koop tickets online

Silke Loridan

Wie het Cercle-secretariaat binnenstapt wordt vergast op de vriendelijke glimlach van een 23-jarige Veurnse.  Silke Loridan werkt nu zowat tien maanden op het Cercle-secretariaat.  Tijd dus om deze enthousiaste, gemotiveerde  jongedame even aan u voor te stellen.

Wat deed je voorafgaand aan je job bij Cercle?

In het middelbaar studeerde ik “economie-moderne talen”. Ik was gestart met “wetenschappen”, maar wijzigde mijn keuze.  Dat komt eigenlijk wel goed van pas nu op mijn werk bij Cercle met al die verschillende talen.

Vervolgens verbleef ik twee jaar in Gent.  Eerst volgde ik aan de universiteit “criminologie”.  Ik droomde er altijd al van om rechercheur te worden.  Daarom koos ik die richting.  Uiteindelijk was het niet zo mijn ding.  Het was te zwaar voor mij.  Dit moet ik eerlijk toegeven.  Vervolgens “grafische en digitale media” aan de Hoge School .  Dat was wel leuk, maar mijn ontwerpen waren echter niet goed genoeg en de creatieve ideeën kwamen er niet steeds uit zoals het moest.  Dan weet je voor jezelf dat je moet stoppen (lacht).  

Ik werkte ook als jobstudent in een supermarkt in Oostduinkerke.  Uiteindelijk bleef ik er om er vast te werken.  Dat was een periode van twee jaar.  Ik groeide, kreeg meer zelfvertrouwen, werd volwassener en leerde meer op mijn eigen benen staan.  Ik werd ook socialer tegenover anderen en kwam meer uit mijn schelp.  

Na twee jaar werd het wel tijd voor iets anders.  Ik wou een meer administratieve job waarbij ik meer mijn hoofd dan mijn handen moest gebruiken.  

Zo belandde je via facebook bij Cercle?

Ik voetbalde destijds bij White Star Bulskamp, dezelfde ploeg waar ook de zus van secretariaatcollega  Branco voetbalde en hij eveneens bij de mannen.  We zijn reeds zo’n acht jaar vrienden op facebook.  Zo zag ik op een dag een Cercle-vacature passeren.  Ook voorheen had ik reeds Cercle-vacatures gezien op facebook, maar toen vond ik dat ik er nog niet klaar voor was en solliciteerde niet.  Nu had ik echter het gevoel: “dat is het, nu ben ik er klaar voor!”.  Ik solliciteerde en bekwam de job.

"Het is mijn droomjob."

Ook voorheen kwam je reeds af en toe naar wedstrijden zien?

Ik was reeds verschillende malen op Jan Breydel.  Dit zowel op Cercle als Club.  Op Cercle was dit met Branco, zijn zus en zijn familie mee.  Ik vond het een leuke sfeer.  Iedereen kent mekaar.  Het gaat er zeer familiaal aan toe.  Misschien zijn de supporters niet zo talrijk als bij een andere ploeg, maar ik vind iedereen wel aangenaam.  Ze beschouwen je direct als een deel van de familie.  

Je bent hier nu zo’n tien maand.  Hoe voel je je?

Ik startte op 22 december 2016.  Ik heb een supergoed gevoel.  Het is mijn droomjob.  Toen ik vroeger in de tribune zat, droomde ik er van om daar beneden te staan en iets met de organisatie kunnen te maken te hebben.  Hier werken is voor mij echt de max!  Het is danig gevarieerd, het is nooit saai.  Het steekt niet tegen omdat je zodanig veel zaken hebt om je om te bekommeren.  Ik krijg ook veel verantwoordelijkheden en het bijhorende vertrouwen, en dat vind ik ook leuk.  Bovendien ervaar ik dat ik in dit jaar ook zeer veel bijgeleerd heb.  Ik sta weer tien stappen verder in mijn leven qua persoonlijkheid.  Je leert ook zeer veel nieuwe mensen kennen.

Je sprak van meer “open” worden.  Je beperkt je niet tot je kerntaken op Cercle maar bent ook tegenwoordig “buiten de diensturen” op supportersfeestjes en organisaties?

Ik probeer inderdaad zoveel als mogelijk supportersfeestjes van de diverse verenigingen bij te wonen.  Zo leer je ook die mensen beter kennen en de sfeer is er telkens zeer goed.  Weer dat familiale, waarbij ik me direct thuis voel.

