien hebben trekken ons natuurlijk aan, want soms lijkt dit alleen bij Cercle te kunnen. (3-2 ) Mechelen (115 Jaar bestaan) 2-3 (Beerschot) en de gewonnen derby’s. 
Het warme, sympathieke en familialere van Cercle hebben in het begin al wel de basis gelegd.  Er zijn door de jaren heen contacten met bepaalde personen/supporters  van Cercle opgebouwd (en sommige oud-spelers). 

Wat zijn jullie toekomstdromen voor Cercle?

(Casper) Dat Cercle door de samenwerking wel Cercle blijft zoals hierboven beschreven betreft de vereniging.  Vooral dat Cercle sportief en financieel gezond blijft maar ook stabiel verblijf in 1A met leuk aantrekkelijk voetbal.  Hopelijk dat Cercle ooit nog een prijsje pakt zou helemaal tof zijn! 

(Kees) We zullen jaarlijks natuurlijk wedstrijden blijven bezoeken en zijn benieuwd hoe de verdere  uitbouw van het huwelijk met Monaco zal evolueren. Cercle staat gelukkig weer op de kaart en hopelijk blijft de ziel van Cercle intact! 

(Georges Debacker)

Lees meer