Dat ik ook aan “Levensloop” heb deelgenomen?   Ik heb mijn neefje, die nog zeer jong was, verloren aan kanker.  Al een voldoende motivatie op zich om deel te nemen.  Sowieso wou ik eens deelnemen en toen ik vernam dat Jimmy De Wulf en Broes (Beloften) vanuit de jeugdwerking een team zouden afvaardigen, aarzelde ik niet.  Na de uitwedstrijd op Beerschot-Wilrijk zijn we rechtsreeks naar “Levensloop” gereden om daar present te zijn van middernacht tot 04.00 uur.  Niet dat we de ganse tijd gelopen hebben natuurlijk.

"Ik probeer ook alle uitwedstrijden bij te wonen.  Ik miste er nog maar eentje dit seizoen.  Cercle is eigenlijk mijn leven geworden!"

Ik zag het reeds vaak aan de uren waarop ik mails ontvang van het secretariaat en aan de randactiviteiten, het is hier geen nine to five job hé?

(lacht) Inderdaad.  Het is wel een hele verandering.  Mijn vorig werk was gewoon van 08.30 hr tot 19.00 hr . Je kwam thuis en deed niets meer voor je job.  Nu sta ik op met Cercle en ga ik slapen met Cercle.  Ik vind dat niet erg.  Ik wil immers dat Cercle groeit.  Ik wil er moeite in steken, zorgen dat het vooruitgaat en dat de supporters tevreden zijn.  Dat vind ik echt belangrijk.  Het is dan ook geen probleem voor mij om langer te blijven.  Ik ga pas naar huis als mijn werk gedaan is.  Actueel is het enkel wat moeilijker te combineren met mijn avondschool, maar ik heb het er voor over.

"Cercle is eigenlijk mijn leven geworden!"

Avondschool?

Ik zit in het 2e jaar “reisconsulente” aan Syntra.  Ik ben daarmee aangevangen (voor ik bij Cercle kwam) omdat ik het idee had opgevat om in het buitenland te gaan werken.  Sinds ik hier tewerkgesteld ben, is dat natuurlijk niet meer het doel maar het vak op zich interesseert me wel.  Ook tijdens die opleiding leer ik veel bij.  Ik ben er op alle vlakken vlot door en ik wil mezelf bewijzen dat ik iets kan afmaken.  Mogelijks kan ik het in mijn verdere leven nog gebruiken.  Je weet nooit wat de toekomst brengt.

Reizen zit wel in de familie.  Mijn peter woont in Maleisië.  In de vakanties gingen we ook vaak met mijn ouders op reis.  We huurden huisjes of vertrokken met de caravan.  Het zit er van kinds af aan in.  Spijtig genoeg is het in combinatie met mijn job op Cercle niet meer zo vaak mogelijk. 

Het kwam reeds even aan bod, je voetbalde ook zelf?

Ik speelde vijf of zes jaar bij White Star Bulskamp.  Vanaf de opstart van de ploeg was ik er bij.  Door het studeren heb ik dit jammer genoeg moeten stoppen.  Mocht ik kunnen en de tijd hebben, zou ik er direct terug aan beginnen.  Ik voetbal enorm graag.  Dat is iets wat ik wel mis.  Als ik van op de tribune wedstrijden zie, dan wil ik zelf op dat plein staan… (lacht).

Ik kom nog even terug op het secretariaat.  Het klikt blijkbaar zeer goed tussen de collega’s? 

Jazeker.  Toen ik hier aankwam was het even aanpassen als enige vrouw.  Maar er is een toffe sfeer.  Iedereen is familiaal en accepteert elkaar zoals men is.  Ook onze recentste aanwinst (sinds maandag n.v.d.r.) is een toffe gast.  We zijn allemaal jong en voelen elkaar daardoor wellicht ook wat beter aan.  
Het is zeker een plezier om hier te werken.

Een mooie afsluiter waar ik niets aan toe te voegen heb.

(Georges Debacker)

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 230)

Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 230)
(periode van 01-07-1961 -> 08-07-1961)

  • Cercle

Tegenwoordig bestaat er geen komkommertijd meer in het voetbal.  Elke dag valt er wel een of ander nieuwtje.  Of het nu de pure waarheid is of integendeel de waarheid geweld aandoet, daar ligt allang niemand meer van wakker.  Hooguit maakt iemand er zich nog eens een beetje zenuwachtig over wat dan in het beste geval voor een bescheiden tegenreactie zorgt maar meer stof wordt er niet meer door opgewaaid.  Vijftig jaar geleden verscheen tijdens de zomermaanden niet al te veel transfernieuws maar wat toen gepubliceerd werd stemde wel vaak overeen met de werkelijkheid.
Net voor het afsluiten van de transferperiode vernamen de voetbalsupporters dat de Hongaar Nemes het groen-zwarte spelersshirt zou aantrekken.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met ... Yves Vanderhaeghe


SHOT sprak met …

Yves Vanderhaeghe


Ik werk hier heel graag

Onze coach is hier reeds sinds februari, wanneer hij de geslaagde reddingsactie inzette, maar een gesprekje met SHOT kwam er nog niet van.
Hoog tijd dus om even samen te zitten.  Ik sprak met een gedreven man die vol enthousiasme over zijn job en het spelletje praat.
Een aangenaam gesprek waarbij we, hoewel velen mogelijks denken zijn geschiedenis  voldoende te kennen, behoorlijk terugkomen op zijn carrière als speler en als trainer om het daarna vanzelfsprekend over Cercle te hebben.

Als speler begon, en beëindigde je ook, je carrière in je geboortestad Roeselare?

Ik doorliep er alle jeugdrangen tot UEFA-junior.  Als scholier kende ik een aantal selecties bij de West-Vlaamse selectie.  Zo werd ik blijkbaar opgemerkt door een scout van Cercle.  Zo deed ik mijn laatste twee jaar als UEFA bij Cercle.  Toen ging het wel snel, want na één jaar kon ik mijn debuut maken met de A-ploeg op Standard (0-3).  Er waren heel wat geblesseerde spelers en zo kon ik op de bank starten.  Het laatste kwartier mocht ik invallen.  Dat was mijn debuut in eerste afdeling.  Het is bij dat ene “optreden” bij Cercle gebleven, hoewel ik de week nadien op STVV ook op de bank zat.  Daarna waren alle A-kernspelers terug en was het logisch dat ik terug uit de selectie viel.  Toen bestond het wedstrijdblad immers maar uit vijftien spelers.  Voor mij was dat wel een serieuze motivatie om toch te proberen door te breken op het hoogste niveau.  Ik mocht op Cercle blijven en verder met de A-kern meetrainen, maar ik kreeg geen contract.  Mijn vader is een pure West-Vlaming en een nuchtere kerel, en ik diende eerst te studeren.  Ik kwam als regent LO studeren in Brugge, dus dat viel mee.  Met een klein contractje zou ik reeds tevreden geweest zijn, maar voor mijn vader was dat niet goed genoeg.  Zo keerde ik terug naar Roeselare, dat toen in 3e afdeling speelde.  Ik deed er veel ervaring op want dan speel je “mannenvoetbal”.  Ik was immers amper 18 jaar.  Ik bleef er vier jaar, tot mijn tweeëntwintigste.

Dan volgt periode 1 bij “Les Hurlus”?

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 229)

(Periode van 17-06-1961 -> 24-06-1961)

  • Cercle

Op het vlak van voetbal was het pure komkommertijd wat eigenlijk wel normaal was voor de tijd van het jaar.  Gelukkig staken er toch reeds wat transfergeluiden de kop op wat er voor zorgde dat de supporters hoe dan ook enige hoop mochten koesteren in het vooruitzicht van het nieuwe seizoen.
Maar we starten dit groen-zwarte nieuws met het bericht dat een nieuwe supportersvereniging het daglicht gezien had :

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met ... Charles Vanhoutte

“ Ik wil altijd winnen”

De tweeëntwintigjarige Kortrijkzaan speelt sinds zijn veertiende bij Cercle.  Na afloop van het voorbije seizoen mag hij zonder blozen terugblikken op een echt doorbraakseizoen in de A-kern.  De supporters beloonden hem met “de gouden schoen van Cercle”, de Pop-poll van d’Echte.  Als toetje mocht hij in de slotwedstrijd op KVO met de aanvoerdersband opdraven.  Als ik me niet vergis is dit de eerste eigen jongere na Denis Viane.
Ik had, tijdens het spelersverlof en net na zijn terugkeer uit Tenerife (met een aardig kleurtje), een zeer uitgebreid gesprek - van enkele uren - (ook over meer dan voetbal) met deze jongeman die duidelijk met beide voeten op de grond staat.  In onderstaand verslag leest u de voornaamste voetbal- en persoonsgerelateerde items uit ons gesprek.

 

Lees meer